VPC went Vegas 2010: Dag 9.

Gerommel aan de poort om 09:30. Niet de housekeeping maar Peltje komt binnenwandelen. Terug van het Clubbin’. GG, sir. Als ik na het douchen beneden in het casino kom besef ik dat het mooi is geweest deze week. Ik kan geen gokkast meer horen, geen dealertainer meer zien en zelfs het leuke sigarettenmeisje kan me nauwelijks bekoren. Dit weekend zijn ook Nescar races in Vegas en uit werkelijk alle donkere hollen van het trailerpark zijn de fans gekropen. Wat een tokkiebende. Vandaag gaat dus de terugreis aanvaardt worden, om 20:20 mogen we weer 9,5 uur sardientje spelen. Zelfs de Spicy Italian probeert zich deze morgen een weg terug te banen naar de buitenwereld als ik halverwege ben.

Ik doe nog wat inkopen voor de terugreis, internet wat in IP en pak mijn koffer terwijl Peltinho ligt te snurken. We zouden vandaag eigenlijk gaan shoppen in het Outlet Centre maar gaat op deze manier weinig van terecht komen. Ik ga naar de mannen die gezamenlijk aan het ontbijt zitten bij Subway en de verhalen over de laatste nacht druppelen stiekem aan binnen.

Het is niets meer geworden tussen Kaf & Del. Het leek de juiste kant op te gaan maar toen bleek (niet kenners van Kaf & vrouwen geschiedenis kunnen naar de volgende alinea) dat de achterbuurman van Del’s oom vroeger getrouwd is geweest met een Nederlandse uit Krimpen aan de Ijssel wiens SRV man directe familie was van de hondenfokker waar de rij-instructeur van Kaf’s onderwijzer in groep acht ooit een hond gekocht heeft. Dat kon Kaf dus niet maken.

Fraters heeft een foto van een koffer vol wiet op zijn telefoon staan. Dit moet een goed verhaal zijn. Om 05:30 zijn Fraters & Kaf aan de Village People kast twee heerschappen tegen gekomen die vroegen of ze wellicht mee wilde gaan roken. Wat zeg je als welopgevoede nuchtere Nederlanders als in een vreemd land iemand je vraagt in de auto te stappen om ergens in een buitenwijk drug te gaan gebruiken: “Allicht” aldus Fraters. Zo eindigen Kaf & Fraters in een pauperwijk van Vegas bij iemand thuis op de bank met een koffer vol wiet. Onze ogen rollen van verbazing uit de kassen bij het horen van dit verhaal. En toen? Fraters weet er weinig meer van; “ik ging direct knock-out, goed spul”. Wij schudden ons hoofd.

Hugo schuift aan omdat VDH zojuist (11PM) in het gezelschap van de Canadese Advocate thuis is gekomen. Bozzie gaat naar Bill’s voor 0.50/1 en ik ga maar mee. Ik houd het zo’n tien minuten vol in Bill’s maar dan ben ik het beu. Dit bestaat echt niet. Rechts van me zitten stacks van $3,- (serieus) tot maximaal $18,-. Met headphones. Ik voel me niet snel ergens te goed voor – wie ben ik tenslotte – maar dit gaat te ver. Ik sta geloof ik midden in een hand op en ben er weg van.

We hebben een extended check-out genomen maar Peltje moet langzaam aan toch eens tempo gaan maken. Hij staat gelukkig al te douchen maar heeft de deur wel van de binnenkant afgesloten. Zo moet ik getuige zijn van Bozzie die zijn koffer inpakt. Een vrouw zou het minder netjes doen. Unreal. Ik ben inmiddels nog de trotse bezitter van $26,-. Ik heb al mijn winnings van deze week her en der uitgeleend om geen last te hebben van conversiekoersen bij het inwisselen en nu heb ik een dilemma. Of we gaan voor de $20,- massage of we gaan voor het uberkekke tweelingbroertje van mijn n’hoed. Je moet jezelf altijd een reden laten om terug te komen vind ik en ik besluit het andere hoedje voor volgend jaar te bewaren. De masseuse zou niet hebben misstaan in de Abu Ghraib gevangenis. Als ze vraagt “Should I go any deeper?” vraag ik me af of ze aan de andere kant van nek eruit wil komen. De rugmassage is wel prima en kan natuurlijk geen kwaad met het oog op de lange zit van straks.

Het merendeel van de VPC groep checked uit. Roeie & Kaf vergeten dat en Iebus laat zien dat hij Vegas onder de knie begint te krijgen. In plaats van in de rij te gaan staan geeft het een gastje achter de balie $10,- en het is geregeld. Vakwerk. Ik loop naar hetzelfde gastje en vraag waar ik uit moet checken. “Just trough your keycards in the wooden box, sir”. That’s it? “That’s it” zegt hij terwijl hij gnuivend de $10,- van Iebus in de broekzak stopt.

Ik eet niet in vliegtuigen en besluit op het laatste moment van deze reis nog even een paar maanden van mijn levensverwachting af te schaven door een triple stacker van de Burger King te eten en kijk nog even naar Iebus nieuwe roulette strategie genoemd: “Aanvallend Duh Mat Roulette”. Iebus is fan van gehandicapte spitsen en dus ook van Calabro (Duh Mat). Die heeft bij VVV twee rugnummers gehad te weten 14 & 9. Aanvallend Duh Mat Roulette bouwt zeg maar alles vol rondom de 9 en de 14. Eerder deze week ging dat zo goed dat zelfs de chips op tafel simpelweg op waren. Nu staat Iebus er inmiddels zo’n $500,- op achter. Het vertrouwen in het systeem is er echter niet minder om. Om 17:00 pakken we taxi’s naar het vliegveld en we hebben mazzel want een uur later word de hele Strip afgesloten omdat ze met die Nascars over de straat gaan jagen. Doordat we intercontinentaal vliegen komen we weer in het pauper gedeelte van McCarren Airport waar we dus nog drie uur voor ons uit moeten kijken. Iedereen is kundig leeg gegaan deze reis dus het is passen en meten om nog voldoende $ voor pepperoni’s van de Pizzahut te ritselen.

We zitten al een uur in het vliegtuig als we nog steeds aan het taxiën zijn. De chauf is verdwaald. Dan heb ik de strip links, dan weer rechts. Wel tien keer. De vlucht naar London duurt slechts 20 minuten, voor mij in ieder geval. Ik slaap als een roos en word slechts twee keer wakker als mijn linkerbuurvrouw even moet wateren. Heerlijk. Blijkbaar mochten we weer niet landen wat we cirkelen maar boven Londen. Na de landing staat een vrouw van BA ons al op te wachten om naar de gate te brengen. Daar twee minuten voor sluiten aangekomen blijken onze plaatsen vergeven. Wait. What? Wat nou vergeven? Ze waren er al vanuit gegaan dat we de vlucht niet zouden halen dus zijn onze plaatsen weg. We zijn uiteraard witheet. We vliegen BA en moeten ook weer een BA vlucht hebben. Als we nou met ticketsvoorweinig.tk aangekomen waren had ik er nog begrip voor op kunnen brengen maar als ze kunnen blijkbaar onderling de zooi al niet meer regelen.

De BA vrouw neemt naar mate wij van witheet naar kokend gaan snel de benen. Nu kunnen we 1,5 uur in de rij staan om onze tickets om te boeken. Natuurlijk heeft de volgende vogel geen 9 plaatsen en sommige moeten met de BA vlucht van 19:30 anderen met de Lufthansa vlucht van 19:45. Fraters is inmiddels weg. Die wilde koste wat het kost roken. 20 minuten met de bus naar de volgende terminal waar we inchecken voor de Lufthansa vlucht. Kaf en Roeie hebben echter geen ticket. Kaf en Roeie hebben apart van de rest geboekt en ondanks dat Kaf engels studeert laat hij Roeie alles in steenkolen Duits, Frans & Engels oplossen. Dat gaat natuurlijk niet lang goed. Kaf en Roeie zijn op een andere vlucht geboekt en moeten nu blijkbaar weer terug. Wij hebben de tranen in de ogen bij het zien van de wegwerpgebaren die Kaf aan het maken is tegen een vrouw die natuurlijk helemaal niets aan het hopeloze gefaal van beide heerschappen dan doen.

Fraters belt zes minuten voor zijn gate gaat sluiten met de vraag waar hij naartoe moet. Heerlijk. Fraters heeft de BA vlucht die Kaf & Roeie ook moeten hebben. Wat de man is de tussenliggende 1,5 uur gedaan heeft is ons een raadsel en gewoon pas bellen zes minuten voor de gate gaat sluiten. Die moét volgend jaar weer mee.

Het vliegtuig van Lufthansa is een veredelde stadsbus met vleugels. Er passen nog geen 50 man in. Ik heb het niet zo op kleine vliegtuigen. VDH ook niet en die zit een klein uur peentjes te zweten. Voor het landen hebben nog een paar luchtzakken dat het geen enkele pas meer heeft en de kist rammelt als een dolle. VDH ziet lijkwit als Bozzie & ik “ONE TIME DEALER! ONE TIME!!!!” zitten te roepen tijdens het landen.

Als de bagageband stopt met draaien is mijn kekke roze koffer nog niet is zicht. Bozzie’s en VDH’s koffers zijn ook weg. De koffer van VDH en mij staat nog in Londen, die van Bozzie is gewoon echt kwijt. De volgende dag zal een schattig poppetje van Lufthansa de koffer komen brengen. In de aankomsthal staan mijn vader en zus ons op te wachten en rond de klok van 23:30 zijn we weer thuis.

Dat was hem weer. De VPC went Vegas 2010 serie. Met veel liefde & plezier geschreven en ook weer bijzonder vaak gelezen en goed ontvangen hier op PI, of er een VPC goes Vegas reis 2011 komt is altijd de vraag. Hopelijk kunnen we ook dit jaar weer voldoende doekoe bij elkaar pokeren om de reis te betalen in 2011. Het verblijft heeft deze reis weer zo goed als niets gekost doordat de regulars in de Vegas lowlimit scène nu eenmaal geen poot kunnen kaarten. Waarvoor dank. Het budget dat overbleef heb ik kapotgeslagen op een redelijk fatsoenlijke computer en tof 24 inch schermpje die het dit jaar moeten gaan doen in huize Vallen.

Nogmaals bedankt voor het lezen de tofte reacties, hopelijk tot de volgende VPC went Vegas series.

VPC went Vegas 2010: Dag 8

Naar mijn beste weten word ik ergens rond de klok van 09:00 wakker met de laatste volledige dag in Vegas voor de boeg. Peltje, Bozzie & ik besluiten een nostalgie tour in te lassen. Vorig jaar zaten we in die dump van Circus Circus en “for old time’s sake” pakken we een taxi die kant op. Meteen na binnenkomst herkennen we pokerdealer Jeff al die ons vorig jaar menig kaartje gedeeld heeft.

