Back to the grind.

Vegas is achter de rug. Weer een jaar lang ploeteren om Vegas 2010 bij elkaar te sprokkelen. Ik heb even nagedacht over wat te gaan doen? MTT`s, Cash of SnG`s. Nu heb ik onlangs net SnG boek van Moshmann gelezen maar toen ik na de tweede serie SnG`s mezelf de vraag stelde of nou liever zou gaan stofzuigen of een derde beginnen en daarover twijfelde, bleek die optie al snel af te vallen. Voor MTT`s heb ik geen tijd. Daarbij kan ik tegenwoordig een stuk makkelijker twee-outers incasseren maar niet na een kleine werkdag klikken op het moment suprème, zeg maar.

Online gaat dus gewoon cash worden. Roll op Stars is momenteel een $500,- wat genoeg is om probleemloos 25NL te spelen. Ik ben momenteel erg goed aan het spelen en heb een aantal leaks uit mijn zieke periode op Full-Tilt weten te dichten. Ik heb er veel vertrouwen in en ik wil dit jaar gewoon doorgroeien naar een goede 100NL regular, wat ook gaat lukken.

Offline gaan het toernooien worden. Ik heb de Vegasdollars gewisseld en die zullen voornamelijk naar de VIP Days in Maart gaan. Daar ga ik ook weer het Main Event (€1000,- + €50) spelen door een ziek aanbod van enkele PI Mods die 50% hebben genomen tegen een uitbetaling van 25%. De verkoop van de verdere % gaat niet erg snel op PI. Goed 5% is dan ook € 52,50 wat niet niets is. Ik heb nu 70% verkocht en dus nog een maand om de overige 30% te verkopen. Als dat niet lukt pak ik ze zelf.

Een aantal boeken dat ik wil lezen is helaas bij Bol.com niet te bestellen dus moet ik daar even een oplossing voor zoeken. In de tussentijd ga ik even onderstaand boek lezen wat nogal hoog aangeschreven staat door Rolf Slotboom op zijn site. Geen echt strategieboek maar een combinatie van. Voor de rest veel Nederpoker filmpjes kijken waar ik toch wel erg veel nuttige dingen uithaal.

Verslag Vegas: Dag 8

Ik had de wekker op 05:15 gezet. Ik hoor dat Peltinho al staat te douchen. Normaal is nog even een paar uurtjes slapen niet echt een goed idee aangezien je dan gaarder bent dan ooit, maar dat lijkt voorlopig mee te vallen. Ik had mijn koffer gisteren al grotendeels ingepakt dus na het douchen hoef ik alleen nog maar de toilettas in te pakken.

Mén, wat heb ik weinig zin in deze dag. We controleren of we niets vergeten zijn en dan vind Peltinho achter een gordijn een condoom. Ongebruikt gelukkig. CC FTW. We kijken hoe ver Bozzie en Iebus zijn en na tien minuutjes gaan we maar eens uitchecken. We willen een taxi nemen maar er is een pendelbusje dat vanuit CC naar het vliegveld tuft. We zitten met zijn vijven in het busje dat je voor $6,- brengt.

In het bus zit ook een jongen die meteen honderd uit begint te vertellen. Hij is onderweg naar het vliegveld voor een vlucht naar Seattle. Hij was in Vegas voor een auditie. Niet voor een B pronfilm naar voor een cagefight. Binnenkort staat er een belangrijke wedstrijd op het programma en ze zochten nog gasten die als voorprogramma elkaar een schedelbasisfractuur wilde bezorgen. We vragen maar hoe het gegaan was en de jury was “impressed with my skills” maar hij moest nog even trainen. Categorie “U hoort nog van ons”. Hij had er niet minder vertrouwen in. De wedstrijd zou uitgezonden worden op Pay TV wat betekende dat zijn kont betaald zou worden, want dat schreeuwt hij door de bus. Het is erg lastig dit markante heerschap niet voor de gek te houden in het Nederlands en dat lukt dus ook niet. Alleen is midden volgende week ingeslagen worden door een cagefighter nu ook niet echt de afsluiting die we zoeken voor de puike Vegas reis, dus houden we het beschaaft.

Waarom je altijd zo achterlijk vroeg in moet checken voor vluchten is me echt een raadsel. We zijn rond 06:45 op McCarran International en we vliegen verdomme pas om 09:20 waardoor we nog een kleine drie uurtjes kapot moeten slaan. Eerst maar eens vier OJ’s.

Nadat we door de douanebeslommeringen heen zijn geven we Bozzie nog één kans de reisleider uit te hangen maar nadat we weer een radicaal aan de verkeerde kant van vliegveld staan is de maat definitief vol. Als we dan zelf maar de juiste weg uitstippelen komen onze grote cagefight vriend weer tegen. Blijkbaar was zijn tegenstander iets minder “impressed with his skills” want hij laat zich inmiddels door een medewerkster van het vliegveld in een rolstoel transporten. Een beetje raar aangezien hij een halfuur eerder nog gewoon met koffer en al lopend vertrok.

We vertrekken vanaf exact de dezelfde gate waar we een week geleden nog vol energie aankwamen. Bah. Nu moeten we hier nog twee uur wachten op een helletocht. We drinken nog maar eens een Vanilla late van de Starbucks en verbranden de laatste dollars aan de laatste Amerikaanse gokkasten die we voorlopig zullen zien.

Tijdens de vlucht van Vegas naar Chicago krijgen we een film te zien die over wijn gaat. Serieus. Wijn. Dat inspireert me snel tot iets wat me nog nooit gelukt is. Slapen in een vliegtuig. Twee van de vier uurtjes breng ik slapend door, uitstekend.

In Chicago laten we Bozzie even zien hoe het ook kan. Gewoon uitstappen en 15 meter verder weer inchecken. De koffers worden overgeladen dus daar hoeven we niet naar om te kijken. We hoeven maar een uurtje te overbruggen en eten een paar burgertjes want dat Lufthansa voer hoef ik voorlopig niet meer te zien.

De vlucht van Chicago naar Dusseldorf is hel. Ik word al bijna gallisch na 20 seconden. De Duitse gast voor me gooit zijn stoel zonder achter zich te kijken vol in de achteruit. WTF? Zoiets zet bij mii genoeg kwaad bloed om mijn broekriem los te maken en hem te willen verstikken. Echt. Waar worden dit soort fokking knurften gemaakt? Ik sla meteen Adriano style met beiden vuisten tegen de achterkant van zijn stoel maar hij lijkt de message niet te snappen. Achter ons zitten ouders met twee kinderen. Ik ben al geen grote fan van kinderen maar als ze dan ook nog eens verschrikkelijk kaknamen hebben en ouders die praten alsof ze lid van de koninklijke familie zijn begint het bloed aardig te borrelen. Na de 15de schop tegen mijn stoel kijk ik één keer achter me op een manier die meer dan duidelijk maakt dat het héél snel moet stoppen. Het enige voordeel dat kinderen achter je hebben is dat je stoel helemaal naar achteren kan.

