Halverwege 2011 kwam ik tot de conclusie dat de jaarlijkse doelstelling - een Vegas reisje bij elkaar kaarten - ook in 2011 niet uit de verf zou komen. Ik krijg de Monday Night Bingo’s in Holland Casino of online poker nauwelijks verslagen en ik heb er ook simpelweg geen tijd meer voor omdat ik tegenwoordig in Breda werk dus nogal lange dagen maak. Edoch, na VPC went Vegas 2009 & 2010 kwam er geen vervolg in 2011. VPC Goes Vegas 2012 was dus niets anders dan een bittere noodzaak.
Na lang wegen en wikken was de oplossing eigenlijk vrij simpel. Good old fashion; oppotten. Zo'n Vegas reisje is tegenwoordig goed te betalen en dus kan ik melden dat na slechts enkele maanden kromliggen VPC Goes Vegas deel 3 gisterenavond van de grond is gekomen en er medio April weer een ziedende reeks verslagen geproduceerd zullen worden.
Met gepaste trots kan ik melden de vier VPC Vegas Vaandeldragers (Iebus, Peltinho, Bozzie en ondergetekende) weer keihard van de partij zijn. Complimenten gaan met name naar Bozzie wiens aanwezigheid zelfs door kenners als erg gering werd geschat. Blijkbaar heeft dit heerschap met de belofte nog een stapel kinderen in elkaar te knutselen de vrouw dusdanig weten te boetseren dat ook hij 29 maart de oversteek weer zal maken. Vakwerk.
Geen nieuwe gezichten bij VPC Goes Vegas 2012 want VDH, Fraters & Roeie gaan op hun tweede Vegas Expeditie. Na een grondige analyse van de vorige trip werd Damvic (aka Kaf) van de genodigde lijst geschrapt en helaas kan Vegas Hugo door omstandigheden pas later met zekerheid bijboeken. Geheel in de lijn der verwachtingen blijft degene die de VPC went Vegas verhalen als geen ander op kan drommen maar nog nooit het Vegaslicht zag (Fruithof) ook dit jaar in ons kikkerlandje achter.
Met zeven heerschappen een geschikte datum vinden is geen enkel probleem tenzij Iebus van het gezelschap deel uitmaakt. Strooiend met cursussen, bruiloften, partijen en ander soortige nonsens blokkeerde dit heerschap vrijwel alle beschikbare data waardoor de 2012 trip er iets minder soepel uitziet dan die van 2010.
Donderdag 29 Maart worden we om 09:00 op Schiphol verwacht wat voor ons Venlonaren een schier onmogelijke opdracht is. Waarschijnlijk zullen we ons lot moeten verbinden aan de fragiele systemen van de vaderlandse spoorwegen om geen familieleden in het holst van de nacht te belasten. Om 10:50 vliegen we in 8 uurtjes naar Philadelphia waar we 2,5 uur de benen mogen strekken alvorens de nog ruim 5,5 uur durende vlucht naar het beloofde land mogen aanvaarden.
Aankomsttijd in Vegas is 18:30 local time en 03:30 NL tijd. We gaan 1,5 dag korter dan de 2010 trip gezien we donderdag 5 april om 09:00 Vegas weer de rug toe zullen keren. Pittig kort voor zo’n helse tocht maar de ervaring leert dat Vegas een ware aanslag is op de zwakke gesteltes van de VPC’ers.
We verblijven na ampel beraad weer in het Imperial Palace. Niet in de laatste plaats wegens het tarief maar ook de ligging is gewoon de Stone Cold Nuts. Links om de hoek een Subway om te ontbijten in O’sheas, een Starbucks voor de broodnodige Vanilla Latte’s rechts om de hoek en een kroeg / club / bordeel (Rockhouse) recht voor de deur. Tel daar een low-limit pokerroom om te verzamelen bij op en Imperial Palace is zo gek nog niet.
Na januari (2009) en februari (2010) willen we nu wel eens een zwembad van dichtbij zien dus verblijven we nu de eerste week april wanneer het kwik door de bocht genomen de 25 graden wel aan moet tikken. In Vegas staan voor zover bekend geen spannende events op rol deze week. Enige noemenswaardige is wellicht de start van de DeepStack Extravaganza in The Venetian dat weekend zodat ik misschien nog een kans krijg een kek Amerikaans vlaggetje te scoren op mijn inmiddels aardig verstofte Handon Mob pagina.
De expeditie zal door de moderne technieken een stuk beter te volgen zijn voor de thuisblijvers via Twitter. The hashtag #VPCVegasIII zal tzt uiteraard World Wide Trending worden. VDH heeft geen Twitter en Vegas Hugo boekt wel bij vandaar:
De VPC Twitter Seven From Heaven:
Peltinho: twitter.com/AldeGreek
Iebus: twitter.com/Iebus1983
Bozzie: twitter.com/BozzieJr
Roeie: twitter.com/Roeie1983
Vegas Hugo: twitter.com/Vegas_Hugo
Fraters: twitter.com/ceilidhcowboy
Vallen: twitter.com/Broddelwerk
De grote voorpret kan beginnen. We kunnen lasvegasvegas.com weer met belangstelling gaan volgen en onderstaande kneiter weer op de MP3 speler kletsen. Verdere voorbeschouwingen volgen later.
woensdag 21 december 2011
maandag 28 november 2011
Quiet Times
Ja, het is rustig aan mijn pokerfront. De Monday Night Bingo's zijn afgelopen en ik heb in HC inmiddels wel genoeg haren uit mijn hoofd getrokken van ergernis dus voorlopig komt daar geen vervolg op. Mijn werkdagen zijn tegenwoordig dusdanig lang dat s'avond nog een potje kaarten er niet meer in zit.
Goed nieuws is er echter ook. Achter de schermen wordt hard gewerkt aan VPC goes Vegas 2012. Volgend jaar gaan we weer zoveel is zeker alleen zoals altijd is het regelen van zo'n trip met dit zooitje ongeregeld een hels karwei.
Binnenkort meer nieuws. U hoort nog van ons
Goed nieuws is er echter ook. Achter de schermen wordt hard gewerkt aan VPC goes Vegas 2012. Volgend jaar gaan we weer zoveel is zeker alleen zoals altijd is het regelen van zo'n trip met dit zooitje ongeregeld een hels karwei.
Binnenkort meer nieuws. U hoort nog van ons
maandag 25 juli 2011
Monday Night Bingo Update
Inmiddels alweer 8 Monday Night Bingo's achter de kiezen en mijn Twitternaam is weer eens meer dan waargemaakt. Ik heb helaas echt weinig tijd voor het fascinerende spelletje en daardoor gewoon weinig te melden. De Monday Night Bingo’s lopen voor geen meter en ik zit door de bocht genomen gewoon rond 22:00 uur alweer braaf bij moeders op de bank. Echt inspiratie om daar dan een ruig verhaal over bij elkaar te liegen ontbreekt.
Mijn game is behoorlijk off. Ik run niet hot of slecht maar het scherpe is eraf. Toch begint het pokerbloed weer een beetje te borrelen de laatste weken. Sinds tijden weer een boek gekocht. Na 10 pagina’s in Jonathan Little’s Secrets of Professional Tournament Poker voelde mijn game weer scherp als een scheermes. Nonsens natuurlijk, maar wel een reality check dat ik behoorlijk van het juiste pad af was. Vegas 2011 is me door de vingers geglipt dat gaat met Vegas 2012 niet gebeuren.
Tijd om de automatische piloot uit te schakelen en zelf weer de stuurknuppel bij de horens te vatten.
Mijn game is behoorlijk off. Ik run niet hot of slecht maar het scherpe is eraf. Toch begint het pokerbloed weer een beetje te borrelen de laatste weken. Sinds tijden weer een boek gekocht. Na 10 pagina’s in Jonathan Little’s Secrets of Professional Tournament Poker voelde mijn game weer scherp als een scheermes. Nonsens natuurlijk, maar wel een reality check dat ik behoorlijk van het juiste pad af was. Vegas 2011 is me door de vingers geglipt dat gaat met Vegas 2012 niet gebeuren.
Tijd om de automatische piloot uit te schakelen en zelf weer de stuurknuppel bij de horens te vatten.
zondag 22 mei 2011
There was a farmer who had a dog.
Het is weer zover. Ik heb mezelf weer eens het leed dat Monday Night Bingo heet gestort. Gewoon, omdat het kan.
Dit jaar pas alleen in Spanje een paar uurtjes gekaart en na een sabbatical van een klein half jaar werd ik wakker met de neiging om een kaartje te leggen waarop ik besloot weer eens een serie van 10 Monday Night Bingo’s in het leven te roepen. De VPC homegames zijn op sterven na dood dus blijft er voor mijn weinig over dan me in HC te ergeren. En ergeren werd het.
Toevallig had Holland Casino - de avond van mijn 2011 debuut twee weken geleden - in al haar wijsheid besloten het anders te gaan doen. Het maandag toernooi is elke week stijf uitverkocht dus zelfs een meisje snapt dat daar iets aan moet veranderen. In plaats van een 2500 startstack beginnen we met een 3000 startstack:
Level Oud Nieuw
1 10-20 25-25
2 20-40 25-50
3 30-60 50-100
4 40-80 75-150
5 50-100 100-200
6 70-140 100-200-25
7 100-200 150-300-25
8 200-400 200-400-50
9 300-600 300-600-75
10 400-800 400-800-100
11 500-1000 500-1000-100
12 700-1400 600-1200-100
13 1000-2000 800-1600-200
14 1500-3000 1000-2000-200
15 2000-4000 1500-3000-300
Hoe haal je het in je hoofd om de structuur nog slechter te maken dan hij al is? In de tweede week zijn de eerste levels – die normaal 15 minuten waren - op 20 gezet waardoor het minder erg lijkt maar Holland Casino blijft wat poker betreft eens hopeloos faal hol.
Ze zouden elke HC medewerker een week naar Vegas moet sturen om te zien hoe je met klanten omgaat en hoe je verdikke geld verdient met een Casino. Je hebt een gokmonopolie en presteert het om elk jaar met pijn en moeite zwarte cijfers te schrijven. Dat bestaat toch niet.
Iets wat me irriteert is dat de eerste pauze in het toernooi na 180 minuten is. 180 minuten als in drie uur idd. Een casinomedewerker die zoiets verzint moet toch werkelijk op staande voet de laan uitgestuurd worden. Dan heb je dus écht geen idee waar je als casino zijnde mee bezig bent. Er zitten 50 ‘gokkers’ een spel te spelen waar het casino zo goed als niets aan verdient en vervolgens presteer je het om deze groep de hele avond aan die niet winstgevende tafel te binden want stel je eens voor dat een van die spelers in de pauze een euro in een gokkast duwt. Holland Casino lijkt wel allergisch voor geld.
Door de bocht genomen zijn de dealer de laatste jaren beter geworden maar ik heb of mijn eerste avond toch weer een droeftoeter geloot dat het geen enkel pas meer heeft. Mijn buurman klaagt (in orbit twee) dat hij alleen nog maar Q9o heeft gehad waarop mijn linkerbuurman in zijn kaarten kijkt, lacht en roept “hier, ook een Q9” en fold. De dealer zegt niets. Ik zeg niets omdat volgens mij verder niemand het voorval heeft gehoord en wil er pas na de hand iets van zeggen.
Na de hand komt de absolute uitsmijter: de speler in kwestie vraagt uit zichzelf aan de dealer “dat had ik niet mogen zeggen he, van die Q9”. Reactie van de dealer “Och”
Wait, whut?