Na een ronde door deze broddeltent is het tijd voor een stevig ontbijt bij de locale Subwaydealer in het Slots – A – Fun casino dat nog steeds net zo stinkt als vorig jaar. We wandelen terug naar IP langs de bouwput waar vroeger het Stardust Casino gestaan heeft. Inmiddels zijn ze er weer iets aan het bouwen maar echt snel lijkt het allemaal niet te gaan. Vegas heeft het moeilijk. Het Fontainebeau gebouw langs het Riviera casino is hier een stille getuige van. Dit megaproject is inmiddels failliet verklaard voordat de eerste gokker een stap binnen heeft kunnen zetten. Laatste geruchten zijn dat ze de tempel weer af gaan breken omdat dat simpelweg goedkoper is dan afbouwen.

Wandelend langs het Wynn is het heerlijk weer. We hebben deze week niet echt super weer gehad. Met een graad of 18 gemiddeld is 40 graden warmer dan bij ons maar s’nachts is het toch nog smerig koud en de hele week is het behoorlijk bewolkt geweest. Onze wandeling brengt ons tot langs Treasure Island waar we de weg oversteken naar Pallazo om via The Venetian uiteindelijk terug naar IP te gaan, waar ieder zijn eigen weg gaat.

Ik besluit naar het Bellagio te gaan om te cashgamen. Onder weg over de loopbrug stop ik nog even om naar dit toch wel klassieke gebouw te kijken. Overmorgen sta ik weer gewoon in de Hollandse klei. HC Venlo is leuk een aardig maar ik neem het er toch nog maar even van. De game in het Bellagio is vrij slecht in de zin van actie. Dat ik loopt te nitten is tot daar aan toe maar als de rest daar aan meedoet is er niet zoveel te verdienen. Als er na twee uur een pot van $38,- is ontstaan op een gortdroog board tussen Azen en Koningen bedenk ik me dat ik nog wel wat toftere dingen te doen heb en verlaat ik de tafel met een kleine plus. Ik wilde me vandaag ook nog eens proberen te kwalificeren voor de Bellagio Daily maar na bestudering van de SnG’s die daarvoor gehouden worden heb ik er vanaf gezien. De Bellagio Daily heeft verder een veel slechtere structuur dan ik dacht (beginnen slechts met 100BB) en als het toernooi om 2PM van start gaat hebben ze nog geen twee volle tafels. Daar gaat deze jongen geen $340,- op kapotslaan.

Ik ga een kijkje nemen bij Bozzie die in Bill’s zit te kaarten. Hij zit daar aan een 0.50/1 game. Serieus. Live 0.50/1. Dat kan alleen maar brullen zijn dus ik pak snel het laatste plek aan tafel. Ik open de eerste hand voor $4,- als ik direct een all-in om mijn oren krijg. Fijn. “Three more to you, sir”. Hoeveel? Drie? Aha. Villian had nog $7,- voor zijn neus. Aan de tafel zitten allemaal gasten met stacks tussen de $5,- en de $30,-. Er is de hele dag Aces & Kings cracked ($100,- & $50,-) dus die derpers zitten allemaal te wachten. Unreal.

Het waait tegen de klippen de van de hel aan. De pokerroom van Bill’s (3 tafels) staat precies voor de deur. Na een uurtje me verbaasd te hebben vind ik het welletjes. Dit heeft helemaal niets met poker te maken. Ik pak nog snel een burger bij McDonalds omdat we pas om 19:00 afgesproken hebben bij IP om de avond aan te gaan vangen en begin mijn eigen afscheidstoer door Vegas. Even lekker alleen aan de wandel. Nog even de typische geur van The Venetian ruiken waar de NAPT op zijn einde loopt en het Wynn binnenwippen. In het Wynn zijn de voorbereidingen op de Wynn Poker Classics in volle gang. Morgen, als wij alweer lang en breed boven de oceaan hangen gaat het hier los.

Via Treasure Island en Ceasars eindig ik weer bij Bill's waar Bozzie inmiddels twee buy-ins down is op 0.50/1. Bozzie spreekt de wijze woorden te stoppen met poker aangezien hij deze gme niet verslaat. Snel naar IP waar een snelle douche de voorbereiding op de laatste avond moet afronden. Een paar Corona’s tijdens 2/4 @ IP en om zeven verzamelt iedereen bij de pokerroom. Ik meen nog even een deja vu te hebben maar het blijkbaar gewoon Kaf die voor de vierde keer hetzelfde shirt aanheeft deze week. Whatever.

Taxi zet ons bij “het” Welcome to Fabulous Las Vegas sign af waar een paar kiekjes schieten voor het nageslacht. Onze taxichauffeuse presteert het wel om een kleine 11 keer de verkeerde knop in te drukken. Knap. We laten ons het Rio afzetten om daar te gaan eten. Vorig jaar repten we al over de werkelijk legendarische Grilled Ceasar Salad in de Delly naast de Sports Book. Best $9,- die je ooit uitgegeven hebt. Kaf loopt als een ongesteld tienermeisje te klagen over het gebrek aan lekkere obers, de kleur van het behang, de temperatuur van het bier, de felheid van het licht en neemt uiteindelijk de benen. De VPC groep heeft binnen 13 seconden het oordeel klaar. VPC goes Vegas 2011; zonder Kaf.

Na het knagen is het tijd voor egobowling in de Gold Coast. De beste twee van iedere poule gaan door voor de titel. Dat variantie ook in bowling bestaat bewijst Kaf. In de eerste ronde zijn Kaf’s pogingen om de pins te raken meelijwekkend en lijken op een swingende Fraters die door beide knieschijven geschoten is; 56. In de loserspoule tekent hij wonderbaarlijk 137 op. Olympisch record in de B-finale.

Tijd om de week af te sluiten in een echte Club. De weg over naar Palms waar we met acht man aankomen. Fraters is kwijt en belt later vanuit het Rio. David Copperfield staat hemelsbreed 750 meter verder op te treden maar die man “has nothing on Fraters” inzake verdwijntrucs. Bij de Ghostbar willen ze ons een tafel aansmeren. Ons niet gezien. Flessen Vodka a $400,- verkoop je maar aan iemand anders. We komen niet als groep binnen omdat er teveel mannen en te weinig vrouwen binnen zijn, of zoiets. Next.

Taxi naar The Venetian. Tao is dicht op woensdag. Nice. Naar V dan maar. Een lompe tent tegenover het Blue Man Group theater. Tent is zo sfeervol als de liften in IP maar voor de $20.- entree krijgen we wel nog even de mooiste de vrouw van Vegas te zien. De barvrouw is werkelijk adembenemend en dat wil in Vegas wat zeggen.

Na een uurtje barhangen gaan we verder want dit is het ook niet. Iebus wil terug naar Palms maar daar trekt de rest weer niet aan en zo staan we een stukje te bakkeleien als Kaf aanspraak vindt van een mooie dame. Een zwaar opgemaakte negroïde dame met de mobiele telefoon in de hand, push-up BH en een grote tas. Alleen aan een gokkast. Midden in Vegas. Stevie Wonder zou deze binnenkoppen in het grote “Spot The Hooker” spel maar Kaf verwacht dat deze dame toch echt voor zijn sterk afnemende krullende haardos valt.

Natuurlijk weet deze fluit nog wel een plekje waar het goed Clubbin’ is en al snel loopt het duo hand in hand The Venetian uit. Hugo en Iebus gaan met Kaf & Del mee naar Bellagio, de rest besluit bij gebrek aan enige inspiratie het Rockhouse nog één keer van leer te gaan geven. Al snel is het voetjes van de vloer en stampen op een flauw “Poor some Sugar on me” plaatje dat een hit lijkt te zijn hiero. Het is behoorlijk bal in het Rockhouse en binnen twee minuten hebben twee bussen vol dames onze hoedjes alweer opgehad.

Serieus. Als je met een groep naar Vegas gaat. Koop hoedjes. Ben je vrijgezel? Koop een hoedje. We hebben deze reis de gekste dingen met deze hoedjes meegemaakt. Wat is er nou mooier dan ergens halverwege de week alleen in de Starbucks te staan en te horen “You must be from Holland”. Vanzelluf.

Een vrouw met een ernstige midlife crisis begint haar kleren uit te trekken op het podium en een vent met een wellicht nog ernstigere midlife crisis staat het geheel te filmen. Toffe kroeg, dat Rockhouse. Om 04:45 krijg ik het advies van Bozzie te gaan luimen aangezien ik rechtop sta te slapen. Sassen en naar de kamer. VDH lijkt deze avond niet alleen te gaan eindigen want hij heeft een Canadese Advocate aan de haak geslagen. Voor sommige is deze nacht nog verre van over, maar daarover morgen meer.

VPC went Vegas 2010 Dag 7.

Wakker @ 06:00. Dit begint ergens op te lijken. Ik voel me ook nog eens redelijk fit dus ik ga zorgen dat ik de drie (lol) sportshirts niet voor niets ingepakt heb. Over drie weken (21 Maart) moet ik de halve marathon van Venlo weer rennen. Gewoon. Voor de leuk. Ik heb nog geen 100 kilometer in de benen zitten en een uurtje stuiven kan dus zeker geen kwaad. Om 06:30 ben ik bij de Gym van IP die er acceptabel uitziet. Voor $10,- kun je hier naar hartelust sporten maar buiten een bodybuilder lijkt er nog weinig animo voor zo vroeg op de morgen.

Ik kies natuurlijk de renband voor de TV waar ik een uur lang kan kijken hoe een vroegere basketbal of honkbalster naar de rechtbank wordt gebracht ivm met de moord op een limochauf. WTF? Ik vraag me dan altijd meteen af wat daar in vredesnaam gebeurd kan zijn? Verkeerde afslag genomen? De sigaren te duur? Waarom zou je in vredesnaam je Limochauf naar de andere kant willen helpen? Het meeste haat ik nog die toespraken na afloop. Dude kreeg vier jaar ofzo (bietje weinig voor iemand om zeep helpen imo) en dan krijg je dat geeelthak. Hoe hij een betere vader, broer, zoon & opa had moeten zijn. Hard huilen natuurlijk. Beetje aan de late kant, vriend.