Het eten laat ik voor wat het is, ik word liever op een normale manier ziek. Ik wist niet dat er zoveel ontzettend slechte films gemaakt waren maar wij krijgen ze allemaal stuk voor stuk voorgeschoteld. Ik snap best dat je geen heftige actiefilms kunt draaien maar mijn god, deze meuk is echt verschrikkelijk. We vermaken ons maar met het verzetten van elkaar frequenties op Spaans en elkaars lichtjes aan en uit te zetten. Een mens moet wat.

8,5 uur na vertrek in Chicago slaken we een zucht van verlichting als de vogel landt op Dusseldorf Airport. Mijn vader en de vriendin van Bozzie staan klaar. De Vegas reis is ten einde. Het zit erop. Nog een halfuurtje sturen en we zijn in het Venlose. Ik besluit dat er nog een afscheidsfoto gemaakt moet worden en rijdt dus met 120 langs een flitspaal waar je 100 mag. Het mag wat kosten, zo’n afscheidsfoto.

Rest mij niets meer dan mijn reisgoten Peltinho & Iebus te bedanken. En hup dan, ook Bozzie. Het was een legendarische week waarin geen onvertogen woord is gevallen. Geen gezeik over niets en geen moeilijk gedoe over wat dan ook. Ik had me geen beter reisgezelschap kunnen wensen.

Verder een ieder hier op PI bedankt voor het lezen van onze avonturen. De serie is inmiddels een 12.000 keer bekeken en de reacties waren louter positief. Het was een plezier om het allemaal op te schrijven en het voor mezelf ook weer te herbeleven. Sommige dachten zelfs dat de verhalen rechtstreeks uit Vegas kwamen maar ze zijn allemaal achteraf geschreven.

Verslag Vegas: Dag 7

Das ook wat. Ik word wakker met het gevoel dat het weer eens half elf kan zijn, en zie daar, het is half elf. Vanaf 04:00 zijn dat een ongehoorde 6,5 uur slaap. Ik heb alleen Peltinho (alleen, god zij dank) nog even “thuis” horen komen rond zessen. Mooi moment om een ritme te vinden zo op de laatste dag.

Niets nieuws onder het aangename zonnetje. Beetje douchen, bijkans flauwvallen. The works. Het is gewoon alweer onze laatste echte dag in Vegas. Beetje shoppen, dan maar. Als we met ons vieren weer richting de Subway trekken komen we toch tot de conclusie dat de Subway zijn taak heeft gedaan deze week. Goed is goed. Tijd voor een ander ontbijtje, of lunch, dat is maar hoe je het bekijkt. Alleen vier flesjes OJ laten een Subway bediende verbouwereerd achter.

Enfin, we hebben een hoop dingen gedaan en gezien, nu nog even de puntjes op de ï zetten. We vragen de taxichauffeur of die ons naar het bekende “Welcome to fabulous Las Vegas” sign wil brengen en een foto wil maken. Zo gezegd, zo gedaan. De zon schijnt weer lekker wat ons op de foto gezichten doet trekken alsof we met schoonmoeder een dagje moeten gaan kienen.

Na de fotoshoot laten we ons afzetten bij het Rio. Ik wil namelijk dat WSOP winkeltje wel eens van binnen bekijken. Laatste keer dat we hier waren kocht Iebus vijf minuten eerder nog sokken dus om te stellen dat we toen geheel nuchter waren is overdreven. Geen idee meer waar ze dat winkeltje verstopt hadden. De sportsbook hebben we wel weer zo gevonden en dus staat Iebus al weer vlotjes een aan dollars achter op paardjes vandaag. Hij is er klaar mee.

Eten. We nemen een kijkje in de Deli naast de sportbook waar een puike Ceasar Salade op de foto staat. We bestellen er vier. De salade is fantastisch. Echt. Zelden vertoont. Wat een legendarisch goede salade was dat. Dat ik (ik ben een 20 centimeter te kort voor mijn gewicht) nog ooit een salade zou lopen promoten. Voor de toekomstige Vegas gangers; go there!

We vinden het WSOP winkeltje en ik koop zo’n bloedgeile rooie Hooded WSOP Sweater en wat andere snuisterijen voor we bij een of andere foute giftshop naar binnen sluipen voor standaard Vegas meuk als mokken, petten, posters en ander soort broddelwerk. Iebus en Bozzie willen nog naar de Mall dus daar laten we ons afzetten. En mall is een mall in mijn ogen. Gelukkig zijn Iebus & Bozzie snel klaar met kleren kopen terwijl Peltje & ik ons niet te zuinig vergapen aan de spectaculair mooie dame bij een make-up standje.

Snel terug naar CC om de rotzooi te dumpen en snel de taxi in om de week Downtown af te gaan sluiten. We laten ons afzetten bij de Binions rond de klok van vieren en eten wat aan de snackbar waar je weer bijna gratis gewoon goed kan eten. Als je lid bent van de Binions club krijg je ook nog eens $2,- per uur als cash zit te spelen op je playerscard. Verder heb je in Vegas bij elk Casino Freerolls. Als je een bepaald aantal uren speelt kwalificeer je voor een Freeroll. Wie denkt dat zoiets om mietige prijsjes gaat heeft het mis. Zelfs in dat vlooiennest van CC heb je een wekelijkse $3.000,- Freeroll. Daarvoor hoef je “maar” 15 uur met dat trailerpark trash te kaarten. Afgelopen zaterdag zagen we nog geen 20 man voor dit ding aanschuiven. In de Binions moet je 25 uur grinden en mag meedoen aan de maandelijks $50.000,- Freeroll met een gegarandeerde eerste prijs van $15.000,-. Toen wij afgelopen maandag ongenadig hard Corona’s zaten te downen was de maandelijkse Freeroll. 325 van de 1000 qualifiers kwamen opdagen. In het Red Rock casino is er zelfs een $300.000,- Freeroll voor 50 uurtjes kaarten. Aan poker wordt geen flikker verdiend hier in Vegas, onmogelijk.

We wilden graag het 18:00 toernooi spelen wat een superstructuur heeft voor $125,-. Beginnen met 200BB en na drie levels van 20 minuten worden deze een half uur. We hebben nog even en bekijken dus nog wat Casino’s. Onder andere Fremont (Sam Boyd) Casino en het Fitzgerald. Iebus was klaar met gokken op paarden maar wat doe je dan al in het Fremont plotseling op windhonden kunt betten. Precies. Een paar tientjes later zijn honden ook kudtbeesten, zoveel is duidelijk.

Terug in de Binions schiet me plotseling te binnen dat ik nog het zwembad wil zien op het dak. Normaal is Peltinho de poolspotter maar als je “The Biggest game in Town” en “Positively fifth street” gelezen heb moet je natuurlijk even de Alvarez klok zien. Kenners weten waarover ik spreek. No such luck. De pool is nog gesloten.