Ik val van mijn stoel. Speler; ‘ik dacht dat het niet mocht’. Dealer zegt lachend: “Och, je kunt ook liegen he”. Are. You. Shittin’. Me? Het zijn de details die me tilten. Deze week laat een speler zijn kaarten aan iemand zijn die nog in een hand zit en zie gewoon dat de dealer het ziet maar niets zegt. Het enige waar ze op letten zijn stringbets en daar hebben ze weinig kaas van gegeten. Ik wil op een gegeven moment all-in gaan. Ik heb al mijn chips in één hand, til ze over de lijn maar de onderste 1000 chip valt eronder uit. In een nanoseconde klinkt het “Call”. Tilt.
Aan mijn tafel zit niemand minder dan Johnnie Jackpot. Ook Johnnie klaagt hardop over de nieuwe structuur als een dealster van twee tafels verder geïrriteerd hoor roepen “Ja, maar het is een LANDELIJKE structuur”. Dus? Als de nieuwe structuur kut is, issie kut. Landelijk of niet. Heks.
Je zou het niet zeggen na bovenstaande HC rant maar ik heb me prima vermaakt de laatste twee Monday Night Bingo’s. Meerendeel van de HC ellende hierboven speelde zich al in het uur af en daarna heb ik een lekker potje zitten kaarten. Met de nieuwe structuur zit je aanzienlijk snel minder diep maar hij lijkt wel iets meer rust in mijn spel te brengen.
Geloof het overigens of niet maar Johnnie Jackpot (zie Monday Night Bingo 6.0) is de trotse aanvoerder van de ranking lijst in HC Venlo. Ik krijg een rolberoerte als ik het zie staan op het leaderboard. Overigens beidt de eerlijkheid te zeggen dat ik nu twee weken bijna de hele avond bij Johnnie Jackpot aan tafel te hebben gezeten ik duidelijk kan merken dat Johnnie aan zijn game geschaafd heeft. Hij heeft nog altijd meer leaks dan een 100 jaar oude fietsenband maar er is zondermeer progressie geboekt.
Ik maak eigenlijk weinig gekke dingen mee de eerste Avond. Ergens halverwege cooler ik een tegenstander met AA vs KK en nog voor de eerste pauze is de finaletafel al bezig. Ik ben niet tevreden over mijn spel aan de finale tafel. Er zat een sterke speler uit Zuid-Limburg de boel behoorlijk te domineren en ik heb wat spots laten lopen wat niet nodig was. Ik bust uiteindelijk als 5de voor € 192,- als mijn AJ niet van A6 kan winnen na een pre all-in voor een 35k pot.
Afgelopen week prima spel op het vilt gelegd maar zoals ze zo mooi zeggen “just no love’’. Ik verlies back tot back een 60/40 en een flipje en dat soort grappen kun je tijdens Monday Night Bingo niet veroorloven. Nog acht toernooitje te gaan en ik ben er van overtuigd dat we er nog een winnen in deze reeks.
Ik heb echt gruwelijk weinig tijd om iets te tikken door de weeks over dit gepruts dus ik doen geen enkele beloftes inzake verslagjes.
Dit jaar pas alleen in Spanje een paar uurtjes gekaart en na een sabbatical van een klein half jaar werd ik wakker met de neiging om een kaartje te leggen waarop ik besloot weer eens een serie van 10 Monday Night Bingo’s in het leven te roepen. De VPC homegames zijn op sterven na dood dus blijft er voor mijn weinig over dan me in HC te ergeren. En ergeren werd het.
Toevallig had Holland Casino - de avond van mijn 2011 debuut twee weken geleden - in al haar wijsheid besloten het anders te gaan doen. Het maandag toernooi is elke week stijf uitverkocht dus zelfs een meisje snapt dat daar iets aan moet veranderen. In plaats van een 2500 startstack beginnen we met een 3000 startstack:
Level Oud Nieuw
1 10-20 25-25
2 20-40 25-50
3 30-60 50-100
4 40-80 75-150
5 50-100 100-200
6 70-140 100-200-25
7 100-200 150-300-25
8 200-400 200-400-50
9 300-600 300-600-75
10 400-800 400-800-100
11 500-1000 500-1000-100
12 700-1400 600-1200-100
13 1000-2000 800-1600-200
14 1500-3000 1000-2000-200
15 2000-4000 1500-3000-300
Hoe haal je het in je hoofd om de structuur nog slechter te maken dan hij al is? In de tweede week zijn de eerste levels – die normaal 15 minuten waren - op 20 gezet waardoor het minder erg lijkt maar Holland Casino blijft wat poker betreft eens hopeloos faal hol.
Ze zouden elke HC medewerker een week naar Vegas moet sturen om te zien hoe je met klanten omgaat en hoe je verdikke geld verdient met een Casino. Je hebt een gokmonopolie en presteert het om elk jaar met pijn en moeite zwarte cijfers te schrijven. Dat bestaat toch niet.
Iets wat me irriteert is dat de eerste pauze in het toernooi na 180 minuten is. 180 minuten als in drie uur idd. Een casinomedewerker die zoiets verzint moet toch werkelijk op staande voet de laan uitgestuurd worden. Dan heb je dus écht geen idee waar je als casino zijnde mee bezig bent. Er zitten 50 ‘gokkers’ een spel te spelen waar het casino zo goed als niets aan verdient en vervolgens presteer je het om deze groep de hele avond aan die niet winstgevende tafel te binden want stel je eens voor dat een van die spelers in de pauze een euro in een gokkast duwt. Holland Casino lijkt wel allergisch voor geld.
Door de bocht genomen zijn de dealer de laatste jaren beter geworden maar ik heb of mijn eerste avond toch weer een droeftoeter geloot dat het geen enkel pas meer heeft. Mijn buurman klaagt (in orbit twee) dat hij alleen nog maar Q9o heeft gehad waarop mijn linkerbuurman in zijn kaarten kijkt, lacht en roept “hier, ook een Q9” en fold. De dealer zegt niets. Ik zeg niets omdat volgens mij verder niemand het voorval heeft gehoord en wil er pas na de hand iets van zeggen.
Na de hand komt de absolute uitsmijter: de speler in kwestie vraagt uit zichzelf aan de dealer “dat had ik niet mogen zeggen he, van die Q9”. Reactie van de dealer “Och”
Wait, whut?
Ik val van mijn stoel. Speler; ‘ik dacht dat het niet mocht’. Dealer zegt lachend: “Och, je kunt ook liegen he”. Are. You. Shittin’. Me? Het zijn de details die me tilten. Deze week laat een speler zijn kaarten aan iemand zijn die nog in een hand zit en zie gewoon dat de dealer het ziet maar niets zegt. Het enige waar ze op letten zijn stringbets en daar hebben ze weinig kaas van gegeten. Ik wil op een gegeven moment all-in gaan. Ik heb al mijn chips in één hand, til ze over de lijn maar de onderste 1000 chip valt eronder uit. In een nanoseconde klinkt het “Call”. Tilt.
Aan mijn tafel zit niemand minder dan Johnnie Jackpot. Ook Johnnie klaagt hardop over de nieuwe structuur als een dealster van twee tafels verder geïrriteerd hoor roepen “Ja, maar het is een LANDELIJKE structuur”. Dus? Als de nieuwe structuur kut is, issie kut. Landelijk of niet. Heks.
Je zou het niet zeggen na bovenstaande HC rant maar ik heb me prima vermaakt de laatste twee Monday Night Bingo’s. Meerendeel van de HC ellende hierboven speelde zich al in het uur af en daarna heb ik een lekker potje zitten kaarten. Met de nieuwe structuur zit je aanzienlijk snel minder diep maar hij lijkt wel iets meer rust in mijn spel te brengen.
Geloof het overigens of niet maar Johnnie Jackpot (zie Monday Night Bingo 6.0) is de trotse aanvoerder van de ranking lijst in HC Venlo. Ik krijg een rolberoerte als ik het zie staan op het leaderboard. Overigens beidt de eerlijkheid te zeggen dat ik nu twee weken bijna de hele avond bij Johnnie Jackpot aan tafel te hebben gezeten ik duidelijk kan merken dat Johnnie aan zijn game geschaafd heeft. Hij heeft nog altijd meer leaks dan een 100 jaar oude fietsenband maar er is zondermeer progressie geboekt.
Ik maak eigenlijk weinig gekke dingen mee de eerste Avond. Ergens halverwege cooler ik een tegenstander met AA vs KK en nog voor de eerste pauze is de finaletafel al bezig. Ik ben niet tevreden over mijn spel aan de finale tafel. Er zat een sterke speler uit Zuid-Limburg de boel behoorlijk te domineren en ik heb wat spots laten lopen wat niet nodig was. Ik bust uiteindelijk als 5de voor € 192,- als mijn AJ niet van A6 kan winnen na een pre all-in voor een 35k pot.
Afgelopen week prima spel op het vilt gelegd maar zoals ze zo mooi zeggen “just no love’’. Ik verlies back tot back een 60/40 en een flipje en dat soort grappen kun je tijdens Monday Night Bingo niet veroorloven. Nog acht toernooitje te gaan en ik ben er van overtuigd dat we er nog een winnen in deze reeks.
Ik heb echt gruwelijk weinig tijd om iets te tikken door de weeks over dit gepruts dus ik doen geen enkele beloftes inzake verslagjes.
zaterdag 9 april 2011
Tripreport: VPC went Lloret
“Beste mevrouw, al zet u ons twee bedden midden in de hotellobby. We don’t care”. Deze gevleugelde woorden werden ergens in het voorjaar van 1998 uitgesproken door een maat van me in een Venloos reisbureau. Ze waren een antwoord op de vraag wat onze eisen waren voor de accommodatie voor onze aanstaande vakantie naar Lloret de Mar. Ik ben van mening dat iedereen zo’n kansloze vakantie in zijn leven meegemaakt moet hebben. Wie kan nou over een gelukkige jeugd spreken zonder ooit de stranden van Lloret de Mar, Salou of Chersonissos van een laagje maaginhoud of andere lichaameigen sappen te hebben voorzien? Het helpt je jaren later nog om kraakhard te gnuiven over programma’s als Oh Oh Cherso terwijl je omgeving daar hoofdschuddend naar kijkt. Jij weet wel beter.
Enfin, wat brengt deze pokerprutser nog eens in dit vervallen Spaanse kustplaatsje terwijl de leeftijd van 30 jaar nog slechts weken op zich laat wachten? Ik had dit jaar nog geen kaart aangeraakt en alle kaarten die ik vorig jaar aanraakte butcherde ik dusdanig hard dat een Vegasreisje in 2011 er voor deze VPCer niet in zat. Nu ben ik zo’n weekje ongegeneerde mannenpret de laatste twee jaar erg gaan waarderen en toen Chilipoker een betaalbaar Deep Stack toernooi uitschreef in Lloret was ik er als de kippen bij om de Venlose Poker Crew (VPC) op te trommelen. Zoals altijd is het boeken een hels karwei met dit stelletje ongeleide of juist veel te geleide projectielen maar uiteindelijk stapten er donderdag 31 maart toch nog vier VPCers in de vlieger richting Lloret. Tom “Iebus” Ebus, Marco “Damvic” van Kampen en VPC Foster Parents schoonbroer Dennis “Hugo” Reijnhout durfden de strijd met het Spaanse nachtleven aan te gaan.