Eerder deze week gaf Tiger Woods ook een persconferentie over het feit dat hij zijn balletjes wel eens deed putten daar waar het volgens de huwelijksvoorwaarden niet mag. Hoewel ik er geen woord van kon horen irriteerde ik me al manier waarop hij voor dat schavotje stond. Bloesje dicht tot aan de bovenste knoop en schuld bewust kijken dat het een lieve lust is. Verschrikkelijk. En dan na afloop aan Jan Rap en zijn moer vragen of ze het een geloofwaardig excuus vonden. Echt. Ik zit te wachten op de dag dat iemand eens gewoon totaal schijt heeft aan de publieke opinie en helemaal iets anders doet dan verwacht. Hoe cool zou het zijn al Tiger gewoon begint met: “Fuck you all”. Ik ben smerig rijk en doe dus gewoon waar ik al dan niet zin in heb. Ik heb niets te schaften met jullie. Als ik zin heb de halve wereld aan elkaar vast te naaien, doe ik dat. Wat mijn vrouw en kinderen er van vinden zal me minder jeuken dat de geslachtziekte die binnenkort op ga lopen. Ik heb me verder nog nooit zovaak het gezicht opengehaald als met die meuk van Gilette. Ik ga een potje golfen. U hoort nog van ons.

Enfin, rennen dus. Ik heb even niet in de gaten dat miles en kilometers niet geheel gelijk zijn en zo lig ik bijna met een dwarslaesie tussen de halters aangezien 12 miles p/h vrij vlotjes is. Ik kom tot de conclusie dat 7,5 m/p/h een mooi tempo is. Het is warm in de Gym van IP. Te warm maar ik kan op deze manier wel een aantal Budweisertjes & Spicy Italians uitweten. Ik voel trouwens dat ik nog niets aangekomen ben. Ik heb de afgelopen maanden inzake de Weightbet drie maal daags op de weegschaal gestaan en ik kan mijn gewicht met een marge van 0.3kg schatten. Op de een of andere manier kom ik nooit aan van ongezond eten en veel drinken. Dit in tegenstelling tot Bozzie & Hugo die je deze week uit ziet zetten als een strandbal in de felle zon.

Als ik na het sporten door het Casino loop zie ik al verscheidene hoedjes boven de rand van de pokerroom uitkomen en dus is het merendeel al weer wakker. Douchen & ontbijten. Tijdens het ontbijt blijkt dat Hugo vannacht nog aan een nachtje cel heeft mogen ontsnappen. Hugo had blijkbaar nog dorst maar vond de nachtelijke bediening in O’sheas niet snel genoeg. Hij loste dit op door zelf achter de bar te kruipen en te gaan tappen, iets wat de Crew niet bleek te waarderen. Een oplettende vrouw spreekt Hugo (inmiddels aan de juiste zijde van de bar) aan op het feit dat de politie onderweg is en dat de pleitmars nemen op dit moment een goed plan is. Hugo vertelt dit verhaal in de O’sheas foodcourt met zijn hoedje op. Misschien maar even afzetten gezien het incident zo’n 5 uur geleden plaatsvond.

Vandaag gaan we nog een keer het ARIA toernooi spelen. Over het toernooi kan ik kort zijn. Niets lukt. Kaartdood. Flipje na vier uur en tijd voor 1ct kasten. Hugo zit op een goede wei ik kom mee grazen. De serveersters in ARIA zijn allemaal dropouts van America’s Next Topmodel. Zo ook de fijne dame die onze route loopt. Ze brengt het bier sneller dan we het kunnen drinken (GG) terwijl Hugo en ik proberen de ruimte tussen de gokkasten te vullen met lege flessen Corona. VDH haakt aan en runt behoorlijk slecht. Hij shipt de ene na de andere MONSTER prijs op de gokkast maar met die 1ct inzet is het niets. Sommige combinaties zijn zoveel waard dat er direct een floormanager aan komt stormen. “That’s a pretty big hit, sir. Do you know you’re playing one cent” Muha. VDH had de trotse eigenaar van een permanente Suite in de ARIA kunnen zijn maar moet de wonden likken met een $1,- Corona. Dat fooien wonderen doen in Vegas blijkt weer eens. De serveerster komt langs met de mededeling dat haar shift er bijna opzit en de nieuwe serveerster pas een kwartier later begint. Blinde paniek, natuurlijk. Ze wil echter nog wel even een voorraadje komen brengen. GG, waitress.

Peltje zit blijkbaar nog in het toernooi en ze zijn nog maar met z’n zessen. Het zou sympathiek zijn te railen maar we hebben honger. Het stoom komt bij Iebus & Bozzie uit de oren aangezien ze beiden $200+ stuck zijn in een 3/6 Limit game die gaan dus nog even nergens naar toe. Naast het Sportbook eten we luxe burgers met friet als Peltje een chopje heeft geritseld bij de laatste drie voor $900,- pp.

Iebus, Bozzie, Hugo & Pelt gaan nog eten wij gaan naar IP. Hugo vindt trouwens een stuk plastic in zijn burger en dan ben je in America in principe miljonair. Helaas hebben we daar geen tijd voor en moeten de mannen het met gratis drank en burgers stellen.

Terug in IP spreken we een half uur later af. Ik plof op bed en word een uur later wakker. De ballen. Deze jongen ruikt slaap. Morgen is de laatste avond en dan moeten we fit zijn voor een knaller van jewelste. Ik schop mijn kleren uit en duik onder de wol. U hoort nog van ons.

VPC went Vegas 2010 Dag 6.

Ship fokking it. Ik kijk op de wekker en zie 11:45. Eindelijk. Zeven uur aan een stuk geslapen. Nou ja, bijna. Ik heb Peltje rond de klok van zevenen nog met een smerige grijs op het gezicht binnen zien komen. Nog een stuk of 40 uur achter op een enigszins acceptabel schema maar hier had ik er van tevoren voor getekend. Vandaag nemen we de Vegas newbees mee Downtown. Dat hoort er nu eenmaal toch bij.

Tijdens het ontbijt (ik durf inmiddels weer een Spicy Italian aan) komen we erachter dat het Spearmint avontuur vannacht allerhand heeft mogen kosten. Dat kan ik tenminste opmaken uit het feit dat Kaf met de hand open aan de tafel staat om $8,- voor een Subway Meal Deal te ritselen. Kaf meende Vegas gekraakt te hebben door zijn legendarische gok systeem en was vast besloten niet meer te pinnen. De “walk of shame” zal toch spoedig aanvaard moeten worden.

Iebus is ook compleet leeg gegaan en ligt uitgeteld op bed. Rond 14:00 arresteren we een paar taxi’s richting Binions. Ik was in principe van plan een uitgebreide trip langs alle casino’s te maken en overal een uurtje te kaarten maar iedereen lijkt achter me aan te blijven lopen dus dat gaat hem niet worden. Ik loop eerst richting El Cortez. Dat is bij mijn weten het oudste casino van Vegas en die had ik vorig jaar gemist. El Cortez is inderdaad oud. Met name de bezoekers. De pokerroom (drie tafels) zit vol met potentiële lijken die allemaal 3-6 limit zitten te grinden. Oh, well. El Cortez kunnen we toch mooi op het bezochte casino’s CV zetten.

Na een bezoekje aan de Golden Nugget en een Starbucks Vanilla Late gaan we cashgamen in Binions. Heerlijk room is dat toch. Ik hoop ook echt dat Binions door de huidige malaise (hotel is al dicht) heen komt. Deze (poker)historie mag in principe niet verloren gaan. Al vraag je jezelf wel af of dat Downtown nog enige kans van slagen heeft. Je moet er van houden. Ik hou ervan maar vrees met grote vrezen dat tegen de tijd dat Fruithof deze stad bezoekt het échte Las Vegas het loodje al gelegd heeft.

Alles mislukt zo’n beetje in de Binions cashgame maar ik weet het verlies nog enigszins te beperken. S’avond eten we met zeven man bij de Italiaan in de Nugget. Vorig jaar heb ik de “Fremont Street Experience” helemaal gemist. Ik moet zeggen dat het toch wel een klein kippenvel momentje was toen ik de show voor het eerst zag. Ideaal voor zakenrollers ook.

Na de show gaan we $2,- Corona’s drinken in het Fremont Casino. Iedereen is redelijk naar de klote. Het lijkt wel of er brokken in het bier te zitten vandaag. Soms is dat ook letterlijk zo. In die Corona’s duwen ze normaal ¼ limoen. Bozzie heeft overigens de rare neiging dat ding steeds op zijn hoed te leggen. Maar hier in het Fremont Casino duwen ze een complete Grapefruit op je fles. Je moet bijna op de fles gaan staan om dat stuk fruit erin te krijgen waardoor je de eerste helft van de fles kokhalzend zure shizzle uit je nek staat te rochelen. Het heeft er alle voortekenen van dat dit geen wilde avond gaat worden.

Midden op Fremont Street staat zo’n gast voorbijgangers te interviewen wat je boven op het scherm kunt zien. $10,- wordt uitgelooft voor degene die gaat Clubbin’ achter dit poppetje. Hugo ziet voor het eerst deze reis iets waar hij op voor staat en grijpt deze mogelijkheid met beiden handen aan. Wij rollen over de grond als Hugo episch staat te swingen achter de interviewer. De man vraagt wat Hugo in vredesnaam aan het doen is. Hugo: “Clubbin’”. Man: “Where are you from then?”. Hugo: “Clubbin’”. Kaf houdt aan deze lachaanval een gebroken rib over.

Rond de klok van 22:00 zijn we terug in IP. Iedereen is total loss. Om 22:15 raakt mijn hoofd het kussen. Anderen nippen nog aan een biertje in het Rockhouse maar maken het ook niet laat. Morgen weer een dag.

VPC went Vegas 2010 Dag 5.

Tussendoor ben ik om 00:15 nog een keer wakker geworden om aan watermanagement te doen maar toen voelde ik al dat weer in slaap kon vallen. Als ik weer wakker word heb ik voor het eerst het gevoel ook daadwerkelijk gerust te hebben. 04:45 laat de wekker optekenen. Kon erger. Ik doe nog een kleine poging in slaap te vallen maar dat is hopeloos. Geen idee meer of Peltje inmiddels “thuis” was maar om 05:15 vind ik het welletjes. Het is Vegas. Ik ben klaar wakker. Tijd voor actie.

Na een uitgebreide douche date ik de twitter even up, lees wat op PI en het VVV forum en steek de weg over richting Bellagio om te cashgamen. Op de loopbrug tussen Bill’s & Ceasars word ik nog een keer besprongen door een hoer die het “FREAKING COLD” heeft. Gewapend met een PI hooted sweater heb ik nergens last van. In Bellagio moet ik bijna een half uur wachten op een game. Ik bel maar eens met het thuisfront en moeders de vrouw lijkt het nog prima te redden in het Nederlandse.

Uiteindelijk wordt een nieuwe 1/2NL tafel opgestart. Rechts naast me zit een laveloze cowboy die zichzelf met koffie en water weer op deze planeet probeert te krijgen. Links zit een enorm brede oude negroïde ex marinier.