We beginnen aan het toernooi en ik heb s’middags al aangegeven dat ik dit ding ga shippen. Zo’n 40 poppetjes willen wel het tegendeel bewijzen. De tafel is (zoals standaard in de Vegas low limit scene) weak tight en schakel dus al heel snel een tandje bij. Ik 3 barrel zo’n beetje alles wat los en vast zit en ben dan ook niet blij als ik aan het begin van level twee al verplaatst wordt. Ik heb inmiddels wel als 15K van mijn 10K gemaakt dus dat kon slechter in 20 minuten.

Aan mijn nieuwe tafel neem ik geen gas terug en ik speel 18K als aan het einde van level twee een gare hand plaatsvindt. UTG+1 raised naar 300 (blinds 50/100), MP called en ik call op de button met AJd. Beide blinds callen en we zien met zijn vijven een 467 flop met twee diamonds. Mooi. SB bet pot (1500), BB called, UTG+1 called en MP gaat all-in voor 7K. Enne? WTF. Ik denk eerst instafold maar er zit natuurlijk al een ton in pot. Ik zoek even uit wie me het meest schade kan berokkenen en dat is de SB met een 13K. SB bette hard in deze “protected” pot is zijn chips al aan het tellen. Ik zit hier zeker tegen een set en een van de overcallers heeft hier ook zeker een FD dus ik leg maar met gezonde tegenzin af. SB gaat All-in, BB fold en UTG+1 called.

SB: 58o
UTG+1: K9d
MP: 77

Turn: brick
River: Td

Hmm. Hendig. Typisch zo’n goede fold waar je toch niet helemaal happy van word. Ik had drie man uit kunnen schakelen en GIGA chiplead kunnen hebben. Als enkele PI toernooikanonnen hier iets anders gedaan hadden hoor ik dat overigens graag in de reacties.

Ik mijmer wat over de hand en wordt natuurlijk voor volslagen idioot versleten door de locals als ik vertel AJd gefold te hebben. Mijn buurman zegt “this guy won’t forget about the one that got away” maar ik laat al snel weten “I’m oke, I’m gone win this tournament anyway” en ik maak niet eens een grapje. Ik ben met fokking voorsprong de beste speler aan deze tafel, dus opzouten. Jullie zullen met smerige beats op de proppen moeten komen om mij hier weg te krijgen. Zoveel is duidelijk.

Iebus wordt aan mijn tafel geplaatst precies op het moment dat ik haarfijn uit de doeken aan het doen ben hoe ik dit toernooi ga binnenkoppen. De volgende hand is de eerste hand in het 100/200 level en als mijn rechterbuurman UTG limpt maakt al snel 650 met de potentiële nuts genaamd A3c. MP & BB callen en UTG maakt een achterlijke fold. Dat potentiële nuts gedeelte had ik uitstekend voorzien want de flop laat 69K zien, allemaal klaveren. BB ckecked en ik wil gewoon C-betten omdat ik dat nog elke hand gedaan heb maar de oudere man in MP is al chips aan het pakken. Ook goed. Ik check en MP bet snel 1500. BB fold en ik call. Op de turn paired het board met de 6 wat verre van ideaal is. Ik check, MP bet 3K en laat daarmee 5K behind. Ik ga All-in en MP staat op. Geen snapcall. Mooi. “I have een OESFD”. Cool. Slechts twee outs tegen. Hij called, geen slechts verhaal en ik heb ruim 30+K.

Onze tafel wordt opgebroken wat jammer is omdat de pitboss even daarvoor zo vriendelijk was geweest het dode geld genaamd Bozzie bij ons neer te zetten. Mijn nieuwe tafel is met uitzondering van de pokermanager (die gezellig meekaart!!), Iebus & Peltje weer slecht. Op een geven moment zit ik in de BB met 300/600 blinds en 200 ante. Iedereen fold naar de SB die complete. Ik maak 2600 met T3o en de SB called. Ik bet 4K op de AKT flop en de SB flashed me even zijn QQ en fold alsof er niets aan de hand is.

De SB en dus mijn rechterbuurman is een typisch geval van een kansloze knakker waar Vegas vol mee zit. Hij heeft wat weg van Raymond uit de “Everybody loves Raymond” serie. We praten wat en hij doet eigenlijk niets behalve pokeren en ZOMG daar bakt hij echt geen flikker van. Op een geven moment zegt hij dat hij choreografie wil gaan doen waarop een andere buurman die zich helemaal nog niet met het gesprek bemoeid had al fronsend vraagt of hij dit nu zo maar uit de lucht plukt? Nee hoor. Hij had gelezen dat de opleiding maar twee jaar duurde en dat het goed betaalde. Mijn rechterbuurman is minimaal 40, draagt kleren die je met goed fatsoen niet naar Afrika stuurt en speelde Pai Gow poker in de breaks. Choreografie? Unreal.

Ik bereik de FT met 46K wat zo’n beetje average is. Tot mijn grote schrik schuift ook Bozzie aan. Die was natuurlijk in level twee alweer short maar maakte voor de derde keer deze week quads en won een flipje of zes waardoor hij toch nog zo’n 25K muntjes meeneemt.

Payouts zijn:

1: $1766,-
2: $1005,-
3: $675,-
4: $475,-

Ik begin wat rommelig aan de FT en leak wat chips tot ik mijn rechterbuurman (waar ik even bij aan de tweede tafel gezeten heb) radicaal naar huis begin te kaarten. Zelden heb ik iemand zo geowned aan de pokertafel. Onze strijd begint met mijn 30K tegen zijn 100K en binnen een half uur heb ik dat showdownloos (!) omgedraaid. Het stoom komt hem uit de oren en ik laat uiteraard (hij openfold alles) telkens zijn slechte lay-down zien. Hij wordt gestoord en begint op een geven moment zelf Bozzie & mij van collusion te beschuldigen. Zijn vriend (mijn linkerbuurman) ziet nog wel goed. “Shut up, at least one of us is playing cards here” En zo is het maar net.

Bozzie geeft even showtje weg hoe het natuurlijk ook kan. Eerst blaast hij zijn stapel op met zijn singaturehand “de Bennie” (KJo). Zijn laatste chips frot hij multiway in het midden met twee outs en vind daar natuurlijk eentje van waardoor hij verviervoudigd. Als ik even met mijn ogen knipper zie ik preflop weer alle muntjes in het midden liggen en “de Bennie” glansrijk winnen van AQ. Hand daarna word de 15de flip op rij gewonen met AQ vs 77 en zie daar. Een respectabel stapeltje. Puur vakwerk.

We lappen nog wat voor de bubble en we zitten als snel 4 handend. Ik ben al een tijdje kaartdood en de ruimte voor plays met 3K/6K blinds is verdwenen. Met nog zo’n 55K vind ik 77 en dan willen de muntjes wel naar het midden, natuurlijk. De SB wordt echter wakker met Azen en twee-outers hitten nog nooit echt een specialiteit van me geweest.