Na een kort vluchtje en dito taxirit nestelen we ons rond 12:00 uur op de boulevard voor een hapje en een piepklein drankje omdat de hotelkamers nog niet gereed zijn. De zon schijnt heerlijk en met een 23 graden is het prima toeven op het terras waar de potten San Miguel het voorlopig met gemak winnen van de wil om definitief in te checken. Als er na een paar uurtjes de gebruikelijke Cervezas Grande ingeruild worden voor de Cevezas Gigante is het rond 19:00 al behoorlijk kwaad kersen eten in de hotellobby. Uiteraard zijn we inmiddels al voorzien van kekke n’hoedjes en dito zonnebrillen. Een VPC traditie die de komende 25 jaar absoluut niet verloren zal gaan.
We hebben nog een verplicht nummertje op de rol staan voor we ons vol overgave op de kroegen kunnen storten. Iebus heeft nog geen kaart voor dag 1b en ik moet een playerscard laten maken in het casino omdat ik me online ingeschreven heb. Het Grand Casino Costa Brava ziet er uiterst verzorgd uit, niet gek, want het is naar mijn beste weten ook pas een 1,5 jaar open. Iebus kan nog met gemak een kaartje voor dag 1b ritselen maar heb ik aanzienlijk meer moeite mijn plaatsbewijs te vinden. Om de een of andere vage reden weigert Damvic het casino te betreden terwijl kenners van de VPC verhalen weten dat als Iebus een Casino betreedt er minimaal een halfuurtje Duh Mat roulette* gespeeld moet worden.
*Dut Mat roulette: Duh Mat = Sandro Calabro, ex brokkenpiloot / spits van VVV die ooit met nummer 14 speelde. Iebus was zijn enige supporter en Dut Mat roulette betekend dat alle getallen rond op en rond de 14 volgebouwd worden.
Als ik na het checken van de grote pokerroom bij de Roulettetafel aan kom wandelen, verwelkomt Iebus me met de nu al legendarische woorden; “Duh Mat is geen spits voor de Spaanse competitie”. Ergo; duchtig verloren. Petatte geraapt in VPC lingo. Als mijn pogingen om met handen en voeten mijn plaatsbewijs te krijgen te lang duren gaan we op zoek naar voedsel. Damvic heeft inmiddels een regelrecht Damvicje gepulled, wat betekend dat je op hoge poten naar huis gaat en ook niet meer terug komt. We kennen Damvic inmiddels en gaan schouderophalend opzoek naar eten.
Het is de laatste dag van Maart en Lloret is aan het ontwaken uit zijn winterslaap. De helft van de kroegen, discotheken en restaurants zitten nog stevig op slot maar we weten de avond prima om te krijgen in sportbars, discotheken en andere vuige dranklokalen die wel al het stof van de bar hebben geveegd. Iebus zorgt voor het hoogtepunt van de avond door een afstap van een halve meter voor discotheek Tropics aan te zien voor een afstapje en zo tussen een groep van 40 vrouwmensen een faceplant te maken die enige naam mag hebben. Good times. Om 01:00 zitten we met zijn drieën te kauwen op wat met zekerheid de laatste halve liter San Miguel van deze avond gaat zijn. Naar bed, morgen moet er tenslotte een marathon sessie gekaart worden.
Het zonnetje schijnt al vroeg in Lloret en het zwembad van ons hotel kijkt uitnodigend. Het zwembad is een 15 meter lang en nadat ik de eerste drie meter afgelegd heb ben ik wanhopig opzoek naar een trapje omdat ik het einde niet verwacht te halen. Gletsjerwater voelt als een hete douche vergeleken met het water in dit bad. Ik moet de schijn nog enigszins ophouden omdat Iebus - die op de kant staat - zich anders gaat bedenken. Iebus maakt een sprong en het gezicht waarmee hij bovenwater komt is simpelweg onbetaalbaar.
Op een geinig pleintje vinden we een restaurant waar we een veel te stevig ontbijt nuttigen. Iebus voelt zich slecht na de eerste clubbin’sessie van deze trip en neemt dus een verstandig, luchtig ontbijtje: twee forse BBQ spiesen met friet. Na het ontbijt gaan we pinnen. We als in Hugo, Iebus & ik. Damvic is broke. Op dag twee van dit korte tripje is dit heerschap al financieel petatte aan het rapen. De totale schaamteloosheid waarmee Damvic vervolgens drie dagen de hand open houdt en de duurste clubs en restaurants aanwijst is dan wel weer goud waard. Eerlijk is eerlijk.
Om 14:00 begint voor Iebus en mij de Chilipoker Deep Stack Open. Een toernooi met € 550,- buy-in, een 50K startstack, 50/100 begin blinds en levels van een uur. Als je je kont aan zo’n toernooitafel neerpoot weet je dat voorlopig nog niet weg bent. Mijn tafel is prima. Drie gasten weten wat ze aan het doen zijn de rest is redelijk clueless. In hand zes van het toernooi gaat bijvoorbeeld iemand broke met J9 op 668T7 door all-in te 5 betten. 500 BB diep. Leuk toernooitje.
Je zit achterlijk diep dus de eerste paar levels gebeurd er vrij weinig. Ik heb in de eerste break een 55K maar na de break gaat het bergafwaarts. Hard bergafwaarts. Ik raak kaartdood dat het geen enkele pas meer heeft en als ik dan links of rechts een drawtje oppik weigert die te arriveren. Ik lek harder chips dan de ajax ledenraad informatie maar er gloort licht aan het eind van de tunnel als ik rode Azen zie. Ik open UTG en mijn linkerbuurman 3 bet achterlijk groot waardoor hij eigenlijk committed is. Plots fold iedereen zijn kaarten. Tegelijk. Blijkbaar heeft de dealer een tweede kaart open gedeeld en verzameld alle kaarten. Misdeal. Het wordt me zwart voor de ogen. Een andere dealer had vijf minuten eerder exact hetzelfde gedaan en toen was er een grote discussie over wat te doen. Floor rulde dat er gewoon een tweede kaart gedeeld moest worden. Nu doen we het dus net even anders. Linkerbuurman laat QQ zijn en ik krijg teveel. Ik scheld floor en dealer – in het Nederlands – de huid vol en besluit vijf minuten eerder met dinerbreak te gaan wegens firetilt.
Na de break ben ik kaartdood tot ik na een paar uur kan gaan restealen en dat gaat verrassend goed. Ik weet mijn stackje weer naar ruim 20K te krijgen als iemand op 2JQ mijn all-in called met 92c in een geraisede pot. Mijn AQ blijft overeind ik kan weer enigszins gaan kaarten. Als de button openlimped en de sb called ship ik 25 BB’s all-in. Ik laat deze spot niet lopen maar de sympathieke Spanjaard in de SB doorziet de move en maakt een gedurfde call met ATo. Mijn Q6o vindt nog drie andere zessen op het board. Nice. 50K en weer back in business. Niet veel later moet ik nog en vervelende call maken met AK ondanks dat er twee koningen op het board liggen. Villian heeft de hand ge checkcalled en schuift op de river die de FD complete all-in. Ik zit goed en stijg naar 87k. Het einde van de 12 (!) levels komt in zicht en ik begin er stiekem zin in te krijgen. Ik raap links en rechts nog wat handjes en muntjes op als er “last hand of the day” klinkt. Ik heb 95K en zakken om de chips op te bergen komen op tafel. UTG + 2 maakt 5000 op 1/2K en ik vind AKh op de button. Houston. Laatste hand voor de break of het einde de dag wil ik altijd winnen. Villian was wel losjes maar ik had hem nog geen heel gekke dingen zijn doen. Ik 3-bet naar 13,5K. Blinds folden en villain (coverd me) gaat na een tiental seconden all-in. FML.
Morgen gaan we verder op 1200/2400 en ik heb nu ~ 80k. Ruimte genoeg in principe. Ik vervloek mezelf dat ik niet gewoon pre gecalled heb, de flop mis en kan folden. Enfin, het is 03:30 en ik heb 11 uur en 58 minuten zitten kaarten. Ik dacht waarschijnlijk voornamelijk “I has AK” en villian maakt hier nog regelmatig een play. De pay-outs in dit toernooi zijn trouwens belachelijk. 15% wordt betaald en het verschil tussen plek 72 en 9 is € 3.000,-. Ik besluit er maar gewoon voor te gaan. Villain heeft natuurlijk gewoon koningen en vijf bricks later loop ik ietwat verbijsterd richting Iebus die een twintig minuten eerder zijn Waterloo vond. Ontzettende trekdonk ben ik ook. Zitten de showdowns een keer mee pis ik het zelf weer weg. Iebus weet me gelukkig al snel weer aan het lachen te krijgen met de volgende zin; “Duh Mat is ook geen spits voor de Secunda Division”
Terug in het hotel zijn Damvic & Hugo net thuis van hun dagje gezamenlijk clubbin’. Hugo ligt al in bed maar ik ben eigelijk fit. Adrenaline van de laatste hand zorgt dat ik toch niet kan pitten en de totale nuchterheid zorgt ervoor dat ik ansich nog wel een klein pilsje lust. Hugo springt uit bed en begint zich aan te kleden. Damvic & Iebus hebben ook nog wel zin; Clubbin’ it is. Hugo heeft gisteren kennis gemaakt met Dodo. Dodo is Oost Europese propper van een vuige stripclub en heeft blijkbaar een overtuigend verhaal opgehangen aan beiden heerschappen want voor ik het goed en wel besef zitten we in een taxi naar een slinkse club. Ik wil geen partypooper zijn maar ik krijg halverwege toch mijn ernstige bedenkingen. De entree is €15,- p.p waar je twee drankjes voor krijgt, de taxi heen en terug is gratis en bij de entree krijg je een fles champagne. Er hoeft geen raketgeleerde geroepen te worden om te berekenen dat aan bovenstaande deal geen geld verdiend wordt. Het geld zal dus toch ergens vandaan moeten komen en naarmate de taxi verder rijdt en de straten onverlichter worden is ook Iebus niet meer overtuigd van een succesvolle afloop van deze trip en laten we de taxi omdraaien. Iebus en ik zijn veel te nuchter voor dit soort fratsen. Als de taxichauf begint te bellen voel ik al nattigheid. Ons hotel ligt 100 meter van de taxistandplaats en de chauf weigert ons bij het hotel af te zetten (stemt in maar rijdt toch snel rechtsaf) en ik verwacht dat wij even duchtig petatte gaan rapen bij een laaiende Dodo. Dodo is niet blij maar schiet ons iig niet dood. Good beat. Een half uur na vertrek staan we weer in de hotellobby. Puik verhaal. Duimelot.
Het enige voordeel aan de laatste hand van gisteren is dat ik me vandaag onbezoldigd als een 16 jarige kan gaan gedragen. Na een pizza peperoni als ontbijt zoeken we een plekje waar we s’avonds Twente – PSV kunnen kijken voor we ons rond 14:00 uur op een loungterras aan de boulevard posteren. Het is warm vandaag, heet zelfs. Na twee potten bier in de zon besluiten we Engels voetbal te gaan kijken in een sportbar. Hugo kreeg het eerste glas van de dag niet weg maar heeft inmiddels de zesde versnelling gevonden. Met z’n drieën moet we alle zeilen bijzetten om aan te haken.