Het is gezellig aan tafel tot enorm brede oude negroïde ex marinier op een riverbet zijn hand fold maar na de muck van bettende cowboy op de een of ander vage manier zijn kaarten nog heeft. Enorm brede oude negroïde ex marinier (EBONEM vanaf nu) zegt niet gefold te hebben maar ook ik heb een duidelijke muck gezien. Trouble in paradise. EBONEM wordt galish tegen de brush en de hele heisa duurt zeker tien minuten. Vrouw van EBONEM begint zich ermee te bemoeien. Nu ben ik het zat. “WTF, Miss. You weren’t even here! Just look at the freaking camera! It was a 100% muck. Now get this show on the road, this is taking ridiculously long” Pot gaat naar EBONEM en cowboy krijgt zijn riverbet terug. Whatever. Ik had de tent op stelten gezet als Cowboy zijnde.

De stemming is gezakt tot beneden het vriespunt als drie boutzatte Engelsen aanschuiven. Ik ben redelijk groot fan van boutzatte Engelsen. De eerste is de dandy van de drie. Blouse open tot halverwege de buik, drie tanden in de eethoek maar wel kekke haircut. De twee is de typische iets te dikke leukerd en nummer drie is de hooliganeske broer van Mr. Bean (ongehoorde gelijkenis). De mannen komen zojuist uit de Sapphire. Dandy zit continue te bellen met een hoer die op het kaartje staat van dikke leukerd. Dikke leukerd is iedereen het betreffende kaartje aan het showen terwijl de hooliganeske broer van Mr. Bean aan een ieder die het horen wil uitlegt waarom hij sinds gisteren een heel stuk oor mist. Fun times.

De gemiddelde hand gaat ongeveer zo: Dandy aan de telefoon. “Kelly, I’m looking everywhere for you!!! (nog niet van zijn plaats geweest). Vriendelijk verzoek van de dealer om iets te doen. Telefoon op tafel. Call. Telefoon oprapen (30 seconden later). “The bitch hang up on me!” Terugbellen. Dikke leukerd aan de beurt. Vriendelijk verzoek van de dealer om iets te doen. “Have you seen the picture of Kelly jet?”. Fold. Hooliganeske broer van Mr. Bean. Vriendelijk verzoek van de dealer om iets te doen. “Oh wait……….RAISE!!!! Make it………………four”.

De tranen rollen me over de wangen van de typische Engelse humor. Je moet er van houden maar mén dit is mijn feestje. De Engelsen hebben van de “muckgate” eerder niets meegekregen en EBONEM is niet bepaald in een happyzone. Ik zit er al op te wachten en binnen een kwartier is het bal. EBONEM is het kotsbeu en met de grootst mogelijke moeite weten zijn vrouw en enkele brushes een knokpartij te voorkomen. De Engelsen zijn zich (oprecht) van geen kwaad bewust en proberen de zaak nog te kalmeren maar EBONEM is laaiend. In het volgende uur probeert dikke leukerd nog 15 keer zonder succes EBONEM aan het lachen te maken (ik bescheur me 15 keer) tot deze ook breekt en zijn lach niet meer in kan houden. De Engelsen vieren deze lach als het binnenhalen van het WK voetbal en staan op de stoelen te dansen. Dit tot grote irritatie van de nieuwe dealer. Hij vraagt de mannen om zich normaal te gedragen en het kaartje van de ons inmiddels welbekende Kelly te verwijderen. “This is Bellagio, not Bills”.

Hoewel ik me kostelijk amuseer spelen we niet meer dan 15 handen per uur en dus heb ik niet heel veel zin meer. Als Bozzie & VDH langskomen besluit ik te stoppen. Als ik na de cashier de pokerroom uitloop heb ik bijna iedereen aan tafel nog de hand geschud en Bozzie vraagt zich af wat zich hier in hemelsnaam allemaal af heeft gespeeld deze ochtend.

Na een Subway Meal Deal schuif ik nog even aan bij IP voor 2/4 met Red Bulls. Vanmiddag gaan we met zijn allen het HardRock toernooi spelen. Fraters heeft ook nog een leuke nieuwtje deze morgen. “Jullie raden nooit waar ik vannacht nog geclubbed heb?” En? “Het ziekenhuis”. Keurig. Als ik s’morgens beneden kwam zag ik VDH en Fraters vaak al aan de Gin Tonic zitten. Dit bleek echter niet al te zijn maar nog. Deze levensstijl werd zelfs Fraters iets te veel deze nacht. Tijdens een van zijn blackjack avonturen midden in de nacht begon meneer te trillen, kreeg zwarte vlekken voor de ogen en had een hartslag van 180. GG.

Met de ambulance naar het ziekenhuis en daar bleek hij aan uitdroging te lijden. Het enige wat Fraters bij zich had waren enkele honderden $ aan chips die hij nog van de blackjack tafel had weten te graaien en daar kon hij om een of andere onbegrijpelijke reden niet mee betalen. Zonder ID en portemonnee kwam hij met een sublieme oplossing. Meneer kent het nummer van zijn creditcard uit het blote hoofd (!). $475,- aftikken. Drie uur aan het infuus. Twee dagen geen alcohol. Beat.

Als we met zijn allen in het HardRock zijn blijkt het 13:00 toernooi geschrapt. Ze hebben alleen nog een 10AM toernooi. Broddelwerk. Taxi naar Excalibur. Toernooi net bezig. Even vermaakt met een soort van paspoortsjoelen (ingewikkeld verhaal) en de weg over naar MGM.

We spreken om 19:00 af voor een copieus diner in New York New York en ieder gaat zijn weg. Ik ga een paar uurtjes cashgame in MGM. In MGM hebben ze een kooi met leeuwen die heel spectaculair eens per vijf minuten hun linkerooglid optrekken. Ze kunnen beter een glazen wand om de Pokerroom zetten zodat de voorbijgangers naar de Apen aan de pokertafel kunnen kijken. Ongehoord, wat een niveau. Na drie uurtjes ga ik met een kleine plus maar eens iets leukers doen. Hugo, Bozzie & Iebus zitten nog te kaarten, de rest is aan het loungen in NYNY.

Inmiddels heeft ook de Rens Fraters Pic of the day het levenslicht gezien. Fraters is 2.47 hoog en weegt 16.7kg. Dat elastieken lichaam is niet alleen goed voor ubermoves op de dansvloer, Peltje vindt het fotogeniek op de een of andere manier. Binnenkort komt er nog een VPC went Vegas 2010 prijsvraag waarbij de winnaar een CD met de Rens Fraters Pics of the day kan winnen. Colletersitem.

In NYNY begin ik maar eens aan de Budweisers. Twee dagen niet wezen Clubbin’ en het wordt weer eens tijd. We eten gezamenlijk bij het America restaurant waar we de serveerster behoorlijk overspannen krijgen. Daarna terug naar IP, klaarmaken om te gaan Clubbin’.

We beginnen in Planet Hollywood. Wellicht werkt er in het weekend wel een acceptabele Crew in de Pleasure Pit maar het is weer niks. Doodziek. We gaan maar eens loungen in de Heartbar waar we nog een leuke ruzie kunnen volgen tussen katjelamme chick en haar vriend. Na twee uurtjes vallen we bijna in slaap en vatten we de taxi naar The Venetian om nog een glimp op te vangen van de NAPT maar die zit er voor vandaag alweer op. Deze avond dreigt in schoonheid te stranden. We lopen terug naar IP en drinken een pilsje in de Carnavale tent die me al twee nachten wakker houdt. Het ik veuls te koud hier en ik spreek de verwachting uit dat iedereen over een half uur ligt te pitten.

Gelukkig is er nog zoiets als groepsdruk en niemand neemt het initiatief inzake aftaaien waardoor we uiteindelijk in The Rockhouse belanden. Mooi hoe een avond uit het niets om kan slaan. Een uur geleden stonden we gapend in de Caranavale tent nu staat we volle bak The Rockhouse aan te stampen. Op de stoelen, op de tafels en in de kooi. De uitsmijters komen handen en voeten tekort om ons te wijzen op wat allemaal niet mag maar we hebben er maling aan. De Budweisers vloeien rijkelijk en Hugo is druk bezig voor iedere vrijgezel een sappig poppetje te regelen. De wijze waarop vrijgezelligen VDH, Roeie & Kaf hiermee omgaan is werkelijk hemeltergend. Hugo is terecht laaiend dat al zijn voorbereidende werk verspilt is aan deze onbenullen. Unreal.

Peltje, Iebus & Kaf en besluiten na het sluiten van de markt in het rockende huis in de Spearmint te gaan betalen voor services die ze minuten eerder zonder enige moeite gratis op hadden kunnen duikelen. Het is 04:30. Ik ga naar bed. Ik denk namelijk dat ik kan slapen. One time dealer, ONE TIME!!!!!

VPC went Vegas 2010 Dag 4.

Ai. Ai. Ai. Ik voel het al als ik wakker word. Dit was zeker zeker niet zoveel slaap als waarop ik gehoopt had. 01:07. Flikker op. Kom op, man. Ik ben vanaf woensdagmiddag in Vegas (daarvoor al 24 uur wakker). Het is vrijdagnacht. Ik heb met deze twee uur erbij gewoon zeven uurtjes geslapen. Ik raak ubergeïrriteerd. Ik ga nooit meer naar Vegas zonder een koffer vol slaappillen. Ik ben er klaar mee. Ik verorber nog maar een paracetamol en schop hard tegen het bed.

Zoals we bij het inchecken al te horen kregen kon het wel eens luidruchtig zijn in onze toren. “No problem miss, we like it LOUD!!!” was onze reactie. Doordat ik twee dagen tegen het ochtendgloren naar bed ging was me nog niet opgevallen dat we in principe midden in een discotheek liggen te pitten. Ongeveer 5 meter onder onze kamer staat een live band volle gas op te treden in de Caranvale tent. Leuk. De VPC mannen staan ook stevig te Clubbin’ in deze tempel en op een of andere manier krijgt Kaf het voor elkaar een vrouw van toch al lichte zeden onzedelijk te betasten. Dat is tenminste wat ik om 04:00 vier uur zo ongeveer te horen krijg van Peltje. Na twee mindere avonden lijkt de oudgediende het Vegas ritme weer onder de knie te krijgen. Ik heb tussentijds geen seconde meer geslapen. Peltje vraagt zich hardop af hoe hij in vredesnaam in slaap gaat geraken aangezien hij “hoentje” is en zaagt plusminus 13 seconden later alle palmbomen op de Strip om.