Potdomme. Vierde toernooi. Vierde FT. Vierde plaats. Vierde cash. En $450,- voor de moeite. Toch baal ik. Hard eigenlijk. Ik was heilig overtuigd dat ik ging winnen. Serieus.

Peltje en Iebus hebben we dan al een tijdje niet meer gezien en die zijn respectabel broke gegaan in een Gentlemens club en paar 100 meter verder op.

Bozzie gaat door met datgene wat de hele week al aan de gang is: het leveren van broddelwerk. De 3 handend game is niet om aan te zien en ik ga met Peltje “spot the hooker” spelen voor op straat. Als ik even later nog een kijkje neem zie ik Bozzie uitbetaald krijgen terwijl de andere twee HU zitten. Broddelwerk.

Het is inmiddels 02:30 en we moeten om 06:00 de taxi hebben naar het vliegveld. Terug naar CC dan maar. We drinken nog wat aan de bar maar ik ga toch nog even een twee uurtjes pitten. Iebus en Bozzie gaan ook luimen maar Peltje blijft zitten. Om kwart over drie komt ook die toch nog een uiltje knappen.

Morgen naar huis. Einde Vegas. Einde mooie tijd. Wel nog een verslag van dag 8, de terugreis, dat spreekt.

Verslag Vegas: Dag 6

Ik heb gewoon redelijk vast geslapen. Als ik een paar minuten over tien wakker wordt is Peltinho namelijk al gedoucht en aangekleed. Hij gaat met Bozzie de 3/6 limit frikadellen beneden vervelen. Eens kijken of ik nog een uurtje slaap kan jatten links of rechts. Om tien over tien stap ik dus in de douche.

Na het douchen ga ik bijna standaard van de geert af. Ik weet niet wélk wasmiddel ze gebruiken in CC maar als je aan de handdoeken ruikt zou zelfs een Braziliaans lijmsnuivertje gaan wankelen. Ongehoord. Je krijgt er verder ook nog een beetje ernstig de tering van. Ik heb al de hele week last van jeuk aan armen en benen en Peltinho’s linkerarm begint ervan weg te rotten.

Iebus lag net als ik pas om 06:00 te pitten dus het zou wel erg ambitieus zijn om nu al aan de deur te gaan kloppen. Ik kom onder in het casino en zoek de jongens maar eens. Het mooie aan Peltinho is dat je vanaf 250 meter kunt zien of hij up of stuck is in een game. Vandaag ziet zelf een meisje vanuit de liften al dat Peltinho stuck is. Een kleine staatsschuld op het eerste oog.

Als ik aan kom lopen zie ik toch nog 3,5 stapeltje staan dus hij kan nooit meer dan 5 big bets achter staan aangezien Peltinho “not the reloading type of guy” is. Niet het stuck zijn zit hem dwars maar het feit dat hij kaartdood is lijkt de boosdoener, dat kan ik in ieder geval opmaken uit het gesprekje dat hij met pitboss (bekent van The Fugitive) voert tijdens het cashen van zijn chips. Peltinho is al een mooi mens maar een tikkie chagrijnig is helemaal brullen. Dit belooft weer een puik dagje te worden.

Ik ben nogal eenkennig als het om voedsel gaat. Ik kan rustig tien keer hetzelfde bestellen in een restaurant als datgene uitermate puik is. Ik ben er niet trots maar het is nou eenmaal zo. Nu kun je veel van een Spicy Italian zeggen maar het leidt uiteindelijk allemaal tot hetzelfde; het kreng is uitermate puik. Het loopt tegen half twaalf als Iebus zijn dagelijks shotje Subway zet en we aan deze dag kunnen beginnen.

Eens zien. We hebben morgen als laatste dag en dan willen we zeker nog Downtown gaan om het Deep Stack van 18:00 in de Binions te spelen. Er moet ook nog geshopt worden en een foto gemaakt bij het bekende Sign in Vegas.

Vanmiddag gaan we maar eens een kaartje leggen wat dat hebben we nog verdacht weinig gedaan in dit dorp, als we niet oppassen, gaan we nog met meer dollars terug dan we gekomen zijn. Vanavond gaan we voor some good old fashion Clubbin’. We hebben verdomme nog geen fatsoenlijke nachtclub gezien in Vegas. Schande.

We nemen een taxi naar de Monte Carlo want die hebben als een van de weinige tenten nog niet bekeken. Het Monte Carlo heeft voor Vegas begrippen een erg origineel concept. Het bestaat namelijk zowel uit een hotel, áls een Casino. Interessant.

Aan de overkant van de weg geven we een of andere proper $2,- dollar voor wat entree kaarten voor nachtclub Pure in Ceasars Palace. Ik verwacht eigenlijk een souveniertje gekocht te hebben want het lijkt me highly unlikely dat we met dit stukje papier verder dan de eerste bouncer komen. We zullen zien. We lopen eens bij Harrah’s naar binnen want daar staat een donkament op de rol. Beginnen met 30 BB’s weer. Nee, dank je, we gaan wel cash spelen. Iebus en Bozzie gaan zitten aan de 1/2NL, Peltinho op de bank met een boekje en ik wil eigenlijk nog wel even de Venetian uitchecken omdat ik goede verhalen had gehoord over het San Marco plein.

We waren afgelopen vrijdag al in de Venetian maar toen hebben we alleen een paar Corona’s soldaat gemaakt en verder gegaan. Ik vraag een casinomannetje waar we het plein kunnen vinden en breng ons bijna tot aan de roltrap van het Blue Man Group theater. Oké?. We hebben in Vegas al veel dingen nagemaakt zien worden (straten in de New York New York, de Paris Paris etc) maar dit spant de kroon. Voor het eerst heb ik echt het gevoel een andere wereld in te lopen. Waan. Op de Do lijst hier op PI stond dat we mensen in gondels uit moesten gaan lachen dus dat hebben we maar even gedaan. We hebben wat muntjes in het water gekeild op hopelijk herkenbare plaatsten voor volgende jaren. We bekijken de menukaart van een Italiaan restaurant die er goed uitziet. Hier komen we nog terug vandaag, zoveel is duidelijk.

Peltinho is het kaarten beu maar ik zie de poker.room van de Venetian en moét gewoon gaan kaarten. Ik schuif aan bij een 1/2NL game die wederom niet van hoogstaand niveau is. Ik kom eigenlijk twee uur lang in niet één interessante situatie terecht. Ik weet gelukkig wel drie keer zoveel winst te maken als in het Bellagio een dagje eerder. Easy game. Souveniertjes FTW.