Voor Iebus gaat de mooie uitspraak “the next best thing to gambling and winning is gambling and losing” helemaal op. Stoke City speelt tegen Chelsea en Iebus wil actie op inworpen. € 5,- per inworp. Waarom Iebus van gokken houdt is me een raadsel want ik heb zelden iemand slechter zien runnen dan Iebus in elke vorm van gokken. Hugo houdt met gemak vier gratis hotel overnachtingen over aan de lompe verdedigers van Stoke die elke bal die ze in het vizier krijgen over de zijlijn rossen. Om 18:30 duiken we café de Peetvader in om Twente – PSV te kijken en zetten we het powerbuizen gestaag voort. Onder het genot van bitterballen zien we PSV petatte rapen tegen Twente en zijn we het er roerend over eens dat Bert van Marwijk de meest waardeloze bondscoach ooit is.
Na Twente – PSV ben ik het verhaal even kwijt maar mijn volgende herinnering begint bij Hugo die met een vrouwelijke propper staat te praten en uiteindelijk regelt dat we voor € 20,- een uur in de botsauto’s mogen. Wie daar op zit te wachten op zaterdagavond rond 22:30 is een tweede maar goed; Lets go. Na een rondje botsen ben ik er al klaar mee tot ik het lumineuze idee krijg het n’hoedje van Damvic te jatten. Een brute oorlog is geboren. Ruim een uur is het “full contact botsauto n’hoed veroveren” wat de klok slaat. Na iedere verovering ben je oprecht blij en oprecht geïrriteerd als iemand met je n’hoedje er van tussen is. 29 jaar oud. Lloret de Mar. Schaamteloos vermaak. Heerlijk. Op een geven moment raakt mijn linkerarm beklemd dus twee auto’s en kraakt zo’n beetje alles wat in een schouder kan kraken. Ik voel achter op mijn schouder en daar zit een dikke bult op mijn rug die daar normaliter echt niet zit. Lichtelijk in paniek besluit ik er maar op te slaan en zie daar; bult weg. Terug naar de orde van de dag dan maar; n’hoedjes jatten.
Het is nog niemand gelukt n’hoedje van Hugo te scoren maar in een onbewaakt ogenblik en met een watervlugge move gris is het hoofddeksel van Hugo’s bolle toet. Triomferend stuur ik over de baan als ik me besef dat ik nu wel het volgende probleem heb; een laaiende Hugo on my six. Het duurt geen halve minuut of het is raak. Hugo maakt een snoekduik en hangt enkel nog met zijn teennagels in zijn botsautootje. Aan het einde van deze scrum mis ik mijn bril, riem, linkerschoen, rechtersok, portemonnee, boxershort en een flink stuk oor maar ik vind Hugo’s n’hoed nog ergens onder het gaspedaal terug. Winning! God zij dank zit deze ronde erop en kan ik mijn sportieve plicht doen door het n‘hoedje vrijwillig terug te geven. Na een goed uur en met dikke blauwe knieën duiken we weer de “the strip” van Lloret op. Epic times.
De knakker van de bowlingbaan zegt te gaan sluiten als er vier waggelende zonnebrillen binnenkomen dus zoeken we ons heil in Colossos. Daar lijken ze ons geld echter ook niet te kunnen gebruiken want er is een besloten feestje voor 11 jarige Italiaanse chicks, of zoiets. Naast de Colossos ligt een broddelkiet genaamd Xtra. Hier gaan we natuurlijk niet naar binnen tot de propper zegt “there are like twenty girls from Norway………..” Einde van de zin hebben we niet gehoord.
Voetjes van de vloer en clubbin’ met veel te jong Noors fruit. Hugo komt terug van de bar met niet zomaar een pilsje. We hebben een liter bier in plastic beker. Geen plastic beker zoals op een festival maar een slappe plastic vaatdoek zoals je die voor het laatst op je eigen communie hebt gezien. Het kreng moet met twee handen vastgehouden worden en is dus binnen de kortste keren pislauw. Iebus wordt er zo ziek van dat hij binnen vijf minuten zowel op als voor de onafsluitbare boutketel van de tent zit. De Noorse chicks zijn inmiddels vervangen door Engelsen dudes. Je kunt nog zo’n leuke avond met Engelsen hebben je weet uiteindelijk één ding zeker; op het eind van de avond proberen ze je steevast midden volgende week in de te slaan. Unreal gestoord volk is dat toch. Stuk voor stuk kneitersleip. Er zit nu ook weer zo’n Pieter Baan patiënt bij die alles in het werk stelt om ruzie met ons te krijgen. Gelukkig maken we snel vrienden met de leider van dit stel gevaarlijke gekken waardoor we uiteindelijk geen petatte hoeven te rapen.
Geen idee hoe we er terecht gekomen zijn maar plots kom ik tot mijn positieven in een rockcafé met een Corona in mijn hand. Die Corona is een verademing vergeleken met die helse beker van daar straks. Ik nestel me aan de bar als ik Hugo driftig zijn middelvinger op zie steken in de richting van een forse Engelsman aan de hoek van de bar. Houston 2.0. Uiteindelijk stormen beide heerschappen op elkaar af maar loopt het – op onverklaarbare wijze -met een sisser af. Na een half uurtje rockcafé is Iebus de hippies beu en gaan we verder op zoek naar vertier. Het loopt tegen vieren maar de Corona’s hebben ons allemaal goed een tweede leven geschonken deze avond. Weer absoluut geen idee hoe we er terecht gekomen zijn maar plots bevinden we ons in de Moef Gaga discotheek. Het is druk maar de dansvloer is leeg. Een niet te verkroppen aanblik voor ons VPCers en dus storten we ons vol overgave op de immense lege vlakte. Op een gebied van 10 bij 10 staan dus vier n’hoedjes met zonnebrillen tegen de klippen van de hel aan te clubbin’. Dat kan alleen maar een goed gezicht zijn geweest. Binnen een half uur staat de tent vierkant op zijn kop en is de dansvloer stampend vol. De Corona’s vloeien rijkelijk en tot in de vroege ochtend worden er kraters in de dansvoer gebeukt.
Rond 06:30 wandelen we de disco uit om nog even uit te loungen in het voorste gedeelte van El Moef. Zodra ik een stoel raak gaat het licht bij mij blijkbaar uit getuige een SMS van Iebus die we een dag later ontdekken: “Hugo, waar ben je? Vallen is ko.” Terug op straat hervind ik het leven sluiten we deze epische clubbin’trip die ruim 15 uur geleden begon af met enkele kleffe burgers die al een halve dag in een hokje lagen te muften. Heerlijk.
Zondagmiddag aan het ontbijt gaan de gespreken ongeveer zo:
Ik: Speelt Barcelona vanavond?
Hugo: Volgens mij wel.
Iebus: Ik denk het.
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Iebus: Ik zou trouwens zweren dat ik gisteren Barca heb zien spelen.
Ik: Waar?
Iebus: Geen idee.
Hugo: Staat me ook iets van bij.
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Iebus: Affelay speelde volgens mij.
Ik: Waar de hel hebben we dat gezien dan?
Iebus: Geen idee
Hugo: Geen idee
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Na het ontbijt wagen we een poging ergens Groningen – VVV te kijken maar Eredivisie Live 2 is nergens te ontvangen en Hugo & ik gaan naar het Casino om eventueel het afsluitende toernooi te spelen en VVV op Twitter te volgen. VVV raapt uiteraard Groningse petatte en Hugo & ik zien beide af van het afsluitende event daar we alle zeilen bij moeten zetten de maaginhoud niet over de gokkasten te jassen. Op het moment dat we willen gaan komen Iebus en Damvic plots het casino binnen. Dat kan maar een dingen betekenen: Duh Mat Roulette.
Een populaire uitspraak binnen de VPC is “soms eet je de beer, soms eet de beer jou” gebaseerd op de legendarisch zin uit de The Big Lebowski. Ik mis de eerste paar spins van Duh Mat Roulette doordat ik nog met Rein Zijda (wiens maat - Robert Miltenburg - overigens het Main Event won) sta te ouwehoeren. Als ik aan kom snellen en vraag hoe het hoe het luidt het antwoord; “de beer heeft honger”. Een paar spins later verlaat Iebus hoofdschuddend de tafel. Als ik tien minuten later Iebus weer aan de tafel zie staan spoed ik me erheen. “De beer heeft zijn toetje ook op”. De tránen rollen over mijn bolle wangen.
We verlaten het casino en doorzoeken half Lloret op zoek naar een steakhouse maar alle biefstukboeren zitten nog op slot. Na een pittige tocht komen we uit bij een restaurant waar ze wel een heel goed stuk vlees hebben. Serveerster Katja is heter dan de sambal in de keuken, zoveel is zeker. Meest geniale aan deze - ansich luxe - tent is de muziekkeuze. Terwijl we ons tegoed doen aan het heerlijke eten dreunt er keiharde eind jaren 90 housemuziek door de toko. Beetje raar.
Soms heb je een idee maar ontbreken simpelweg de mogelijkheden. Een principe waar de eigenaar van de bowlingbaan in Lloret bepaald geen boodschap aan heeft gehad. Als je een bowlingbaan wil beginnen doe je dat ongeacht of je er plaats voor hebt. Zo kon het dat wij stonden te ’bowlen’ op een vijfmeter lange kasseienstrook. Een split was nog nooit zo makkelijk. Een pin raken de ander met een welgemikte fluim omver tuffen. Geen enkel probleem. Een oude Spanjool lacht smakelijk om Hugo die zelfs op deze baan zelfs geen pin fatsoenlijk weet te raken en troosteloos laatste word.
Dat al het kruit gisteren verschoten is word al snel pijnlijk duidelijk. De Corona’s die gisteren de avond / nacht redden lijken vandaag gevuld te zijn met grind. Nog kijken nog een helftje AS Roma – Juventus in de sportbar maar dan geven we de pijp aan Maarten. Morgen om 07:30 staat de taxi voor de deur. Een rondje toepen in de bar van het hotel – waar Engelsen de kiet totaal af aan het breken zijn – en dat noemen we het een dag. En een trip.
Het verkeer richting Girona wil niet vlotten en voor ons rijdt en Spanjool met een L op de autoruit. Deze beginnende chauf haalt fratsen waar Damvic en diens Noppie (Auto) zich voor zouden schamen. Uiteindelijk had een extra stoplicht ons de vlucht kunnen kosten maar we stromen gelukkig nog op tijd de vlieger in die ons weer volgens plan in Eindhoven dropt. Een paar puikje broodjes Bufkes zijn de slagroom op deze heerlijke paar dagen vertier. De levensverwachting van ons vieren is weer met vijf jaar terug geschaafd maar de verhalen over de 15 uur durende clubbin’binge van zaterdag passeren over 10 jaar nog de revue. Zoveel is zeker.
Enfin, wat brengt deze pokerprutser nog eens in dit vervallen Spaanse kustplaatsje terwijl de leeftijd van 30 jaar nog slechts weken op zich laat wachten? Ik had dit jaar nog geen kaart aangeraakt en alle kaarten die ik vorig jaar aanraakte butcherde ik dusdanig hard dat een Vegasreisje in 2011 er voor deze VPCer niet in zat. Nu ben ik zo’n weekje ongegeneerde mannenpret de laatste twee jaar erg gaan waarderen en toen Chilipoker een betaalbaar Deep Stack toernooi uitschreef in Lloret was ik er als de kippen bij om de Venlose Poker Crew (VPC) op te trommelen. Zoals altijd is het boeken een hels karwei met dit stelletje ongeleide of juist veel te geleide projectielen maar uiteindelijk stapten er donderdag 31 maart toch nog vier VPCers in de vlieger richting Lloret. Tom “Iebus” Ebus, Marco “Damvic” van Kampen en VPC Foster Parents schoonbroer Dennis “Hugo” Reijnhout durfden de strijd met het Spaanse nachtleven aan te gaan.