!@#$%FML!@#$%&*. Ik sta op en ga een kaartje leggen. Je moet wat en het is per slot van rekeking toch Vegas, wakker in bed liggen is a shamefull waste of time. Onderweg naar beneden zie ik een jonge man midden in het gangpad liggen. Helemaal van de wereld. Ik spreek een security poppetje in het casino hierop aan en die gaat posthoogte nemen. In de IP pokerroom lopen gewoon 5 tafels op dit late tijdstip. Zeer uitzonderlijk. Aan de 1/2NL zitten me iets te jonge gastjes. Ik heb geen enkele trek om ram gaar tegen gasten te kaarten die er ook nog iets van kunnen dus ik zoek mijn heil ergens anders. Ik ga nog even terug naar de kamer omdat ik mijn muziekje vergeten ben en op de terugweg zie ik het glimlachende security poppetje het hoofd van de slapende malloot in het gangpad als voetbal gebruiken. Only in Vegas.

Ik vind een 1/2 game in Harrah’s. Harrah’s is dichtbij en het is koud buiten dus ik stel niet teveel eisen. We spelen 6 handed en er zit een boutzat jong gastje zijn geld werkelijk in een moordend tempo te verbranden. Hij is binnen 15 minuten $600,- down maar lijkt voorlopig van geen stoppen te willen weten. Een regular begint een ruzie met een dealer die zo hoog oploopt dat hij niet meer ingedeeld wordt. Dit dreigt de game te gaan slopen en dat moeten we zeker niet hebben. De pokerbazin lost het kundig op door de dealer naar huis te sturen (!) en we kunnen verder. Ik kan zonder al te veel moeite de kaarten van het dronken gastje zien. Alleen meestal pas op de turn als hij zelf ook pas begint met kijken. Probleem dat hij alles preflop opent naar $32,-. Ik kan dus weinig uitrichten en als het gastje om 06:00 gaat slapen doe ik ook nog maar een poging.

Ik kan natuurlijk niet slapen en Peltje wordt rond 06:30 ook weer wakker. Klaarwakker gelukkig, dus we kunnen iets gaan ondernemen. Tijd om ons eigen hotel maar eens onder loep te nemen. Te beginnen met de Pool. Die kunnen we niet vinden en dus we verdwalen ergens in toren 3. De lift naar beneden stopt halverwege en er stapt een Neegorin met een pushup BH tot achter de oorlellen in, met het geld van de vorige klus nog los in de hand. Twee meter buiten de lift vraagt ze ons of wel wellicht op zoek zijn naar Company. Nee. Dank je.

We komen een verdwaalde Bozzie tegen die ik na zijn betoog over 12 uur slaap aan één stuk het liefst een neusroffel verkoop. We checken The Spa en The Gym (je weet het nooit) en komen bij een soort vergaderzalen uit waar gewoon een anatomie les word gegeven. Het sportbook is er een uit de jaren 70 en rest houdt ook allemaal niet over. Eerst een Vanilla Latte bij de Starbucks en dan is het tijd voor ontbijt. Ik heb gisteren helemaal niets gegeten dus ik lust inmiddels wel wat. Een Spicy Italian durf ik echter nog niet aan, al voelt mijn reedt inmiddels niet meer alsof ik 25 zeepjes heb laten vallen in de eerste de beste State Penitentiary.

VVV moet om 10:45 tegen AZ ballen maar ik ga echt binnenkort sterven als ik niet enige vorm van slaap krijg. Bozzie heeft bovendien weer een ernstig verzaakt om een puike locatie te regelen dus daar zie ik weinig van terecht komen. Om 08:45 kieper ik weer in bed. Ik zet de wekker (!) op 10:30 en als ik dan geen SMS heb dat ik ergens copieus kan loungen onder het genot van VVV, blijf ik liggen. Ik val in slaap. Eindelijk. 10:30 geen sms en ik snurk verder. Om 11:45 ben ik weer wakker maar ik ben zo blij als een kind met deze schamele drie uurtjes slaap.

Na het douchen kan ik niemand van de mannen bereiken. Ze zitten – zo blijkt achteraf – met acht man voor een 11 inch scherm naar een pimpelpaars beeld te kijken in de internetruimte van IP. Ik voel me weer redelijk tof en ga me inschrijven voor het middagtoernooi in Caesars. Ik loop heerlijk door het zonnetje naar de overkant van de weg. Boy, this is living. Lekker met de zon op de snuit onderweg naar een mooi toernooitje in Vegas. Hier kan ik wel aan wennen. In Ceasars aangekomen realiseer ik me dat mijn ID natuurlijk nog veilig voor Pelt zijn welvaartszwemband hangt en loop dus maar weer door. Eenmaal buiten zie ik Bally’s staan. Dat kon zomaar nog eens het enige casino zijn dat ik nog niet gezien heb op de Strip. Aangezien ik enkel voicemails vang ga ik de tent uitchecken.

Zes minuten later sta ik weer buiten en wandel naar IP waar ik Iebus al bij de ingang zie staan. Peltje, Iebus & ik gaan het Ceasars toernooi spelen en de rest gaat…..geen idee. Het Caesars toernooi van zaterdag 2PM is echt vet. De buy-in is $235,- en met een 15K stack en 25/50 startblinds mag je 30 minuten over een level doen. Dat zoiets in bijvoorbeeld HC voor deze stakes niet kan blijft me toch verbazen. Ruim 130 man komen opdagen en de eerste prijs is 9,5K. Daar heb ik wel trek in.

Ik zit met Pelt en Iebus aan tafel. Iebus weer direct links van me maar we hebben afgesproken elkaar niet te gaan bullshitten deze middag. Ik heb snel door dat de tafel vrij dramatisch is en dat de muntjes vanzelf wel zullen komen dus lees ik tussendoor wat boekjes. Naast me zit een opa die bijna doof en zogoed als blind is. Op een K75 (twee klaveren) board ben ik met AKo hard onderweg naar valuetown met opa achter de fiets als die oude schroef plots zijn 300BB’s over de lijn kwakt. Lol opa. “It going to be a long day, grandpa” Ik fold vrij makkelijk en stel zijn chips gerust dat ik later nog voor ze terug zal komen. Ik haal de eerste break zonder fratsen uit te halen met 20.4K maar dan raak ik een tijdje kaartdood.

Niet heel veel later raised een totale blindganger UTG naar 1800 op 300/600 en ik flat met boeren. SB schuift voor 7k. Blindganger fold - ik call - SB AA. Down to 11K en de blinds verspringen net naar 400/800. Laaiend. Tijd om mijn boekje er weer bij te pakken. Waar ik me in het begin van het toernooi hoentje voelde ben ik nu weer terug bij af. Ik voor mijn gevoel wel 60 graden koorts. Ik push 11BB met ATo in late MP. Iebus gaat echter over de top all-in en daarachter volgt nog een call van een bebaarde brokkenpiloot. Iebus heeft QQ en brokkenpiloot AK. XXX flop. K turn. K river. Iebus en ik kunnen douchen.

Ik strompel meer dood dan levend naar IP waar ik om 20:07 met mijn hoofd tegen de muur begin te slaan tot ik buiten westen ben. I love this city.

VPC went Vegas 2010 Dag 3.

“Wow” tot de macht zeuvuh. Mijn god. Dit ga ik op deze manier niet overleven. Het is overigens 08:03 en ik begin mezelf hardop te vervloeken dat ik geen slaappillen of ander materiaal mee heb genomen op deze trip. Gisteren was het nog een puur een hangover, vandaag ben ik er gewoon echt slecht aan. Die Spicy Italian van vannacht – of net – was niet handig. Ik heb het gevoel een maaskei in mijn buik te hebben en die moet er – goedschiks of kwaadschiks – uit. Het wordt uiteindelijk een combinatie van beiden die ik jullie wijselijk zal sparen. Een uitgebreide douche kan mijn aftakelende gezondheid nauwelijks verbeteren.

Ontbijt slaan we over. Ik ga zitten voor het betere $2/4 Limit werk in de hoop dat een stapeltje Red Bulls de zaak weer op de rails kunnen brengen maar niets is minder waar. De Spicy Italians hier in Vegas zijn overigens niet helemaal van Hollandse kwaliteit en de jalapenos pepers die ze er hier opgooien zijn werkelijk fikheet. Dat heeft zo ook zijn uitwerking op andere lichaamsdelen, if you catch my drift. Als je dan bedenkt dat ik vandaag al zeker 10 keer naar het toilet ben gesprint kun je bedenken voorstellen dat mijn kont aanvoelt alsof ze er van een meter afstand een schot hagel op los gelaten hebben. Slecht verhaal. I know. Ik ben overigens niet de enige die aan deze symptomen lijd. VDH moest gisteren een emmer van dat helse bier regelen toen ik hem plots de benenwagen richting de restrooms zag nemen. Tien minuten later kwam hij voetje voor voetje de bowlingzaal in geschuifeld. Ik wist genoeg.

Peltinho heeft vandaag ook een n’hoed gescoord. Geen ruige Stetson hoed maar iets met dezelfde vorm als de mijne. Alleen drie keer minder leuk. Daarmee is het hek van de dam want binnen een half uur hebben acht van de negen VPCers n’hoed. Kaf doet daarbij een verwoede poging voor stijl te gaan. De man had 5.6kg bagage mee op deze trip dus zijn gevoel voor stijl is een beetje off. De laffe sombrero op sterk water waar hij mee aan komt kakken is buiten onorigineel en foeilelijk, ook nog eens twee maten te groot. Faalaap. VDH ziet aan de hoed van Bozzie (soort opgedroogde gebruikte tampon) dat niet iedereen voor een n’hoed gemaakt is. Hij besluit wijselijk te wachten tot een hoed hem vind, in plaats van andersom.

Vandaag gaan we maar eens geld verdienen. Dat moet immers ook gebeuren. Vegas kost tenslotte een paar duiten en zelf de kosten van vertier opdraaien is verre van mijn stijl. Ik heb een aantal VVV forumthuisblijvers %en voor toernooien verkocht. Het ARIA toernooi van 01:00 PM is er daar een van. Peltje deed hetzelfde en ook Iebus speelt dezelfde toernooiseries die o.a. nog de zaterdagspecial in Caesars ($235,-) en de FO in Binions ($120,-) bevat. Vandaag doen Roeie, Hugo & Bozzie zelfs mee. En zie daar, zelfs Kaf komt aanvallend check folden deze middag.

Vanuit ons balkon gezien ligt ARIA pal naast het Bellagio. In werkelijkheid is dat net even anders. Ruim een half uur lopen we te zoeken naar deze toko. Uiteindelijk is de het wel ruimschoots de moeite waard. Hier is simpelweg het mooiste Casino van Vegas neergegooid. Echt alles is af. Voornamelijk de serveersters. Ik ben toch stiekem wel benieuwd hoeveel zo´n waitress nu aan het einde van de maand binnenschraapt want dit soort exemplaren gaan toch echt niet voor die tip van $1,- rondbatteren. No way.