Als we terug komen bij Harrah’s let Peltinho even niet helemaal op en denkt één doorzichtig plastic wandje te vroeg dat hij al naar binnen kan. Ik sta drie minuten tegen een gokkast te rijden in hoop niet in mijn broek te zeiken. Bozzie zit met dronken Canadezen te betten op het al dan niet verschijnen van een negen op de flop en staat een paar tientjes down. Iebus heeft nog wat dollars kunnen winnen van de locals en we gaan maar eens een hapje eten.

Het restaurant op het plein in The Venetian is geweldig. Verstandige mensen bestellen de Fettuncine de Castallana, Bozzie bestelt twee diepvries loempia’s op sterk water, of zoiets. De pasta is geweldig en dat zeg ik niet snel van pasta. Bozzie zit nog niet aan zijn quotum van twee kilo aankomen per dag dus besteld nog ijs terwijl wij cappuccino’s wegkloeken. Met vier man hoef je nog geen $115,- af te rekenen voor dit geheel. Eten is echt bijna gratis in deze stad.

Goed, tijd voor bier. Het is verdikke als bijna acht uur en ik heb nog Budweiser gezien vandaag, gekkenwerk. We hebben goede verhalen gehoord over Beerpong in O’Shea dus daar gaan we maar eens een kijkje nemen. Beerpong is een totaal kansloos spel maar moet natuurlijk wel gespeeld worden. We drinken eerste een paar Fostertjes aan de bar om een beetje in de stemming te komen en maken dan een opstelling voor de glazen. Het is kamer 923 tegen kamer 924. Iebus heeft het niet getroffen met Bozzie, die kant nog wal raakt, zelden vertoond. Peltinho raakt wel wat, voornamelijk op 250 verschillende manieren de rand van een bekertje. Doodziek. Variantie zorgt voor een geflatteerde overwinning voor kamer 923 ondanks een broddelwerk leverende Bozzie.

Aan de bar van de O’Shea staat een soort van Photoplay, maar dan leuker. Nadat ik eerst Bozzie alle hoeken van de virtuele minigolfbaan heb laten zien ontdekken we stripvideopoker. Binnen twintig seconden zijn we hooked. Het kan veel gebeuren maar dat wijf gaat uit de kleren, al moeten we de man nog vier keer pinnen! Een $15,- dollar later is ze naakt, soort van.

Goed, tijd voor Clubbin’. We steken de weg over naar de Ceasars Palace om te kijken of we met die gekochte napkins de Pure binnenkomen. Voor het oversteken van de weg krijg je zo’n 15 seconden wat bij de ernstig geblesseerde Iebus vaak het betere hinkstapspronghuppelgescheld naar boven laat komen. Genieten. Tot onze verbazing zijn de tickets gewoon geldig. Alleen niet voor vandaag, dat spreekt.

Liefhebbers van Dal Speaks zijn ongetwijfeld bekend met de Let it Ride verhalen in Hooters. Taxi. De Hooters is zo’n beetje grootste tegenvaller van de trip. Wat een gammele knaaketent. Er lopen nog geen drie noemenswaardige vrouwmensen rond en de Let it Ride is niet eens open. Broddelkroeg. Taxi.

We hebben het Palms Casino nog niet gezien en daar heb je ook een aantal clubs naar het schijnt. De taxi zet ons af en we gaan op onderzoek. We kopen kaartjes die geldig zijn voor drie clubs (The Ghostbar, Rain & de Playboy club). De Ghostbar is cool. Een beetje zo’n laffe Miller vertikken is niet het mooiste ooit maar zo’n laffe Miller wegtikken 50 etages boven de grond op een terras dat een uitzicht biedt over de Strip is dan weer uitstekend te hebben. Het is smerig koud buiten maar het uitzicht compenseert een heleboel. Binnen kun je rustig op een bankje extreem bouncende Neegors bekijken. Good times.

Een uurtje of wat later gaan we naar de Playboy Club. Daar is zo goed als niemand. Het is natuurlijk een rustige tijd in Vegas en dat is aan alles te merken maar hier is het wel erg rustig. Kniesoor die daarover klaagt als je een Bunny achter de toog hebt en de Strip op de achtergrond. Iebus en Bozzie gaan natuurlijk blackjacken bij de Bunny’s met dikke jetsers, en lijken te winnen.

Rond de klok van 02:30 gaat de Playboy Club sluiten. Beetje raar. Ook Rain is al dicht. Nopjes. Nog snel een paar burgertjes arresteren bij de Mc Donalds in de Palms en Budweisers drinken in CC dan maar. In de CC starten we opnieuw de onderhandelingen met de dames die werkzaam zijn in de “Entertainment Industry” en drinken bier met een Engelsman die Iebus en ik de vorige nacht hebben leren kennen. Heeft iemand ooit in het buitenland een Engelsman ontmoet die niet radicaal geschift was? Mooi volk.

Ik ga maffen rond de klok van vieren wat nogal een kink in de kabel kan zijn inzake Peltinho’s onderhandelingen met de lichtekooien. Anyway, puike dagje weer. Morgen de laatste al. Fuck.

Verslag Vegas: Dag 5

Half tien word ik wakker. Half tien is slecht 3,5 uur slaap maar heeft toch net iets sympathiekers dan 07:00 en dat soort broddelwerk. Peltinho is uiteraard wakker en gaat maar eens douchen. Ik draai me nog een keer om maar ik kan gewoon niet meer in slaap vallen in deze gekke stad. Het zal allemaal wel. Ik voel me prima dus laat maar komen die dag.

Rond elf uur is iedereen present om voor de verandering maar eens bij de Subway aan te schuiven. Voor de Slots – A – Fun staat een stenen bankje en daar kun je mooi in het zonnetje genieten van je ontbijtje. Vandaag gaan we de andere kant van de strip aanvallen we besluiten bij de Excalibur te beginnen. Die elektronische tafels moeten we natuurlijk gezien hebben.

De taxi zet ons rond 12:15 voor de deur af en we bekijken het casino maar eens. Als snel staan we in de elektronische poker.room wat een aparte vibe geeft. Om 13:00 begint een donkament en dat gaan we maar eens spelen. Tot die tijd kunnen we bij Starbucks Vanilla Late drinken en natuurlijk op paarden wedden in de Sportsbook. Iebus wil Vegas niet verlaten voor hij op een winnend paard heeft gewed maar voorlopig staat hij er nog niet op voor.

Het donkament begint met 3K muntjes en blinds 25/50. De 15 minuten levels worden redelijk gecompenseerd doordat je 50 handen per uur speelt en er komen in totaal zo’n 40 prutsers op dit toernooitje af. De elektronische tafels dan. Tja. Het heeft natuurlijk een aantal voordelen. Je ziet direct de exacte chipcounts van je tegenstanders. Je kunt handige toernooi-info opvragen en zelf de laatste twee handen terugkijken. De machine is eenvoudig te bedienen en je kunt alle games tegen lage stakes spelen. Zo wordt er 0.50/1 NL aangeboden en 0.75/1.50 PLO. Elke game kun je aanvragen in principe. Reseaten is ook heel makkelijk.