Na een kort vluchtje en dito taxirit nestelen we ons rond 12:00 uur op de boulevard voor een hapje en een piepklein drankje omdat de hotelkamers nog niet gereed zijn. De zon schijnt heerlijk en met een 23 graden is het prima toeven op het terras waar de potten San Miguel het voorlopig met gemak winnen van de wil om definitief in te checken. Als er na een paar uurtjes de gebruikelijke Cervezas Grande ingeruild worden voor de Cevezas Gigante is het rond 19:00 al behoorlijk kwaad kersen eten in de hotellobby. Uiteraard zijn we inmiddels al voorzien van kekke n’hoedjes en dito zonnebrillen. Een VPC traditie die de komende 25 jaar absoluut niet verloren zal gaan.
We hebben nog een verplicht nummertje op de rol staan voor we ons vol overgave op de kroegen kunnen storten. Iebus heeft nog geen kaart voor dag 1b en ik moet een playerscard laten maken in het casino omdat ik me online ingeschreven heb. Het Grand Casino Costa Brava ziet er uiterst verzorgd uit, niet gek, want het is naar mijn beste weten ook pas een 1,5 jaar open. Iebus kan nog met gemak een kaartje voor dag 1b ritselen maar heb ik aanzienlijk meer moeite mijn plaatsbewijs te vinden. Om de een of andere vage reden weigert Damvic het casino te betreden terwijl kenners van de VPC verhalen weten dat als Iebus een Casino betreedt er minimaal een halfuurtje Duh Mat roulette* gespeeld moet worden.
*Dut Mat roulette: Duh Mat = Sandro Calabro, ex brokkenpiloot / spits van VVV die ooit met nummer 14 speelde. Iebus was zijn enige supporter en Dut Mat roulette betekend dat alle getallen rond op en rond de 14 volgebouwd worden.
Als ik na het checken van de grote pokerroom bij de Roulettetafel aan kom wandelen, verwelkomt Iebus me met de nu al legendarische woorden; “Duh Mat is geen spits voor de Spaanse competitie”. Ergo; duchtig verloren. Petatte geraapt in VPC lingo. Als mijn pogingen om met handen en voeten mijn plaatsbewijs te krijgen te lang duren gaan we op zoek naar voedsel. Damvic heeft inmiddels een regelrecht Damvicje gepulled, wat betekend dat je op hoge poten naar huis gaat en ook niet meer terug komt. We kennen Damvic inmiddels en gaan schouderophalend opzoek naar eten.
Het is de laatste dag van Maart en Lloret is aan het ontwaken uit zijn winterslaap. De helft van de kroegen, discotheken en restaurants zitten nog stevig op slot maar we weten de avond prima om te krijgen in sportbars, discotheken en andere vuige dranklokalen die wel al het stof van de bar hebben geveegd. Iebus zorgt voor het hoogtepunt van de avond door een afstap van een halve meter voor discotheek Tropics aan te zien voor een afstapje en zo tussen een groep van 40 vrouwmensen een faceplant te maken die enige naam mag hebben. Good times. Om 01:00 zitten we met zijn drieën te kauwen op wat met zekerheid de laatste halve liter San Miguel van deze avond gaat zijn. Naar bed, morgen moet er tenslotte een marathon sessie gekaart worden.
Het zonnetje schijnt al vroeg in Lloret en het zwembad van ons hotel kijkt uitnodigend. Het zwembad is een 15 meter lang en nadat ik de eerste drie meter afgelegd heb ben ik wanhopig opzoek naar een trapje omdat ik het einde niet verwacht te halen. Gletsjerwater voelt als een hete douche vergeleken met het water in dit bad. Ik moet de schijn nog enigszins ophouden omdat Iebus - die op de kant staat - zich anders gaat bedenken. Iebus maakt een sprong en het gezicht waarmee hij bovenwater komt is simpelweg onbetaalbaar.
Op een geinig pleintje vinden we een restaurant waar we een veel te stevig ontbijt nuttigen. Iebus voelt zich slecht na de eerste clubbin’sessie van deze trip en neemt dus een verstandig, luchtig ontbijtje: twee forse BBQ spiesen met friet. Na het ontbijt gaan we pinnen. We als in Hugo, Iebus & ik. Damvic is broke. Op dag twee van dit korte tripje is dit heerschap al financieel petatte aan het rapen. De totale schaamteloosheid waarmee Damvic vervolgens drie dagen de hand open houdt en de duurste clubs en restaurants aanwijst is dan wel weer goud waard. Eerlijk is eerlijk.
Om 14:00 begint voor Iebus en mij de Chilipoker Deep Stack Open. Een toernooi met € 550,- buy-in, een 50K startstack, 50/100 begin blinds en levels van een uur. Als je je kont aan zo’n toernooitafel neerpoot weet je dat voorlopig nog niet weg bent. Mijn tafel is prima. Drie gasten weten wat ze aan het doen zijn de rest is redelijk clueless. In hand zes van het toernooi gaat bijvoorbeeld iemand broke met J9 op 668T7 door all-in te 5 betten. 500 BB diep. Leuk toernooitje.
Je zit achterlijk diep dus de eerste paar levels gebeurd er vrij weinig. Ik heb in de eerste break een 55K maar na de break gaat het bergafwaarts. Hard bergafwaarts. Ik raak kaartdood dat het geen enkele pas meer heeft en als ik dan links of rechts een drawtje oppik weigert die te arriveren. Ik lek harder chips dan de ajax ledenraad informatie maar er gloort licht aan het eind van de tunnel als ik rode Azen zie. Ik open UTG en mijn linkerbuurman 3 bet achterlijk groot waardoor hij eigenlijk committed is. Plots fold iedereen zijn kaarten. Tegelijk. Blijkbaar heeft de dealer een tweede kaart open gedeeld en verzameld alle kaarten. Misdeal. Het wordt me zwart voor de ogen. Een andere dealer had vijf minuten eerder exact hetzelfde gedaan en toen was er een grote discussie over wat te doen. Floor rulde dat er gewoon een tweede kaart gedeeld moest worden. Nu doen we het dus net even anders. Linkerbuurman laat QQ zijn en ik krijg teveel. Ik scheld floor en dealer – in het Nederlands – de huid vol en besluit vijf minuten eerder met dinerbreak te gaan wegens firetilt.
Na de break ben ik kaartdood tot ik na een paar uur kan gaan restealen en dat gaat verrassend goed. Ik weet mijn stackje weer naar ruim 20K te krijgen als iemand op 2JQ mijn all-in called met 92c in een geraisede pot. Mijn AQ blijft overeind ik kan weer enigszins gaan kaarten. Als de button openlimped en de sb called ship ik 25 BB’s all-in. Ik laat deze spot niet lopen maar de sympathieke Spanjaard in de SB doorziet de move en maakt een gedurfde call met ATo. Mijn Q6o vindt nog drie andere zessen op het board. Nice. 50K en weer back in business. Niet veel later moet ik nog en vervelende call maken met AK ondanks dat er twee koningen op het board liggen. Villian heeft de hand ge checkcalled en schuift op de river die de FD complete all-in. Ik zit goed en stijg naar 87k. Het einde van de 12 (!) levels komt in zicht en ik begin er stiekem zin in te krijgen. Ik raap links en rechts nog wat handjes en muntjes op als er “last hand of the day” klinkt. Ik heb 95K en zakken om de chips op te bergen komen op tafel. UTG + 2 maakt 5000 op 1/2K en ik vind AKh op de button. Houston. Laatste hand voor de break of het einde de dag wil ik altijd winnen. Villian was wel losjes maar ik had hem nog geen heel gekke dingen zijn doen. Ik 3-bet naar 13,5K. Blinds folden en villain (coverd me) gaat na een tiental seconden all-in. FML.
Morgen gaan we verder op 1200/2400 en ik heb nu ~ 80k. Ruimte genoeg in principe. Ik vervloek mezelf dat ik niet gewoon pre gecalled heb, de flop mis en kan folden. Enfin, het is 03:30 en ik heb 11 uur en 58 minuten zitten kaarten. Ik dacht waarschijnlijk voornamelijk “I has AK” en villian maakt hier nog regelmatig een play. De pay-outs in dit toernooi zijn trouwens belachelijk. 15% wordt betaald en het verschil tussen plek 72 en 9 is € 3.000,-. Ik besluit er maar gewoon voor te gaan. Villain heeft natuurlijk gewoon koningen en vijf bricks later loop ik ietwat verbijsterd richting Iebus die een twintig minuten eerder zijn Waterloo vond. Ontzettende trekdonk ben ik ook. Zitten de showdowns een keer mee pis ik het zelf weer weg. Iebus weet me gelukkig al snel weer aan het lachen te krijgen met de volgende zin; “Duh Mat is ook geen spits voor de Secunda Division”
Terug in het hotel zijn Damvic & Hugo net thuis van hun dagje gezamenlijk clubbin’. Hugo ligt al in bed maar ik ben eigelijk fit. Adrenaline van de laatste hand zorgt dat ik toch niet kan pitten en de totale nuchterheid zorgt ervoor dat ik ansich nog wel een klein pilsje lust. Hugo springt uit bed en begint zich aan te kleden. Damvic & Iebus hebben ook nog wel zin; Clubbin’ it is. Hugo heeft gisteren kennis gemaakt met Dodo. Dodo is Oost Europese propper van een vuige stripclub en heeft blijkbaar een overtuigend verhaal opgehangen aan beiden heerschappen want voor ik het goed en wel besef zitten we in een taxi naar een slinkse club. Ik wil geen partypooper zijn maar ik krijg halverwege toch mijn ernstige bedenkingen. De entree is €15,- p.p waar je twee drankjes voor krijgt, de taxi heen en terug is gratis en bij de entree krijg je een fles champagne. Er hoeft geen raketgeleerde geroepen te worden om te berekenen dat aan bovenstaande deal geen geld verdiend wordt. Het geld zal dus toch ergens vandaan moeten komen en naarmate de taxi verder rijdt en de straten onverlichter worden is ook Iebus niet meer overtuigd van een succesvolle afloop van deze trip en laten we de taxi omdraaien. Iebus en ik zijn veel te nuchter voor dit soort fratsen. Als de taxichauf begint te bellen voel ik al nattigheid. Ons hotel ligt 100 meter van de taxistandplaats en de chauf weigert ons bij het hotel af te zetten (stemt in maar rijdt toch snel rechtsaf) en ik verwacht dat wij even duchtig petatte gaan rapen bij een laaiende Dodo. Dodo is niet blij maar schiet ons iig niet dood. Good beat. Een half uur na vertrek staan we weer in de hotellobby. Puik verhaal. Duimelot.
Het enige voordeel aan de laatste hand van gisteren is dat ik me vandaag onbezoldigd als een 16 jarige kan gaan gedragen. Na een pizza peperoni als ontbijt zoeken we een plekje waar we s’avonds Twente – PSV kunnen kijken voor we ons rond 14:00 uur op een loungterras aan de boulevard posteren. Het is warm vandaag, heet zelfs. Na twee potten bier in de zon besluiten we Engels voetbal te gaan kijken in een sportbar. Hugo kreeg het eerste glas van de dag niet weg maar heeft inmiddels de zesde versnelling gevonden. Met z’n drieën moet we alle zeilen bijzetten om aan te haken.