We schrijven ons in voor het toernooitje ($120,-) dat met 8.000 muntjes en 30 minuten levels simpelweg het beste reguliere toernooi op de Strip is. Er komen 93 man een futiele poging wagen mij van de winst te weerhouden. Iebus zit direct links van me. Dat zuigt. Maar met deze structuur (25/50 – 50/100 – 100/200 – 100/200/25) is dat nog wel te omzeilen.

De pokerroom van ARIA is vet. Een tafel of 40 staat er met o.a. een mooie highrollersplek. De room is wat luidruchtig maar dat zijn Amerikanen door de bocht genomen toch al, dus dat maakt niet uit. De toernooichips van ARIA zijn helemaal geweldig. Superglad en daar houdt deze jongen wel van. Dan kun je met een stuk of 10 chips op elkaar zo’n lekkere streep over het vilt trekken. Héérlijk.

Met strepen trekken moet ik nog even wachten want na 10 minuten zit ik wat somber voor me uit te kijken met 700 aan munten voor de neus. Ik open JJ in de cut off voor 225 na een limper. Vier man zien de 688 flop en ik mag het initiatief nemen met een 575 C-bet. We houden nog een klant over op de button. Turn 3, tweede schoppen. Ik bet 1K en villian raised naar 2,5K. Hmm. Villian is een jong ietwat Aziatisch type met Ipod en bril. Die gaan we dus niet serieus nemen. Zelf heb ik mijn kekke n’hoed en dito bril op dus op heel veel respect hoef ik ook niet te rekenen. Ik ship het er maar in omdat callen nu eenmaal niet kan en ik gewoon ervan uitga dat we hier met een ouderwetse live “kijken waar ik sta turn 3 bet” te maken hebben. Villian tankt vijf minuten en called. Hij showed een T. Mooi geen T aub. River A. Keurig. Pot gaat echter naar Villian. What happend? Nou, meneer had ook nog 8 verstopt. “Nice slowroll, sir. Ty”. “You could have a set”. Ja? En? Is dat een reden om die 8 achter te houden. Poephoofd. “Fok you”. Wellicht iets te ambitieus die ship maar het leek me in ieder geval puur leuker dan folden.

Nog 14 BB’s. Ik voel me echt zwaar beroerd. Ik durf niet eens iets anders dan water te drinken bang dat ik naar de kiet moet en kon ik wel eens niet overleven. Toch besluit ik mijn tanden nog eens stevig in dit toernooi te zetten. Ik ben vaker uit kansloze positie teruggekomen, dus waarom vandaag niet. Ik speel extreem gedisciplineerd en fold handen als 77 & 88 gewoon UTG met mijn stack. Sick life. Een leuke middag is anders maar ik boks me langzaam maar zeker terug in het toerooi door elk level te dubbelen door gasten die me veel te licht callen.

Met 12K ga ik naar de tafel van Bozzie en Peltinho. Beiden spelen semi gezonde stacks. Als er in de SB naar me toe gefold wordt schuif ik natuurlijk en “de Dal” kan netjes van de BB zijn A2 winnen. Easy game. Ik heb werkelijk geen idee wat de voormalig nummer 13 van Nederland allemaal aan het doen is aan mijn tafel maar met enige acceptabele vorm van poker heeft het in ieder geval niets van doen. Peltje komt er in ieder geval – op onverklaarbare wijze - mee weg.

Ik krijg weer wat ruimte en kan gewoon super veel blinds en antes gratis ophalen waardoor ik eigenlijk nauwelijks in de problemen kom tot de FT. Ik win nog een grote pot met KK vs. 99 en dan is het cruissin’ geblazen. Met 10 man over minraised UTG naar 6K. Ik ship met Azen en Bozzie called met vrouwen waardoor we Bozzie verliezen als bubble en een chick met 0.5 BB in het geld komt. Maar goed ook, want ze was bijkans aan het huilen. Ze wilde wanhopig een tientje lappen voor de bubble. Ik had er geen interesse in maar mijn nieuwe Amerikaanse maat (die inmiddel met 6 hoedjes aan tafel had gezeten en besloten had Holland te haan bezoeken) zei: “Don’t be that guy, Holland. Come on”. Hup dan. Het is tenslotte vakantie. Als ik echter zie dat ze nog 2BB heeft bij de laatste 10 kan ze natuurlijk radicaal het bos in. Mijn rechter buurman wil ook niets van een “deal” weten en dus spelen we door. De tranen van de chick staan al klaar in de oogkassen als Bozzie weer eens niet kan folden.

Mijn rechterbuurman komt me enigszins bekend voor en blijkt een Amerikaanse maat te zijn van het groepje Noah Boeken, Micha Hoedemaker & Justin Bliek. We raken al snel in gesprek en hij speelt ook elk jaar de MCOP. Zijn online naam is Homeless mocht iemand dat iets zeggen en ik heb hem eigenlijk per toeval deze week gevonden op twitter. Hij kan ons tafels in nachtclubs voor weinig bezorgen en we besluiten nummers uit te wisselen na het toernooi. Ik weet alleen mijn eigen nummer niet uit mijn hoofd en zijn nummer lijkt niet te werken. Na de cashout procedure zien we elkaar niet meer dus gaat er een mooie kans verloren.

Direct na de het barsten van de Bubble open ik AQ in MP en alleen de vrouw in de BB die me coverd called. Flop is AQ4 en ik pot. Call. Turn J. Ik schuif en ze snapt. WTF? Boeren? Koning freaking tien? Wat is dit. Ik kijk een beetje raar als ze om een tien begint te gillen. Een tien? Ze laat KK zien. O. GG. River 8 en ik ben monster chipvader met bijna 250K. Het kan verkeren.

Pauze. We zijn inmiddels 7 uur aan het kaarten en ik heb nog niets gegeten. Ik heb ook echt geen honger. Mijn maag is van streek en het lijkt alleen maar van kwaad tot erger te worden. Ik donk meteen 50K weg in de eerste twee handen van de FT en besluit deze FT maar grinderstyle uit te gaan zitten. Er komt nog een hand voorbij die wel het vermelden waard is.

Vriendje van Noah opent voor 19K met 110 behind in de cut off. Ik vind 99 op de button en wil direct shippen. Ik (150K) laat de situatie toch eens even bezinken. Vriendje van Noah opent veel maar de SB zit hier met 40K wel short. Dit maakt de range van Vriendje van Noah een smerig stuk smaller. Vriendje van Noah weet dat ik dat weet (ik bestudeer de stack van SB nadrukkelijk). Ik heb hier vrijwel nooit de beste hand maar ik zie wel mogelijkheden om copieus te gaan bluffen met mijn negens. Na een middagje discipline tonen gun ik mezelf een verzetje. Ik ship en de chick in de SB snapt Azen style. Vriendje van Noah tankt tien minuten en openfold TT. Ik krijg dit spelletje nog eens in de smiezen. SB heeft 33 en binkt natuurlijk een 3 op de turn want aan 80/20’s winnen op een finale tafel, doe ik nou eenmaal niet.

Met vijf man over wint mijn 58d nog een keer van AK (Blindbattle) als ik met vier man over A9 tegen AK aan smijt, verlies, en met slechts 80K achterblijf. Vriendje van Noah stelt nu een four way chop voor. De andere twee villains zijn hartsvriendinnen die elkaar nooit zullen busten en voor mij is deze potentiële deal een instacall natuurlijk. Een van de dames wil niet maar de ander doet alsof ze hier verzekerd is van life changing money en smeekt bijna om een chop bij haar vriendin. Chop it is. $1800,- keiharde dollarts in da pocket. Vanzelluf.

Ik moet nog even 1461 formulieren tekenen, DNA afstaan, een uittreksel van het geboorteregister laten faxen, een bewijs van goed gedrag overleggen en mijn vingerafdrukken achterlaten maar kan ik toch echt de $1800,- bij de cashier ophalen. ARIA regelt verder alle belasting papieren maar die moet ik toch al maandelijks opsturen.

Als de devil terug naar IP want man wat ben ik ziek. Wel in stijl met de limo natuurlijk, zoals het hoort. Niets gegeten vandaag en alleen water gedronken. Only in Vegas. Het is 11:06 PM en ik ga crachen. Please let me SLEEP!!!!!!!!!!

Als het goed is schrijft Peltinho ook een verslagje van zijn avonturen en kunnen jullie later nog lezen wat er gebeurde op de avond(en) dat ik vroeg uit het peloton moest lossen. Peltinho zei dit vorig jaar echter ook en toen gebeurde er helemaal niets. So don’t get your hopes up, just yet.

VPC went Vegas 2010 Dag 2.

“Wow”. Dit is echt letterlijk het eerste woord dat ik uitbreng op de donderdagmorgen. Lichamelijke gevoelens zijn vaak lastig te omschrijven. Het gevoel als je wakker word met een ziedende kater is er zo een maar “Wow” komt aardig in de richting deze morgen. Ik kan zelfs bijna lachen om het feit dat het woord gewoon echt mijn mond uitschiet. De wekker geeft 09:07 aan. Uitstekend. Toch twee volle uren slaap na een ruime werkweek wakker te zijn geweest. Fok deze stad. Op de tast zoek ik een weg naar de badkamer. Toilettas. Vakje aan de rechterbinnenkant. Paracetamol. IP bekertje. Water. Slik. Volgende. Slik. Potverpillenpap!. Het water van IP bevat meer chloor dan het kinderbad van het gemiddelde 0 sterrenhotel aan de Turkse Rivièra. Dat moesten we maar niet meer doen.

Half van de wereld slenter ik terug naar bed met een gemixt gevoel van totale sickness en toch een beetje gnuivend bij de gedachte aan wat zich gisteren allemaal voor mijn ogen heeft afgespeeld. We hebben nog een, twee, drie……………belachelijk veel nachten voor de boeg. Deze reis gaat pijn doen. Met de aangename gedachte dat Fruithof momenteel ongetwijfeld 137ste aan het worden is in de 5 Rebuy voor $12.37 dommel ik zowaar weer in slaap. Om 09:45 rammelt de telefoon. “Ha jong, wakker?” als dus VDH.

Ik sta op, maakt drie passen naar achteren en boor mezelf dwars door de muur heen opzoek naar VDH om hem te defenestreren. WTF? Ik ben echt pissed. Tyf auf met je telefoon. Gevaarlijke gek. Ik trek meteen de stekker uit het apparaat maar het kwaad is al geschied. Ik ben klaar wakker. Na het douchen word ik weer eens met de neus op onze bonuskaartmentaliteit gedrukt. De handdoeken in IP worden met hetzelfde wasmiddel gewassen als die van Circus Circus vorig jaar. Hetgeen zo’n beetje betekend dat je alle zeilen bij moet zetten om niet knock out te gaan van de chemische dampen. Volgend jaar een beter hotel. Op zeker.