Nadelen zijn er natuurlijk ook. Je kunt een andere taal spreken zonder dat iemand daar iets van zegt. Je kunt redelijk eenvoudig stringbetten. Je heb geen chips om mee te klooien en de charme van live play is gewoon weg.

Anyway, mijn tafel is slecht en ik ben dan ook niet blij als deze “opgebroken” wordt. Ik ga het met inmiddels 7K muntjes maar eens bij Bozzie & Iebus zitten. Deze tafel is afgezien van Iebus ook niet echt goed . Iebus geeft zijn muntjes eerst voor een gedeelte aan mij en dan aan Bozzie. VPCEV technisch puik werk. Bozzie probeert weer een blow-up door het er met niets in te frotten tegen een set en een overpaar Azen maar runner runnert uiteraard weer een twee paar waardoor hij de grote sidepot wint. Ik kan het broddelwerk van Bozzie niet meer aanzien en neem hem die gevonden muntjes dus maar snel af. Met 20K en als chipvader begin ik aan de FT. Het is allemaal schuifwerk eerste klas alleen doet niemand dat. Ik schakel een vrouwtje uit met KQ vs AK en excuseer me voor de beat als “maakt niet uit, dat is poker” zegt. Enne? De eerste Nederlanders die we in Vegas ontmoeten. Tante en nichtje zijn 10 dagen in Vegas voor te pokeren.

Links er rechts sterven wat shortstacks en met zes man over (vijf in het geld) wil iedereen een deal maken. Nonsens. Ik weiger met dit zooitje broddelpokeraars een deal te maken. De enige die kan kaarten is de Nederlandse vrouw en die is short. Het wordt me niet in dank afgenomen maar ik ga geen deal maken dit tuig al was de eerste prijs 10K en de tweede $10,- De chipleader is zó slecht dat ik af en toe van tafel moet om niet te gaan schelden op deze man. Hij heeft 50K. Blinds 1500/3000. Hij is BB. Shorty pushed voor 3350 (TOTAAL!!!!!) en iedereen fold. Hij gebruikt de volle 50 seconden om te callen met J9o. Ik word GEK. Hij heeft 50% van de chips en wil op een gegeven moment een deal die hem minder dan de tweede plaats oplevert. Wat een idioot.

Hij luckboxed wat mensen uit het toernooi en blijft maar groeien. Het niveau is ongeveer dit. Met blinds 800/1600 limpt UTG met een 5400 stack. Hij called uiteindelijk als hij all-in gezet worden en laat Q4h zien. Ik vraag voor zakdoekjes om de tranen in mijn ogen te drogen. Met drie man over is een vrouw heel erg short en ik heb iets van 15K. De chipvader raised en ik kan waarschijnlijk tweede worden door te folden maar flikker maar op. Ik schuif mijn A9 die helaas niet kunnen winnen van zijn 9J. Oh well. Derde toernooi, derde FT, derde plaats en een $130,- dollartjes voor de moeite.

Na het donkament steken we door de gangen over naar het Luxor. Om 16:30 begint daar namelijk het volgende de donkament waar we de Nederlandse dames alweer zien zitten. Alleen begin je hier met 30 Big Blinds en daar passen we voor. We nemen een kijkje in het Luxor en daarna gaan we maar eens in de richting van de Mandalay Bay.

Als je de serveersters in de Mandalay Bay ziet weet je dat je in een puike tent zit. Caramba de Luna. Enfin, we checken het casino even en dan eindelijk begint Peltinho tekenen van verzwakking te tonen. Dat zou verdomme eens tijd worden. Dat loopt daar een beetje 37 jaar oud te zijn en elke nacht als laatste het licht uit doen? Belachelijk. Het is rond 17:30 en Peltinho wil eten maar de rest heeft nog geen honger. Wij willen wel een kaartje leggen en rond de klok van zeven uur gaan eten. Peltje scoort een frietje en wij schuiven aan bij de 1/2NL games in de Manadalay Bay. Ik krijg maar één hand en dat is als ik de eerste keer in de BB. De button opent voor $12,- en ik 3-bet naar $38,- met boeren. Hij “min” 4 bet naar $84,-. Bleh. Okeeeeeeeeeeej. Ik fold wel.

Iebus staat binnen 10 minuten naast me of hij $100,- kan lenen. Dat zal dus niet al te best gaan aan die tafel. Bozzie zit een tafel achter me maar we zitten nog geen meter naast elkaar. Alleen Bozzie krijgt het voor elkaar om te runnen als Jesus op Nike Air Max in Vegas en BINNEN één orbit over kaartdoodheid te klagen. Unreal.

Ik wil even weten of ik die twee lompe boeren van me al dan niet verstandig gefold had en vraag dus maar aan de dude die me 4-bette of hij een beetje tevreden is over de manier waarop hij zijn Azen speelde. “Oh no, I had Kings”. Dat informatie inwinnen gaat wat makkelijker dan gedacht. Hij is niet Amerikaans en al snel ik met deze Duitser die ook in CC verblijft leuk te ouwehoeren. Ik spreek redelijk vloeiend Duits dus dat is al geen probleem. We moeten alleen Engels praten van de dealer en dat lijkt er bij nieuwe Duitse vriend maar niet in te gaan. Hij blijft maar Duits lullen en ik zie mezelf dadelijk alweer verwijderd worden. Ik kan geen hand meer oprapen de navolgende 90 minuten en moet dus een paar tientjes achterlaten aan de tafel. Bozzie laat een meierje achter en Iebus komt van -$220 terug tot +$50,-. Keurig.

Peltinho is er inmiddels officieel slecht aan en wij gaan maar eens kijken of we nog ergens wat te eten kunnen vinden. Iebus wil steak dus ik stel voor naar de New York New York te gaan omdat we daar nog niet geweest zijn en daar moet natuurlijk wel een puik steakhouse te vinden zijn. Taxi!!

De New York New York is best cool. De straatjes zijn wel grappig en de reclames in het casino zijn origineel. “If you decide to get in a fight, please do so in our Irish Pub” Dat laten we ons maar één keer zeggen. Iebus vergelijkt al het Ierse eten met kots en wil dus ergens anders eten. Als een stel wijven lopen we elke tent af te keuren tot we het beu zijn en toch maar naar de Irish Pub gaan. Wachttijd 45 minuten. Dat is iets teveel gevraagd van Iebus. Kots eten tot daar aan toe, wachten om kots te eten, no way. We krijgen vrijkaarten voor de Coyote Ugly waar geen flikker te doen is. Net als we besluiten te vertrekken lopen we tegen een streakhouse waar voor ieder wat wils is. Nopjes.