Voor Iebus gaat de mooie uitspraak “the next best thing to gambling and winning is gambling and losing” helemaal op. Stoke City speelt tegen Chelsea en Iebus wil actie op inworpen. € 5,- per inworp. Waarom Iebus van gokken houdt is me een raadsel want ik heb zelden iemand slechter zien runnen dan Iebus in elke vorm van gokken. Hugo houdt met gemak vier gratis hotel overnachtingen over aan de lompe verdedigers van Stoke die elke bal die ze in het vizier krijgen over de zijlijn rossen. Om 18:30 duiken we café de Peetvader in om Twente – PSV te kijken en zetten we het powerbuizen gestaag voort. Onder het genot van bitterballen zien we PSV petatte rapen tegen Twente en zijn we het er roerend over eens dat Bert van Marwijk de meest waardeloze bondscoach ooit is.
Na Twente – PSV ben ik het verhaal even kwijt maar mijn volgende herinnering begint bij Hugo die met een vrouwelijke propper staat te praten en uiteindelijk regelt dat we voor € 20,- een uur in de botsauto’s mogen. Wie daar op zit te wachten op zaterdagavond rond 22:30 is een tweede maar goed; Lets go. Na een rondje botsen ben ik er al klaar mee tot ik het lumineuze idee krijg het n’hoedje van Damvic te jatten. Een brute oorlog is geboren. Ruim een uur is het “full contact botsauto n’hoed veroveren” wat de klok slaat. Na iedere verovering ben je oprecht blij en oprecht geïrriteerd als iemand met je n’hoedje er van tussen is. 29 jaar oud. Lloret de Mar. Schaamteloos vermaak. Heerlijk. Op een geven moment raakt mijn linkerarm beklemd dus twee auto’s en kraakt zo’n beetje alles wat in een schouder kan kraken. Ik voel achter op mijn schouder en daar zit een dikke bult op mijn rug die daar normaliter echt niet zit. Lichtelijk in paniek besluit ik er maar op te slaan en zie daar; bult weg. Terug naar de orde van de dag dan maar; n’hoedjes jatten.
Het is nog niemand gelukt n’hoedje van Hugo te scoren maar in een onbewaakt ogenblik en met een watervlugge move gris is het hoofddeksel van Hugo’s bolle toet. Triomferend stuur ik over de baan als ik me besef dat ik nu wel het volgende probleem heb; een laaiende Hugo on my six. Het duurt geen halve minuut of het is raak. Hugo maakt een snoekduik en hangt enkel nog met zijn teennagels in zijn botsautootje. Aan het einde van deze scrum mis ik mijn bril, riem, linkerschoen, rechtersok, portemonnee, boxershort en een flink stuk oor maar ik vind Hugo’s n’hoed nog ergens onder het gaspedaal terug. Winning! God zij dank zit deze ronde erop en kan ik mijn sportieve plicht doen door het n‘hoedje vrijwillig terug te geven. Na een goed uur en met dikke blauwe knieën duiken we weer de “the strip” van Lloret op. Epic times.
De knakker van de bowlingbaan zegt te gaan sluiten als er vier waggelende zonnebrillen binnenkomen dus zoeken we ons heil in Colossos. Daar lijken ze ons geld echter ook niet te kunnen gebruiken want er is een besloten feestje voor 11 jarige Italiaanse chicks, of zoiets. Naast de Colossos ligt een broddelkiet genaamd Xtra. Hier gaan we natuurlijk niet naar binnen tot de propper zegt “there are like twenty girls from Norway………..” Einde van de zin hebben we niet gehoord.
Voetjes van de vloer en clubbin’ met veel te jong Noors fruit. Hugo komt terug van de bar met niet zomaar een pilsje. We hebben een liter bier in plastic beker. Geen plastic beker zoals op een festival maar een slappe plastic vaatdoek zoals je die voor het laatst op je eigen communie hebt gezien. Het kreng moet met twee handen vastgehouden worden en is dus binnen de kortste keren pislauw. Iebus wordt er zo ziek van dat hij binnen vijf minuten zowel op als voor de onafsluitbare boutketel van de tent zit. De Noorse chicks zijn inmiddels vervangen door Engelsen dudes. Je kunt nog zo’n leuke avond met Engelsen hebben je weet uiteindelijk één ding zeker; op het eind van de avond proberen ze je steevast midden volgende week in de te slaan. Unreal gestoord volk is dat toch. Stuk voor stuk kneitersleip. Er zit nu ook weer zo’n Pieter Baan patiënt bij die alles in het werk stelt om ruzie met ons te krijgen. Gelukkig maken we snel vrienden met de leider van dit stel gevaarlijke gekken waardoor we uiteindelijk geen petatte hoeven te rapen.
Geen idee hoe we er terecht gekomen zijn maar plots kom ik tot mijn positieven in een rockcafé met een Corona in mijn hand. Die Corona is een verademing vergeleken met die helse beker van daar straks. Ik nestel me aan de bar als ik Hugo driftig zijn middelvinger op zie steken in de richting van een forse Engelsman aan de hoek van de bar. Houston 2.0. Uiteindelijk stormen beide heerschappen op elkaar af maar loopt het – op onverklaarbare wijze -met een sisser af. Na een half uurtje rockcafé is Iebus de hippies beu en gaan we verder op zoek naar vertier. Het loopt tegen vieren maar de Corona’s hebben ons allemaal goed een tweede leven geschonken deze avond. Weer absoluut geen idee hoe we er terecht gekomen zijn maar plots bevinden we ons in de Moef Gaga discotheek. Het is druk maar de dansvloer is leeg. Een niet te verkroppen aanblik voor ons VPCers en dus storten we ons vol overgave op de immense lege vlakte. Op een gebied van 10 bij 10 staan dus vier n’hoedjes met zonnebrillen tegen de klippen van de hel aan te clubbin’. Dat kan alleen maar een goed gezicht zijn geweest. Binnen een half uur staat de tent vierkant op zijn kop en is de dansvloer stampend vol. De Corona’s vloeien rijkelijk en tot in de vroege ochtend worden er kraters in de dansvoer gebeukt.
Rond 06:30 wandelen we de disco uit om nog even uit te loungen in het voorste gedeelte van El Moef. Zodra ik een stoel raak gaat het licht bij mij blijkbaar uit getuige een SMS van Iebus die we een dag later ontdekken: “Hugo, waar ben je? Vallen is ko.” Terug op straat hervind ik het leven sluiten we deze epische clubbin’trip die ruim 15 uur geleden begon af met enkele kleffe burgers die al een halve dag in een hokje lagen te muften. Heerlijk.
Zondagmiddag aan het ontbijt gaan de gespreken ongeveer zo:
Ik: Speelt Barcelona vanavond?
Hugo: Volgens mij wel.
Iebus: Ik denk het.
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Iebus: Ik zou trouwens zweren dat ik gisteren Barca heb zien spelen.
Ik: Waar?
Iebus: Geen idee.
Hugo: Staat me ook iets van bij.
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Iebus: Affelay speelde volgens mij.
Ik: Waar de hel hebben we dat gezien dan?
Iebus: Geen idee
Hugo: Geen idee
Damvic: Wat hebben wij geclubbin’d.
Na het ontbijt wagen we een poging ergens Groningen – VVV te kijken maar Eredivisie Live 2 is nergens te ontvangen en Hugo & ik gaan naar het Casino om eventueel het afsluitende toernooi te spelen en VVV op Twitter te volgen. VVV raapt uiteraard Groningse petatte en Hugo & ik zien beide af van het afsluitende event daar we alle zeilen bij moeten zetten de maaginhoud niet over de gokkasten te jassen. Op het moment dat we willen gaan komen Iebus en Damvic plots het casino binnen. Dat kan maar een dingen betekenen: Duh Mat Roulette.
Een populaire uitspraak binnen de VPC is “soms eet je de beer, soms eet de beer jou” gebaseerd op de legendarisch zin uit de The Big Lebowski. Ik mis de eerste paar spins van Duh Mat Roulette doordat ik nog met Rein Zijda (wiens maat - Robert Miltenburg - overigens het Main Event won) sta te ouwehoeren. Als ik aan kom snellen en vraag hoe het hoe het luidt het antwoord; “de beer heeft honger”. Een paar spins later verlaat Iebus hoofdschuddend de tafel. Als ik tien minuten later Iebus weer aan de tafel zie staan spoed ik me erheen. “De beer heeft zijn toetje ook op”. De tránen rollen over mijn bolle wangen.
We verlaten het casino en doorzoeken half Lloret op zoek naar een steakhouse maar alle biefstukboeren zitten nog op slot. Na een pittige tocht komen we uit bij een restaurant waar ze wel een heel goed stuk vlees hebben. Serveerster Katja is heter dan de sambal in de keuken, zoveel is zeker. Meest geniale aan deze - ansich luxe - tent is de muziekkeuze. Terwijl we ons tegoed doen aan het heerlijke eten dreunt er keiharde eind jaren 90 housemuziek door de toko. Beetje raar.
Soms heb je een idee maar ontbreken simpelweg de mogelijkheden. Een principe waar de eigenaar van de bowlingbaan in Lloret bepaald geen boodschap aan heeft gehad. Als je een bowlingbaan wil beginnen doe je dat ongeacht of je er plaats voor hebt. Zo kon het dat wij stonden te ’bowlen’ op een vijfmeter lange kasseienstrook. Een split was nog nooit zo makkelijk. Een pin raken de ander met een welgemikte fluim omver tuffen. Geen enkel probleem. Een oude Spanjool lacht smakelijk om Hugo die zelfs op deze baan zelfs geen pin fatsoenlijk weet te raken en troosteloos laatste word.
Dat al het kruit gisteren verschoten is word al snel pijnlijk duidelijk. De Corona’s die gisteren de avond / nacht redden lijken vandaag gevuld te zijn met grind. Nog kijken nog een helftje AS Roma – Juventus in de sportbar maar dan geven we de pijp aan Maarten. Morgen om 07:30 staat de taxi voor de deur. Een rondje toepen in de bar van het hotel – waar Engelsen de kiet totaal af aan het breken zijn – en dat noemen we het een dag. En een trip.
Het verkeer richting Girona wil niet vlotten en voor ons rijdt en Spanjool met een L op de autoruit. Deze beginnende chauf haalt fratsen waar Damvic en diens Noppie (Auto) zich voor zouden schamen. Uiteindelijk had een extra stoplicht ons de vlucht kunnen kosten maar we stromen gelukkig nog op tijd de vlieger in die ons weer volgens plan in Eindhoven dropt. Een paar puikje broodjes Bufkes zijn de slagroom op deze heerlijke paar dagen vertier. De levensverwachting van ons vieren is weer met vijf jaar terug geschaafd maar de verhalen over de 15 uur durende clubbin’binge van zaterdag passeren over 10 jaar nog de revue. Zoveel is zeker.
dinsdag 15 februari 2011
Pokerbucketlist: DSO Lloret de Mar
Ik heb het hele jaar nog geen kaart aangeraakt. Niet uit principe of frustratie maar het komt er gewoon niet van. Druk op het werk, weinig tijd in de weekenden om geld te verbranden met poker en de laatste VPC homegame stamt zo'n beetje uit November 2007.