In de IP Pokerroom is het prettig als je Azen of Koningen tussen 08:00 en 11:00 gekraakt worden aangezien je er respectievelijk $50,- en $100,- bonussen voor krijgt. Mijn Koningen worden helaas niet gekraakt maar ondanks die beat kan ik met twee Red Bulls, een fles water en paar stapeltjes dollarchips in de plus de tafel verlaten om 11:00.

Het is overbodig te vermelden dat het ontbijt standaard geserveerd wordt in de vorm van een Footlong Mealdeal bij de Subway in O’sheas. Een Spicy Italian, zakje Nacho Cheese Doritos & klikobak frisdrank voor 7$,-. Daar heb je bij ons de saus nog niet voor.

Iedereen verzameld bij de pokerpit om gezamenlijk aan deze tweede dag te beginnen. Iedereen behalve Fraters that is, natuurlijk. Deze jongen heeft in Nederland al een Vegasritme en is hier dus helemaal de weg kwijt, of juist op zijn plaats. Tis maar hoe je het bekijkt.

Ik besluit mijn aan de pokertafel nieuw gewonden welvaart direct stuk te slaan aan wat later een gouden greep blijkt te zijn. Tijdens een onlangs gehouden vrijgezellendag kwam ik in het bezit van (lees; jatte ik) een Hoed. Blijkbaar leverde een en ander nog wat bekijks van vrouwelijk schoon op want Peltinho heeft het idee van Vegas en een hoed nooit meer kunnen laten varen. Bij de eerste de beste hoedenstand koop ik de werkelijk meest foute hoed die ik ooit heb mogen aanschouwen. Een meter of 50 verder koop ik bij de giftshop van Harrah’s nog eens een totaal niet bijpassende bril en de shit is áán.

Het is lekker weer in Vegas, met een straf zonnetje en bij een graad of 20 regent het “nice hat, sir” opmerkingen op de Strip. We zetten koers richting The Venetian omdat de Vegas newbees dat wel eens willen zien. De North American Poker Tour (NAPT) heeft zijn tenten in The Venetian opgeslagen en de pokerroom is echt Buzzing. Buiten de gebruikelijke pokerroom staan er zeker 100 extra tafels in het casino waarvan de tafels die niet gebruikt worden op een hand te tellen zijn. Unreal. Ik begin langzamerhand te begrijpen hoe een WSOP aan moet voelen.

We spreken af om zeven uur te gaan eten bij een Italiaan op het San Marco plein en iedereen kan zijn eigen weg gaan. Sommige gaan 1ct kasten slopen en Corona’s tanken. Iebus, Bozzie, Hugo, Roeie en ik gaan naar de Mirage om te kaarten aangezien in The Venetian gewoon geen plaats is. Ik hoor jullie denken; Hugo? Juist Hugo. Dennis heet vanaf vandaag Hugo. We hebben hem gisteren de hele dag verschillende namen gegeven variërend van Coenraad, Eugene, Arnold, Willem tot Etienne maar Hugo is op een of andere manier blijven plakken. Dus Hugo it is.

Ik kan niet kaarten bij The Mirage omdat mijn ID voor de forste buik van Peltinho bungelt. Terug in Venetian om mijn ID op te snorkelen waag ik nog een poging om daar $1/2 te gaan spelen en er is zowaar plaats. “Nice hat, sir” is het eerste wat ik aan tafel hoor. Mén, deze hoed rockt. Ik heb nog geen chips maar wordt wel ingedeeld. Ik krijg TT en na twee limpers call ik ook, je moet wat zonder chips. Iemand raised naar $7,- en met 42 man zien we een TQQ flop. Nice. UTG bet 15 en krijgt een call. Hmm. Ik maak $55,- en achter me shipped een oma meteen haar laatste $112.- over de lijn. Ik zie mogelijkheden om mijn geld er dood in te krijgen tegen QT dus laat maar eens gaan. Iedereen neemt 10 minuten tijd maar fold en ik snap natuurlijk. Oma heeft AQ en er komt geen Aas. Beetje raar. Lucky fucking hat imo. De chiprunner kijkt een beetje raar als hij twee minuten later mijn chips komt brengen en ik al copieuze torens aan het bouwen ben.

Ik weet de sessie na twee uurtjes dus met een leuke plus af te sluiten als ik weer naar The Mirage stiefel om bij de andere kaartende VPCers te kijken. Bozzie heeft een straat van de Tien tot en met de Aas weten te overleggen en ook nog eens allemaal in dezelfde suit. Een $599,- bonus is zijn deel. Tijd om te knagen.

Met negen man nestelen we ons op het San Marco plein bij de Italiaan op de hoek. Als ik zo eens de tafel rond kijk kom ik tot de conclusie dat we echt een gestoord gezelschap op de been hebben gebracht voor deze trip. Spierpijn aan de kaken van het gieren.

De plannen voor de avond worden beraamd en mensen die dreigen af te gaan haken worden door Damvic vermanend toegesproken. “Vanavond wordt het kaf van het koren gescheiden mannen, het KAF van het KOREN zeg ik je!!!” aldus Damvic. Hierna te noemen; Kaf. Bozzie is zo nobel $100,- van zijn gelukboxte $599,- in de pot te kwakken en na het eten gaan we richting IP om de aanstaande buissessie voor te bereiden.

We verzamelen in The Rockhouse maar Bozzie zien we al niet meer terug. Eén etappe voorin meedraaien en meteen hongerklop de dag later. Hoofdschuddend. Peltinho’s maag is in protest tegen het Italiaanse voer in combinatie met Budweisers en die gaat even op bed liggen. Word de man dan eindelijk oud? Waar de VPC oldtimer vorig jaar steevast het licht uitdeed moest hij gisteren om 04:00 al lossen uit de kopgroep en vandaag lijkt ook een verloren avond. Zorgwekkend.

Na een paar rondjes Bud in het rockende huis ga ik maar eens kijken of Peltinho nog leeft en - belangrijker nog - of hij niet in slaap is gevallen boven op de geldpot en mijn ID. Hij is nog wakker maar moet toch pas op de plaats maken. Pijnlijk om te zien. De geest wil nog wel maar het lichaam kan gewoon niet meer. RIP Peltinho.

Uiteindelijk zijn we met z’n zessen. Roeie, Hugo, Iebus, Fraters, VDH & ik. Het kaf is inderdaad van het koren gescheiden want Damvic ligt uitgeteld op bed en zal ook niet meer ontwaken deze avond. Faalaap. We besluiten een stevig potje Ego bowling te gaan beleggen in de Gold Coast. Toevallig staat er een Limo voor de deur van IP (unicum) en die vatten we dus, er zit immers nog $100,- van Bozzie in de pot die per se kapot moeten.

We spelen drie rondjes waarbij iedereen de winnaar $5,- moet betalen en de nummer laatst $10,-. Highrollers wij. Ondertussen drinken we $10,- pitchers. Geen enkele bierbrouwer heeft zijn naam aan dit zuurtjeswater durven koppelen en verder dan “it’s from Belgium” komt de uitbater ook niet. Dit spul is niet geel maar oranje en het slaat al dood voor je met de pitcher van de kroeg bij baan 40 bent, zo’n 15 meter verderop.

Na mijn beste weten winnen Fraters, Iebus & ik een potje egobowling. De hoogste score die wordt behaald is een werkelijk beschamende 111. We geven het “Beer from Hell” hiervan natuurlijk de schuld. Hoogtepuntje was toch wel weer een demonstratie van Fraters elastieken benen op de bowlingbaan. Van het de zes man die naast ons aan het bowlen waren lagen er vier schuddebuikend op de grond. Terug in het casinogedeelte is het tijd om ons te gaan vermaken met Craps. We snappen er natuurlijk geen kont van maar schreeuwen keihard mee. Een en ander driegt nog even uit de klauwen te escaleren als Hugo een irritante Amerikaan op dreigt te gaan eten maar uiteindelijk loopt het met een sisser af. Voor de Amerikaan, that is.

Rond 04:30 zijn we terug in IP en verrekken we van de honger. Pizzatoko & Burger King zijn dicht maar bij de Subway brand uiteraard nog licht. Een Spicy Italian voor het slapen gaan is geen best plan, zo zal de dag van morgen leren. Nog een slaapmutsje in IP en dan naar bed. Hugo gaat nog kaarten en de rest is kwijt. De wekker zegt 05:01. Ik zeg slapen.

VPC went Vegas 2010 Dag 1.

Normaliter zet ik de wekker altijd ruim voor ik op moet staan. Ik haat wakker worden en direct aan de dag te moeten beginnen. Vandaag is niet zo’n dag. De ervaring van de vorige Vegas reis leert dat elke minuut slaap van tevoren, pure winst is. Daarbij begin ik met een stuk betere zin aan een dag die een Vegasreisje behelst dan een willekeurige andere woensdag.

08:15 wekt de telefoon me en ik merk direct dat ik er beter aan ben dan de twee voorgaande dagen. Maandag en dinsdag had ik het gevoel behoorlijk ziek te worden maar ik kan nu toch me een redelijke zekerheid stellen dat het gevoel me misleid heeft. Ik rek me eens duchtig uit en kom ik tot de conclusie dat ik me nog niet kan douchen aangezien ik de vriendin onder die stralen water hoor zingen. Ik draai me nog maar eens om en dommel weer bijna weg bij de gedachte aan wat komen gaat:

VEGAS, BABY!!!!

Man man mán. Heb ik er even een potje zin aan. Een week lang doen waar je zin in hebt en daarbij radicaal schijt hebbend aan alles en iedereen om je heen. Alsof je als 16 jarige weer voor het eerste alleen op vakantie gaat naar een of andere vuile Zeeuwse paupercamping. Héérlijk.

Douchen, vriendin op het station afzetten en volle gas richting Peltinho. Die neemt zijn telefoon niet aan en er bekruipt me een onbehaaglijk gevoel dat dit heerschap nog pontificaal ligt te luimen. Ik bel aan maar mag geen reactie ontvangen. Fok. Nog eens bellen. Voicemail. Fok. Weer aanbellen en dan zie ik een schaduw bij de deur. Peltinho it is. Snel naar huis voor een stevig bakje Senseo en wachten tot mijn vader met schoonbroer Dennis aan komt zeilen.

Ze arriveren precies op tijd en we kunnen de korte weg richting Dusseldorf af gaan leggen. De rest van de bende vertrekt vanuit Iebus maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dennis heeft slechts vijf dagen Carnaval gevierd en ziet er serieus meer dood dan levend uit. Niemand van de VPCers kent mijn schoonbroer maar als ik de groep en Dennis een beetje in kan schatten gaat dat vast en zeker goed komen.