Na het eten pakken we een taxi naar het Bellagio. Gewoon omdat het kan. Peltinho gaat niet meer opknappen vandaag. Hij zit om 21:00 aan de OJ. Die moet hondsberoerd zijn. Ik zeg tegen Bozzie dat ik even ga kijken of er om de hoek bij de 25/50 nog een semi bekende pokerspeler zit en precies die zit er. Jimmy Fricke zit een beetje te grinden. Die moet toch wel een aandoening hebben of zoiets want mijn god, wat is die gast dik.

Wij geven Peltinho een paar uurtjes om te herstellen schuiven aan bij een van de vele 1/2NL games. Iebus en ik komen aan dezelfde tafel en ik zit met mijn rug tegen Bobby’s Room aan. David Benyamine, Doyle Brunson en Eli Elezra zitten met zijn drieën Chinees poker te spelen. Doyle Brunson zit hemelsbreed niet meer dan twee meter achter me. Ik kan precies zien welke kaarten hij heeft en hoe hij zijn handen rangschikt. Ik klop natuurlijk even op het raampje en roep “Broddelwerk!”

Ik voel me trouwens plotseling dramatisch. Het eten heeft me verre van goed gedaan. Ik heb helemaal niet veel gegeten (dat lukt me überhaupt niet in Vegas) en Iebus ziet dat ik doodziek aan het worden ben. Het zal wel. Als dit het einde is, is dit het einde. Ik geef deze seat nog niet op al ga ik hier van mijn stokje.

De game is ziek. Zo ontzettend slecht. Unreal. Ik heb J2 in de BB en na 15 limpers check ik. Flop komt TQK en na een $15,- bet en twee callers fold ik, Turn A. Boeie. Deze pot gaat niet meer groeien. Bet $40,-. Call. Hmmmmm. River brick. Bet $50,- en call. K9 wint de hand. O, zit dat zo?

Ik pak snel een $150,- potje en ben verre van kaartdood maar het verhaal wordt een beetje saai. Limp, limp, limp, limp, limp. Ik maak 14 met AK. Flop laat 47J zien en ik heb een stevige bet en minriase voor me. Zucht. Dit gebeurt een keer of zes en ik eindig deze sessie na een uurtje of twee met precies $1,- winst. Dat is toch een mooi souveniertje voor thuis. Iebus lijkt nog een mooie slag te gaan slaan maar wordt geriverd voor een $550,- potje. Ook lekker.

We steken de weg maar eens over naar de Paris Paris. Eerst kijken we heel even naar de fonteinen voor het Bellagio want hoe je het ook wendt of keert, dat is toch wel erg vet. Peltinho is aan de beterende hand en de Paris is best gaaf. Na de Paris is het hoogste tijd om snel te gaan kijken of een paar onverlaten de “Pleasure Pit” niet hebben afgebroken. Stel je voor.

Gelukkig, de pit staat er nog. Tijd voor Budjes. Iebus en Bozzie willen Blackjacken maar de minimale inzet in de pit is $25,- Ze lappen een meiertje de man en Peltinho en ik zitten voor een dubbeltje op de eerste rij. Natuurlijk wordt het smerig lekkerste vrouwmens uitgezocht. Binnen een vloek en een zucht zijn de $200,- verbrand. Althans dat denken Peltje en ik, we hebben immers geen kaart gezien. Als we teruglopen, zien we zowaar nóg een mooier exemplaar zitten. Gekkenwerk. Iebus weet Bozzie nog een $50,- note te ontfutselen en Bozzie kleed daarna voor het eerst in zijn leven een geweldig lekker wijf uit. De dollars zijn weer terug gewonnen, althans, dat denken Peltje en ik aangezien beiden heerschappen happy zijn. Wij zagen weer geen kaart.

We checken nog wat casino’s (o.a. de Flamingo) maar Peltinho is er slecht aan. We gaan terug naar CC en Peltinho gaat maar naar bed. Het is 02:00 en Bozzie gaat ook pitten. Iebus en ik leggen nog een kaartje met de staatsgekken in de CC poker.room maar daar worden mijn Koningen weer eens naar het pokerkerkhof gebracht door 24o. Ik ben redelijk moe en wil gaan pitten maar Iebus stelt voor er nog ééntje te drinken. Als we een rondje door het casino lopen zien we een man van minimaal 75 jaar oud, voetje voor voetje richting de ATM slenteren. Achter hem lopen twee enorme negerinnen. Goud. Only in Vegas.

Drie uur later om 06:00 zitten we nog aan de bar te lachen. Doodziek. Voor de sier gaan we maar naar bed want slaap ik eigelijk allang niet meer. Ik probeer zo min mogelijk lawaai te maken als ik de kamer op kom maar ik begin weer te lachen bij de aanblik van de oude man en de twee negerinnen. Peltinho is toch nog wakker dus die kan ik meteen op de hoogte brengen. Als word ik 2000 jaar oud. Dit plaatje vergeet ik nooit niet meer. Ik duik het nest en vind het welletjes voor vandaag. Morgen zien we wel verder.

Verslag Vegas: Dag 4

Ik word ook deze dag weer wakker. Dat is op zich al iets waar ik de vorige avond niet geheel zeker van was. Mén, wat was ik kapot. Ik ben redelijk fit en zie dat er nog geen streepje licht boven het gordijn verschijnt wat betekend dat het nog donker is. Ik rek me uit en met redelijk wat zelfvertrouwen draai ik me in de richting van de wekker. Al is het zeven uur, dan heb ik toch mooi acht uurtjes slaap achter de kiezen, dunkt me zo. Als ik de wekker zie krijg ik bijkans een beroerte. 02:59

WAT?

Eén minuut voor drie? Wat nou één minuut voor drie? Rot op met je één minuut voor drie! Dit bestaat niet. Ik lig nog geen VIER uur te slapen. Ik was gebroken, kaputt, verslagen en gesloopt toen ik VIER uur geleden het bed in dook. Ik word nu gewoon echt boos. Briesend loop ik richting toilet. Eén minuut voor drie. Opzouten.

Ik wandel terug naar bed hoor Peltinho zich omdraaien. “Enne?” “Ja, doodziek, klaarwakker”. Zum kotsen dit. Ik kan toch moeilijk weer opstaan, ook al is dag en nacht een stuk relatiever in Vegas dan in de “echte” wereld. Geïrriteerd spring ik weer in bed. Ik draai me om knijp mijn ogen van gif hard dicht. Slapen kreng.

Ik word weer wakker en heb dus nog even kunnen slapen, nopjes. Als ik de moed verzameld heb om op de wekker te kijken kan ik wel huilen. 03:44

!#$%&*()_!#$%&*()!#$%&*()_+!#$%&*()_)(*&%$#(*&%$#(*&%$#

“Enne?” “Ja, doodziek, klaarwakker”. Ik laat Peltinho weten dat als ik niet binnen een half uur lig te pitten ik de eerste de beste taxi richting de Venetian pak om te cashgamen. Het is welletjes geweest. Ik dommel nog wel wat weg maar slapen is er niet meer bij als Bozzie rond half acht op de deur begint te kloppen. Zelfs Iebus kan niet pitten vandaag dus gaan ze douchen, of wij ook opstaan? Yup. We zien jullie dadelijk beneden.