In Monday Night Bingo's heb ik even geen trek dus valt er weinig te liegen hier. Ik heb echter nog een aantal zaken op mijn pokerbucketlist staan die afgewerkt moeten worden;
-Een buitenlands tripje naar een specifiek toernooi (2011)
-Ergens een complete toernooiweek draaien (2011)
-Een WSOP event spelen (2012)
We beginnen maar eens met het eerste en eenvoudigste doel en derhalve verblijf ik met een select gezelschap VPC'ers van 31 maart tot 4 april in Spanje. In Lloret de Mar staat het Deep Stack Open Costa Brava op de rol. Een drie daags toernooi met een vrij epische structuur voor een bescheiden buy-in van € 550,-
Kan alleen maar mooie verhalen opleveren natuurlijk.
Mijn oude Twitternaam @Broddelwerk is trouwens weer in ere hersteld. Dus volg me als de sodemieter.....
In Monday Night Bingo's heb ik even geen trek dus valt er weinig te liegen hier. Ik heb echter nog een aantal zaken op mijn pokerbucketlist staan die afgewerkt moeten worden;
-Een buitenlands tripje naar een specifiek toernooi (2011)
-Ergens een complete toernooiweek draaien (2011)
-Een WSOP event spelen (2012)
We beginnen maar eens met het eerste en eenvoudigste doel en derhalve verblijf ik met een select gezelschap VPC'ers van 31 maart tot 4 april in Spanje. In Lloret de Mar staat het Deep Stack Open Costa Brava op de rol. Een drie daags toernooi met een vrij epische structuur voor een bescheiden buy-in van € 550,-
Kan alleen maar mooie verhalen opleveren natuurlijk.
Mijn oude Twitternaam @Broddelwerk is trouwens weer in ere hersteld. Dus volg me als de sodemieter.....
woensdag 29 december 2010
Vallen trekt conclusies
Het is zaterdagavond 20 november 19:20. De navigatie geeft aan dat er 168 kilometer asfalt tussen mij en het “Stedje van lol en plezeer” zitten. Terwijl ik het dal uitrij op zoek naar de E411 richting Luik wordt Namur op de achtergrond kleiner. Na weer een mislukte pokertrip vraag ik me hardop af waar het toch elke keer misgaat. De voor mij onverstaanbare fransoos op de radio zorgt voor een mooi moment om eens serieus na te denken en conclusies te trekken.
In Namur is elke zaterdagmiddag een sick toernooi. Een € 110,- FO met een berenstructuur voor die buy-in. 10K startstack en startblinds 25/25 met levels van 30 minuten. Ik had dit toernooi al een tijdje op de rol staan maar eigenlijk nooit de tijd gevonden om erheen te gaan. Deze zaterdag moest de vriendin overwerken en zag ik mijn kans schoon. Als je Nederlander bent - en niet Rolf Slotboom heet - kun je door de bocht genomen geen goed woord over de hoofdstad van Wallonië en haar Casino over je lippen krijgen. Persoonlijk heb echter niets dan goede ervaringen met Namur. Oké, de dealers maken wel een schoonheidsfoutje en een toernooidirecteur schijnt wel eens poep te praten als Kenny er niet is maar door de bocht genomen zie ik pokerwise alleen maar dingen waar Holland Casino een puntje aan kan zuigen.
Ik heb deze zaterdag voor Namur gekozen omdat ik het ploeteren in de provincie beu was. Door al die Monday Night Bingo’s raak je gewend aan de luxe van een dealer en heb je geen zin meer om elke orbit een daapse bietenbauer uit Hoensbroek te vertellen dat hij een Intertoys schijfje moet plaatsen terwijl een aftandse tabletop in je ribben loopt te prikken. In totaal kwamen 42 lokale helden mij de pis lauw maken. Iedereen lijkt elkaar te kennen in Namur en dat moet dan blijkbaar geuit worden met een soort van begroetingskus. Ik ben blij dat we dit soort strapatsen in Nederland niet kennen aangezien ik er nogal een aantal onfrisse patronen tussen vind zitten.
Mijn goede ervaringen met Namur hebben overigens niets met het poker zelf te maken. Dit is mijn vierde toernooi in deze stad en bij de vorige drie ben ik precies 0 keer boven de beginstack uitgekomen. Deze zaterdag lijkt een keurige vier op een rij te worden want ik kan nog geen pot winnen al had je het graag. De 400 BB startstack daagt mij - uiteraard - uit tot creatief spel wat geloochenstraft wordt door locals die keihard callen met derde paar terwijl ik zojuist 71 outs voor nuts gemist heb. #fml
In de break heb van de 10.000 munten er nog 5.400 over terwijl ik met een bakje koffie in een oud Poker**** boekje lees dat Padjes veel meer dan alleen een luckbox is. Na de break is het met 150/300 schuiven geblazen en dat gaat me prima af. Zonder showdown sta ik na een uurtje op 12K als een handje butcher. Ik mis met KQd op Td Ts Js 4d waar ik de turn had moeten jammen. Met 8K die ik overhoud over schuif ik met 55 over de push van een shortie (3K) heen die TJ tabled. Ik verlies de flip en schuif even later AT over de openminraise van een totale blindganger heen. Die called met TJ en het board laat op de river 25897 zien. #vanzelluf.
In een poging mijn pokerjaar nog enigszins positief af te sluiten ging ik afgelopen maandag maar voor de laatste Monday Night Bingo kans van 2010. Het kon geen betere samenvatting van mijn pokerjaar worden. Na een uur poep mucken krijg ik het er pre in met Azen tegen vrouwen en zie weer zo’n trut op de flop. De totale emotieloosheid bij het zien van de Q baart me zorgen. Schouderophalend schud ik een handje en wandel de pokerroom uit. Is het heilige vuur dan gedoofd?
In Confessions of a Winning Poker Player, Jack King said, "Few players recall big pots they have won -- strange as it seems -- but every player can remember with remarkable accuracy the outstanding tough beats of his career." Seems true to me, 'cause walking in here I can hardly remember how I built my bankroll, but I can't stop thinking how I lost it.
Ik heb een vrij ziek geheugen. Ik durf zonder pardon te beweren – feel free to test me - dat ik me elke significante pokerhand die ooit gespeeld heb kan herinneren. Niet alleen de kaarten. De stacksizes. De betsizes. De posities. De beats. De suckouts. Alles. Die geheugentik heb altijd gehad, met name voor getallen. Ik maak bijvoorbeeld nooit notities tijdens een toernooi of zelfs een Vegasreis.
[huili] Als ik zo eens door de krochten van mijn geheugen dwaal kan ik eigenlijk niet anders concluderen dan dat het mij aan de pokertafel – m.u.v. wellicht het absolute begin – eigenlijk nooit mee heeft gezeten. Natuurlijk win ik ook wel eens een flip, in dat perspectief bedoel ik het niet. Gewoon. Op de cruciale momenten heeft het nooit zo mogen zijn. Het heeft nooit zo mogen zijn dat die ship kwam die me in staat stelde om serieus meer of hoger te gaan spelen. Dat is wellicht nog mijn grootste pokerfrustratie. Het gevoel dat een mijn ‘poker carrière’ nooit heeft kunnen beginnen. Het is me – zogezegd - nooit gelukt het spel op de wagen te brengen. Ik heb nooit de mogelijkheid / lef gehad serieus te investeren in een stap voorwaarts. Ik kan ook niet van het idee wegkomen dat ik gewoon historisch kut run en dat die run simpelweg niet lijkt te stoppen. Ik denk serieus dat ik geen 35% van mijn pre all-in flips win. Ik denk serieus dat ik geen 50% van mijn pre all-in 70/30 win. Ik denk serieus dat ik geen 65% van mijn pre all-in 80/20’s win. Met het schaamrood op de kaken schrijf ik het hier neer maar dat gevoel is er niet uit te branden. I runs bad. [/huili]
Het is niet zo dat ik de relativiteit uit het oog verlies. Ik bedoel, kom op, waar hebben we het over. Poker. Een stom spel met kaarten. Ik ben 29, gezond, schat van een vriendin, leuke baan, eigen huis, knappe auto en heb nog nooit een dierbare – onverwacht – hoeven te begraven. Ik run sick goed in life en realiseer me terdege dat ik bij de top 5% van de wereldbevolking hoor. Serieus.
Toch knaagt het en merk ik dat ik er steeds slechter tegen kan dat iets waar je veel tijd en energie aan besteed zich weigert terug te betalen. Ik kan er steeds slechter tegen dat iemand die tussen neus en lippen door optekent de vorige editie van een VIP days toernooi gewonnen te hebben mijn 3 bet naar 4,5BB uit positie called met een 14BB stack en op 822 mijn vrouwen kraakt met A2o. Het steekt me dat een Belg naast me over een de FT van het 500 event in Breda hoor praten terwijl ik hem met 10BB een driebet zie maken naar 5BB en zie check folden op 8JJ. Ik speel natuurlijk poker op een plankton niveau en dat frustreert. Aan zeven van de tien pokertafels waar ik mijn kont neerpoot ben ik – met voorsprong – de beste speler. Ik zie de fouten, de spots en toch lukt het uiteindelijk niet om daar munt uit te slaan. Tilts me.
Zelfkennis siert de mens. Ik had al snel voldoende zelfkennis om te beseffen dat ik nooit veel geld met poker zou gaan verdienden. “At the end of the day” zoals de Engelsen zo mooi zeggen blijk ik tot nu toe een break-even speler te zijn. Daar schaam ik me overigens niks voor. Ik moet altijd grijnzen van al die PI’ers on the spot die stuk voor stuk winnend blijken te spelen bij het bekijken van een Hand Historie van ze loop je spontaan een klaplong op. Als ik nu aan het einde van dit jaar de balans weer opmaak sta weliswaar in de + maar het zou niet in een noemenswaardig BB / 100 uitgedrukt kunnen worden.
Toegeven dat je niet goed genoeg bent in poker lastig. Niet alleen ego wise maar vooral omdat zoveel factoren invloed op je uiteindelijke resultaat hebben. Ik heb vroeger op redelijk hoog niveau gedart maar het niveau wat ik op de zolderkamer haalde heb nooit aan de wedstrijd okkey kunnen benaderen. Dan is het makkelijk om harde conclusies – faalhaas - te trekken. Claimen dat het ijzer van de dubbel 10 steeds verspringt is ook zowat, natuurlijk. In poker kun je eindeloos excuses zoeken voor slechte resultaten. Ik heb de fout gelukkig altijd bij mezelf gezocht wat uiteindelijk tot de conclusie leidde; beter worden. Ik post PI ‘nooit’ strategisch maar ben ‘stiekem’ natuurlijk meer met het spelletje bezig dat de buitenkant doet vermoeden. Ik heb het leeuwendeel van de Nederpoker filmpjes wel gezien. Ik heb ‘alle’ boeken gelezen. Alle interessante topics gezien. Het heeft allemaal niet te mogen leiden tot een mooi resultaat.
Het is niet zo dat ik de lat te hoog leg. Mijn doelstelling is jaarlijks simpel; een Vegasreisje bij elkaar sprokkelen voor het volgende jaar. Simple as that. Met een 2K euro ben je als niet highroller dan al een heel eind maar deze doelstelling is dit jaar niet gehaald. Bij lange na niet. Ik heb dit jaar niet bijzonder veel gespeeld en jullie belachelijk hard met rust gelaten inzake –EV backingprojecten maar toch heb ik genoeg tijd aan de pokertafel doorgebracht om deze beperkte doelstelling haalbaar te laten zijn.