Mijn zus wil blijkbaar persoonlijk afscheid nemen van haar man wat betekend dat ze ons niet gewoon in de “Kiss & Fly” zone droppen maar nog even mee de vertrekhal in willen. De eerste parkeerplaats die ik in Dusseldorf kan vinden ligt ter hoogte van ring Wuppertal. Ruim twintig minuten moeten we poten om bij de vertrekhal te komen waar de rest van de bende al een verre van frisse indruk maakt na de Carnaval. Met name Fraters is weer aan de dood ontsnapt deze week door bij -12 graden buiten in de sneeuw te crashen om vervolgens in slaap te vallen. Twee uur later werd deze spijker met onderkoelingsverschijnselen door een willekeurige voorbijganger opgemerkt anders had er iemand extra ruim kunnen zitten in het vliegtuig.

We checken zonder al teveel heisa in voor de kattensprong richting Londen. Onderweg naar de douanecontrole moet Bozzie even pissen wat ons op een detour van ruim 20 minuten komt te staan. En bedankt. We slaan nog even de laatste euro’s kapot op véél te dure broodjes, kopjes koffie en taartjes als we plaats gaan nemen in de British Airways (BA) vogel.

Op de een of andere manier krijgt de piloot het voor elkaar om bijna twee uur over een simpel stukje Dusseldorf – Londen te doen. We kunnen niet landen ivm met drukte of zoiets. Whatever. Eenmaal in Londen gaan we weer door de veiligheidsmangel en Bozzie presteert het om een schoen kwijt te raken gedurende dit ritueel. Na een lange zoektocht vinden we het schoeisel terug, op een onverklaarbare wijze vastgebonden aan de tas van ondergetekende.

De meeste hebben al een vier tot vijf dagen durende alcohol binge in de benen en zijn naarstig op zoek naar fastfood. We komen in dat kader echter bedrogen uit op Heathrow. Niks geen Burger King of Pizza Hut maar Jamie Olivers plane food restaurant. Opbokken. Onze zoektocht brengt ons uiteindelijk bij een eettent waar we enorm luxe burgers kunnen knagen. Je kunt met $ betalen maar krijgt wisselgeld in ponden. Fraters is gelukkig goed voorbereid op stap gegaan en heeft nog geen dollars. Hij betaald deze bik met zijn creditcard waarna wij hem met $ terug kunnen betalen.

Nadat we vandaag inmiddels een keer of dertig in en uitwending gecheckt zijn geworden heeft een of ander helder licht besloten er nóg maar eens een veiligheidscheck tegen aan te kletsen. Voor het boarden moeten alle tassen weer opnieuw open, worden we opnieuw gefouilleerd en proberen ze nog een keer uit te vinden of we ons in de laatste tien minuten niet plotseling bekeerd hebben tot een of andere jolige Jihad strijdermilitie. Unreal. De controle kost ons ruim een uur effectieve Vegas partytijd.

De vlucht is zoals altijd. Lang. Vervelend. Saai. En lang. BA heeft wel zo’n geinig schermpje in je stoel waardoor je kunt kiezen met welke meuk je jezelf gaat vervelen. Ik kijk naar Two and a Half Man (uiteraard), House, This is it en nog wat andere ellende. Helaas is er geen ondertiteling waardoor het geheel zo goed als niet te volgen is door de herrie van de Boeing 777 en het vliegangstige geschreeuw van VDH.

Met trombose tot achter de oren is het na tien en een half uur dan eindelijk zo ver. Vegas, baby. Bright Light City. In tegenstelling tot vorig jaar zien we nu de Strip we duidelijk liggen vanuit het vliegtuig. Mooi. We zijn er weer en we hebben er zin in.

Terwijl we het vliegtuig uitstrompelen zeg ik tegen Dennis; “Welcome to the fabulous Las Vegas, sir”. Dennis kijkt ongeïnteresseerd om zich heen. Niet gek ook. Vorig jaar hadden we een binnenlandse vlucht van Chicago naar Vegas en kom je dus aan, achter de douane. Dit keer moesten we nog voorbij dit rataplan en de aankomsthal van deze McCarren terminal heeft meer weg van een vervallen vliegveld uit een voormalig Sovjet staatje dan het fabuleuze Las Vegas. Een vloerbedekking waar het gemiddelde studentenhuis zich voor zou schamen, fikheet en geuren die me direct aan het Slots – A – Fun Casino doen denken. Beat.

Onze koffers lijken ook allemaal de oversteek naar Vegas gemaakt te hebben. Win. Een klein uurtje na landen staan we allemaal buiten waar de nicotinebehoeftige onder ons zuchten van verlichting slaken. We regelen een busje dat ons voor $7,- p.p. naar het Imperialistische Paleis dat zich ons hotel noemt brengt.

Inchecken. “You’re room has Stripview”. Kewl. “It might be a bit loud”. “No problem miss, WE LIKE IT LOUD!!!!!”. Snel naar boven en de kamer uitchecken. Standaard broddelkamer. Niets geks. We zitten precies in het midden tussen Harrah’s en Imperial Palace (IP vanaf nu). Vegaskenners weten waarover ik spreek. We kijken dus op de Carnavale Party Tent en allemaal die kansloze kraampjes met o.a. die fake motortocht over de Strip. Ik kan kijken op The Mirage, ik zie in de verte het Rio en recht voor me Caesars. Links kan ik nog een stukje Bellagio meepikken en ARIA bijna in zijn geheel. Nice.

Het is 04:30 Nederlandse tijd maar van slapen of zelfs maar vermoeidheid kan natuurlijk geen sprake zijn. Een snelle douche en een uurtje later staan we met negen man op de Casinovloer. Very much Ready to Rumble. Geheel in de lijn der verwachtingen wil iedereen iets anders gaan doen. Variërend van buizen, powerbuizen, kaarten, kaarten en buizen of zelfs kaarten en powerbuizen. We willen onze eigen $2/4,- game starten @ IP maar dat kan niet omdat er een andere tafel short is. Uiteindelijk komen we met zeven man samen aan tafel en zijn de eerste Budweisers razend snel in aantocht.

Ik realiseer me binnen één hand dat ik met een stelletje anti kaarters op pad ben gegaan dat het geen enkele pas meer heeft. “You have to wait till it’s your turn, sir”. “You can only bet two on the flop, sir”. Dat soort werk wel tien keer achter elkaar. Werkelijk alles gaat fout en de dealer kijkt ons aan of we enigszins retarded zijn. Een dealer tippen na een $100,- pot op 2/4 Limit hebben we ook nog nooit van gehoord. Ik schaam me de ballen uit de broek. Fok dit. Ik ga wel buizen.

Peltinho is weer zo tof om mijn paspoort met zich mee te slepen in zijn kekke toeristenbuideltje. Peltinho zit echter al aan de bar van The Rockhouse (Nightclub precies voor IP) en dus kom ik niet binnen. Bellen. Voicemail. Bouncer het verhaal uitleggen. Bellen. Voicemail. Andere Bouncer het verhaal uitleggen en ik krijg zowaar 10 sec. om mijn paspoort te halen. IP gasten hebben gratis entree tot 11PM.

The Rockhouse is best tof. De gemiddelde bezoeker is danwel pooier, danwel hoer. Wel zo makkelijk. Zo nu een dan gaat er een sappige chick schommelen aan een autoband en Budweisers kosten “slechts” zes dollar. Niet veel later komt de gehele kliek binnen druppelen (M.u.v. Iebus die slechts 48 dagen carnaval vierde en toch afhaakte) en binnen de kortste keren gaat het volledig los. Kráters in de dansvloer, zou Damvic zeggen. Met name de werkelijk epische Dance off tussen Rens “elastieken benen” Fraters en een Neegor zou op Youtube binnen een dag een miljoen hits halen.

Wat er in gaat moet er ook weer uit natuurlijk. Restrooms aub. Links niks. Rechts niks. Enne? Bouncer vragen. “There are no restrooms, sir” Wait. What? Dus heb hebt zeg maar een nachtclub en geen toiletten. Juist. Gewoon vergeten of zit er nog een idee achter? Het idee zal wel zijn dat je door het Casino heen moet om te pissen in de hoop dat je je hele vermogen en passant nog even op de Roulette tafel dropt. De restroom in IP is echt helemaal achteraan wat gewoon zeker 500 meter is. Het toilet van O’sheas is dichterbij.

The Rockhouse wordt helemaal outplayed en tegen de tijd dat de tempel gaat sluiten (04:00 s’nachts) zijn er enkel nog stofwolken van de rockende VPC’ers te zien. Vier uur s’nachts en uiteraard geen slaap. Het is tenslotte Vegas. We besluiten maar eens polshoogte te nemen in de jullie wel bekende Pleasure Pit in Planet Hollywood. Epic beat. Waar hier vorige jaar de mooiste poppetjes kaartjes stonden te delen staan er nu dames aan de tafels die bij de locale buurtsuper nog niet op zouden vallen. Slecht verhaal. We willen natuurlijk de manager spreken maar die schijnt niet te werken om half vijf s’ochtends. Laaiend.

Peltje is inmiddels aan de nachtrust begonnen en bij rest is het beste er ook wel af. Vegas en slapen zijn twee dingen die ik niet nog niet succesvol heb weten te combineren en ik zie dan ook geen enkele reden om mijn bed van dichtbij te gaan bekijken. Bellagio it is.

Ik schrik me een n’hoedje als ik Bozzie zowaar in mijn slipstream mee zie wandelen richting Bellagio. Enne? Deze huisvader hoort al lang een breed in bed te liggen maar haakt hier zowaar aan in het wiel van een van de kopmannen. GG.

In het Bellagio is niemand. Serieus. Niemand. De eerste levende die ik tegenkom is de Pokerroom manager. Er lopen slechts vier games maar er zijn nog twee plaatsjes aan de 1/2NL. Uiterst. Budweiser please. In deze game zit een mooie jonge dame die claimt pokerpro te zijn. Ze is niet bang. Verre van zelfs. Naast me zit een soort van wannabee gangster met dito vriendje. Deze dame krijgt dit gangsterheerschap op een dusdanige tilt dat ze zelf letterlijk met de dood bedreigd wordt. Het maakt geen enkele indruk. “Who are you going to bring to beat me up, then? Some of your highroling 1/2$ Maffia buddies? Lol” Epische chick. Na anderhalf uur stop ik maar eens met kaarten en besluit ik mijn volledige winst (3$) in Phil Ivey style aan de cashier te doneren. Baller FTW!

Onderweg naar IP komen Bozzie ik wel 25 joggers tegen. Misschien toch maar eens tijd het bed in te duiken. 07:05 lig ik erin. Puike eerste avondje. Morgen meer. Veel meer.