Ik hou van het spelletje. Als je op zaterdag ruim 350 kilometer rijdt voor een € 110,- FO & maandagavonden HC donkaments met geestelijk beperkten gaat spelen ben je a) niet goed wijs b) een liefhebber. De gelatenheid waarmee ik maandag het “felt” verliet doet echter vermoeden dat dit break-even jaar er ingehakt heeft. Het gebrek aan tijd door o.a. een nieuwe baan draagt ook al niet bij aan een optimale voorzetting van mijn pokergepruts. Na een twintig Monday Night Bingo’s moet ik ook inzien dat het skill-level in die toernooien gewoon echt te laag is en aangezien ik online niet speel zijn de mogelijkheden schaars.
Poker heeft me nooit een cent gekost en toch twee keer een fantastische tijd in Vegas opgeleverd. Ik heb meerdere HC Main Events, MCOP & een Dutch Open kunnen spelen, een stapel interessante mensen mogen ontmoeten en zonder dat ik ooit meer dan een drol en drie knikkers gewonnen heb door mijn slappe verhalen en kansloze backingvoorstellen een semi – semi – semi bekende pokerspeler kunnen worden. Misschien is wel tijd concluderen dan het gewoon redelijk mooi is geweest. Misschien…
In Namur is elke zaterdagmiddag een sick toernooi. Een € 110,- FO met een berenstructuur voor die buy-in. 10K startstack en startblinds 25/25 met levels van 30 minuten. Ik had dit toernooi al een tijdje op de rol staan maar eigenlijk nooit de tijd gevonden om erheen te gaan. Deze zaterdag moest de vriendin overwerken en zag ik mijn kans schoon. Als je Nederlander bent - en niet Rolf Slotboom heet - kun je door de bocht genomen geen goed woord over de hoofdstad van Wallonië en haar Casino over je lippen krijgen. Persoonlijk heb echter niets dan goede ervaringen met Namur. Oké, de dealers maken wel een schoonheidsfoutje en een toernooidirecteur schijnt wel eens poep te praten als Kenny er niet is maar door de bocht genomen zie ik pokerwise alleen maar dingen waar Holland Casino een puntje aan kan zuigen.
Ik heb deze zaterdag voor Namur gekozen omdat ik het ploeteren in de provincie beu was. Door al die Monday Night Bingo’s raak je gewend aan de luxe van een dealer en heb je geen zin meer om elke orbit een daapse bietenbauer uit Hoensbroek te vertellen dat hij een Intertoys schijfje moet plaatsen terwijl een aftandse tabletop in je ribben loopt te prikken. In totaal kwamen 42 lokale helden mij de pis lauw maken. Iedereen lijkt elkaar te kennen in Namur en dat moet dan blijkbaar geuit worden met een soort van begroetingskus. Ik ben blij dat we dit soort strapatsen in Nederland niet kennen aangezien ik er nogal een aantal onfrisse patronen tussen vind zitten.
Mijn goede ervaringen met Namur hebben overigens niets met het poker zelf te maken. Dit is mijn vierde toernooi in deze stad en bij de vorige drie ben ik precies 0 keer boven de beginstack uitgekomen. Deze zaterdag lijkt een keurige vier op een rij te worden want ik kan nog geen pot winnen al had je het graag. De 400 BB startstack daagt mij - uiteraard - uit tot creatief spel wat geloochenstraft wordt door locals die keihard callen met derde paar terwijl ik zojuist 71 outs voor nuts gemist heb. #fml
In de break heb van de 10.000 munten er nog 5.400 over terwijl ik met een bakje koffie in een oud Poker**** boekje lees dat Padjes veel meer dan alleen een luckbox is. Na de break is het met 150/300 schuiven geblazen en dat gaat me prima af. Zonder showdown sta ik na een uurtje op 12K als een handje butcher. Ik mis met KQd op Td Ts Js 4d waar ik de turn had moeten jammen. Met 8K die ik overhoud over schuif ik met 55 over de push van een shortie (3K) heen die TJ tabled. Ik verlies de flip en schuif even later AT over de openminraise van een totale blindganger heen. Die called met TJ en het board laat op de river 25897 zien. #vanzelluf.
In een poging mijn pokerjaar nog enigszins positief af te sluiten ging ik afgelopen maandag maar voor de laatste Monday Night Bingo kans van 2010. Het kon geen betere samenvatting van mijn pokerjaar worden. Na een uur poep mucken krijg ik het er pre in met Azen tegen vrouwen en zie weer zo’n trut op de flop. De totale emotieloosheid bij het zien van de Q baart me zorgen. Schouderophalend schud ik een handje en wandel de pokerroom uit. Is het heilige vuur dan gedoofd?
In Confessions of a Winning Poker Player, Jack King said, "Few players recall big pots they have won -- strange as it seems -- but every player can remember with remarkable accuracy the outstanding tough beats of his career." Seems true to me, 'cause walking in here I can hardly remember how I built my bankroll, but I can't stop thinking how I lost it.
Ik heb een vrij ziek geheugen. Ik durf zonder pardon te beweren – feel free to test me - dat ik me elke significante pokerhand die ooit gespeeld heb kan herinneren. Niet alleen de kaarten. De stacksizes. De betsizes. De posities. De beats. De suckouts. Alles. Die geheugentik heb altijd gehad, met name voor getallen. Ik maak bijvoorbeeld nooit notities tijdens een toernooi of zelfs een Vegasreis.
[huili] Als ik zo eens door de krochten van mijn geheugen dwaal kan ik eigenlijk niet anders concluderen dan dat het mij aan de pokertafel – m.u.v. wellicht het absolute begin – eigenlijk nooit mee heeft gezeten. Natuurlijk win ik ook wel eens een flip, in dat perspectief bedoel ik het niet. Gewoon. Op de cruciale momenten heeft het nooit zo mogen zijn. Het heeft nooit zo mogen zijn dat die ship kwam die me in staat stelde om serieus meer of hoger te gaan spelen. Dat is wellicht nog mijn grootste pokerfrustratie. Het gevoel dat een mijn ‘poker carrière’ nooit heeft kunnen beginnen. Het is me – zogezegd - nooit gelukt het spel op de wagen te brengen. Ik heb nooit de mogelijkheid / lef gehad serieus te investeren in een stap voorwaarts. Ik kan ook niet van het idee wegkomen dat ik gewoon historisch kut run en dat die run simpelweg niet lijkt te stoppen. Ik denk serieus dat ik geen 35% van mijn pre all-in flips win. Ik denk serieus dat ik geen 50% van mijn pre all-in 70/30 win. Ik denk serieus dat ik geen 65% van mijn pre all-in 80/20’s win. Met het schaamrood op de kaken schrijf ik het hier neer maar dat gevoel is er niet uit te branden. I runs bad. [/huili]
Het is niet zo dat ik de relativiteit uit het oog verlies. Ik bedoel, kom op, waar hebben we het over. Poker. Een stom spel met kaarten. Ik ben 29, gezond, schat van een vriendin, leuke baan, eigen huis, knappe auto en heb nog nooit een dierbare – onverwacht – hoeven te begraven. Ik run sick goed in life en realiseer me terdege dat ik bij de top 5% van de wereldbevolking hoor. Serieus.
Toch knaagt het en merk ik dat ik er steeds slechter tegen kan dat iets waar je veel tijd en energie aan besteed zich weigert terug te betalen. Ik kan er steeds slechter tegen dat iemand die tussen neus en lippen door optekent de vorige editie van een VIP days toernooi gewonnen te hebben mijn 3 bet naar 4,5BB uit positie called met een 14BB stack en op 822 mijn vrouwen kraakt met A2o. Het steekt me dat een Belg naast me over een de FT van het 500 event in Breda hoor praten terwijl ik hem met 10BB een driebet zie maken naar 5BB en zie check folden op 8JJ. Ik speel natuurlijk poker op een plankton niveau en dat frustreert. Aan zeven van de tien pokertafels waar ik mijn kont neerpoot ben ik – met voorsprong – de beste speler. Ik zie de fouten, de spots en toch lukt het uiteindelijk niet om daar munt uit te slaan. Tilts me.
Zelfkennis siert de mens. Ik had al snel voldoende zelfkennis om te beseffen dat ik nooit veel geld met poker zou gaan verdienden. “At the end of the day” zoals de Engelsen zo mooi zeggen blijk ik tot nu toe een break-even speler te zijn. Daar schaam ik me overigens niks voor. Ik moet altijd grijnzen van al die PI’ers on the spot die stuk voor stuk winnend blijken te spelen bij het bekijken van een Hand Historie van ze loop je spontaan een klaplong op. Als ik nu aan het einde van dit jaar de balans weer opmaak sta weliswaar in de + maar het zou niet in een noemenswaardig BB / 100 uitgedrukt kunnen worden.
Toegeven dat je niet goed genoeg bent in poker lastig. Niet alleen ego wise maar vooral omdat zoveel factoren invloed op je uiteindelijke resultaat hebben. Ik heb vroeger op redelijk hoog niveau gedart maar het niveau wat ik op de zolderkamer haalde heb nooit aan de wedstrijd okkey kunnen benaderen. Dan is het makkelijk om harde conclusies – faalhaas - te trekken. Claimen dat het ijzer van de dubbel 10 steeds verspringt is ook zowat, natuurlijk. In poker kun je eindeloos excuses zoeken voor slechte resultaten. Ik heb de fout gelukkig altijd bij mezelf gezocht wat uiteindelijk tot de conclusie leidde; beter worden. Ik post PI ‘nooit’ strategisch maar ben ‘stiekem’ natuurlijk meer met het spelletje bezig dat de buitenkant doet vermoeden. Ik heb het leeuwendeel van de Nederpoker filmpjes wel gezien. Ik heb ‘alle’ boeken gelezen. Alle interessante topics gezien. Het heeft allemaal niet te mogen leiden tot een mooi resultaat.
Het is niet zo dat ik de lat te hoog leg. Mijn doelstelling is jaarlijks simpel; een Vegasreisje bij elkaar sprokkelen voor het volgende jaar. Simple as that. Met een 2K euro ben je als niet highroller dan al een heel eind maar deze doelstelling is dit jaar niet gehaald. Bij lange na niet. Ik heb dit jaar niet bijzonder veel gespeeld en jullie belachelijk hard met rust gelaten inzake –EV backingprojecten maar toch heb ik genoeg tijd aan de pokertafel doorgebracht om deze beperkte doelstelling haalbaar te laten zijn.
Ik hou van het spelletje. Als je op zaterdag ruim 350 kilometer rijdt voor een € 110,- FO & maandagavonden HC donkaments met geestelijk beperkten gaat spelen ben je a) niet goed wijs b) een liefhebber. De gelatenheid waarmee ik maandag het “felt” verliet doet echter vermoeden dat dit break-even jaar er ingehakt heeft. Het gebrek aan tijd door o.a. een nieuwe baan draagt ook al niet bij aan een optimale voorzetting van mijn pokergepruts. Na een twintig Monday Night Bingo’s moet ik ook inzien dat het skill-level in die toernooien gewoon echt te laag is en aangezien ik online niet speel zijn de mogelijkheden schaars.
Poker heeft me nooit een cent gekost en toch twee keer een fantastische tijd in Vegas opgeleverd. Ik heb meerdere HC Main Events, MCOP & een Dutch Open kunnen spelen, een stapel interessante mensen mogen ontmoeten en zonder dat ik ooit meer dan een drol en drie knikkers gewonnen heb door mijn slappe verhalen en kansloze backingvoorstellen een semi – semi – semi bekende pokerspeler kunnen worden. Misschien is wel tijd concluderen dan het gewoon redelijk mooi is geweest. Misschien…
Abonneren op:
Berichten (Atom)