We leggen nog een klein kaartje met de derpers beneden tot iedereen klaar is. Het mooie aan de low limit games in Vegas is dat als je inkoop een heel rack krijgt. Mooi man. Ik ben een grote voorstander van enorme stapels chips dus dat is wel kaasje. We besluiten eens even te gaan kijken of een Spicy Italian inmiddels nog hetzelfde smaakt als gisteren maar ik weiger pertinent nog de zij-ingang van de Slots – A – Fun te gebruiken. Ik weet niet wát ze daar tussen die deuren loslaten maar het ruikt als iets dat enkele jaren geleden gestorven is. Volgens Peltinho is het tapijtreiniger. Het zal wel, maar ik loop om.

Spicy Italian, koffie (die bij de Subway niet heel slecht is) & een OJ zijn zo’n beetje ochtend ritueel aan het worden. Niemand heeft fatsoenlijk geslapen maar vreemd genoeg lijkt niemand er echt onder te lijden. Alleen s’avonds tussen plusminus negen en twaalf is het zwaar. Wellicht helpt het elke dag voor twaalf uur beginnen met Budweisers wegtikken ook niet echt, vandaag maar is wat later beginnen.

Vandaag staat Downtown op de rol. Taxi dus. Dat is nog een flinke kluif. Ruim een kwartier staan we taxi’s richting CC te dirigeren tot er eindelijk eentje hapt. $15,- dollar later staan we voor de heilige grond van de Binions. Onderweg kom je door het gedeelte van Vegas waar je s’nacht niet direct een ommetje gaat maken, wel zie je wat van die foute wedding chapels.

De Binions dus. We hebben verschillende verhalen gehoord over de vervallen staat van de Casino’s hier en onguurheid van de locals. Beiden vallen ons erg mee. Als je “The Biggest Game in Town” gelezen hebt heeft dit casino toch wel iets magisch. We maken ons standaard rondje en komen als snel bij de pokerpit. Dit schijnt overigens nieuw te zijn. Voor de bekenden: de room ligt links van de Snackbar en een meter of tien links van de liften. Een prachtige room met fantastische tafels, stoelen en vooral foto’s. Links van de balie is de “Binions Hall of Champions” waar alle wereldkampioenen hangen tot Joe Hachem. Rechts is bekende “Poker Hall of Fame” met illustere namen als Johnny Moss, "Nick the Greek" Dandolos, "Wild Bill" Hickok, Puggy Pearson & vele anderen.

Als we rond kijken starten ze net een 2/4 Limit game op, of we zin hebben? Oh well, waarom niet. We gaan met zijn vieren aan dezelfde tafel zitten met vier soort van locals. Little did we know dat er een legendarische dag aan onze voeten lag. De eerste orbits ben ik meer rond aan het lopen dan wat anders. Prachtige WSOP foto’s. Iebus vloekt nog even hardop in de kerk door te vragen of “die gast” op die foto Stu Ungar is. Nee Iebus, dat is Bobby Baldwin. Cultuurbarbaar.

Ons voornemen iets later te gaan drinken lijkt het niet gaan redden. Ik bestel een watertje maar ik zie de serveerster met een water, Budweiser & twee Corona’s aan komen kakken. Uitstekend. Ik werk het watertje maar weg om ook aan de Corona te gaan, ik bedoel, nuchter 2/4 Limit spelen is natuurlijk ook geen doen, ook al is het 10:45

Het wordt al vlotjes aan gezellig aan onze tafel wat mede door dealers bepaald word. De dealers zijn goed maar hebben bovenal veel humor. Als een dealer voor een break vraag krijgt hij van een andere dealer te horen: “Fok him, he got a break when he got the job!” We zitten uiteindelijk een volledige werkdag aan deze tafel. Kneitersgaar van de Corona’s is het dolle pret. We moeten Bozzie bijna naar het ziekenhuis brengen want die wordt tot bloedens toe door het deck in het gezicht geslagen. Nuts na nuts, een zuivere perfect, perfect en meer van dit soort ongein.

Rond het middaguur schuift een dude aan die claimt piloot te zijn maar door de huidige recessie een half jaartje vrij heeft, of zoiets. Als snel besluit hij ons drinktempo over te nemen wat hij niet al te lang vol zal houden. Op een gegeven moment kijkt hij per ongeluk in iemand anders zijn kaarten en wordt daar door dealer op gewezen. “I can’t look at the other guys cards?” “What kind of organisation are you guys running here?” Fantastisch. Terwijl er links er rechts weinig te beleven valt behalve het gebruikelijke “geoe en aa” door een rare riverkaart staan wij bijna dansend op de stoelen elkaar te check-raisen tot piemol knap. Er schuift nog een regular die na een enkele orbit weer vertrekt. “This is the best 2/4 Limit game ever, you guys actually know what you are doing” en weg issie. Er schuift nog iemand aan die als Jury witness aan de slag is in de rechtszaal een paar meter verderop. En wij, wij bestelden nog een Corona.

De game is verder onverslaanbaar. De Rake, de tips en de vele drankjes zorgen ervoor dat wel bijna allemaal stuck zijn in een uiterst slechte 2/4 Limit game. Mooi man. Alleen Bozzie weet 12 schamele dollies uit het vuur te slepen. Gemiddeld leveren we een tientje of vijf in, Coronatechnisch staan we een meier in de plus, dat dan weer wel. Tijd om te eten.

Mén, dat was nog eens een potje kaarten. So far. Best. Monday. Ever. Hier komen op zekers nog terug. In de Binions is verder nog een toernooizaal met zeker 50 tafels, aan de muur hangt de tafel waarop Phil Laak de pokercomputer versloeg in 2007.

Rattengaar van de Corona’s maken we maar wat foto’s voor de “Binions Hall of Champions” en “Poker Hall of Fame”. Natuurlijk laten we zo’n kansloze foto bij de $1.000.000,- maken en dan gaan we maar eens eten zoeken. Volgens Berbera zat er een goede Italiaan in de Golden Nugget dus daar gaat de reis naar toe.

De Golden Nugget is helemaal geen vergane glorie imo maar het ziet er allemaal erg gelikt uit. Wellicht dat de Corona’s onze visie iets vertroebelen maar het is tien keer mooier dan ik verwacht had. De Italiaan is uitstekend en na het eten gaan we Fremont street maar eens in het donker bekijken. De lampenzooi is best best cool maar we komen in zo’n ontnuchterde fase dat er snel actie moet komen anders kakken we in. Snel een taxi naar het Stratosphere.

Het loopt tegen negenen ik begin weer verschillende gebreken te vertonen. Het moet toch gek gaan als de “Big Shot” daar geen verandering in kan brengen. We kopen kaarten en worden met de lift naar boven gelanceerd. Daar is het uitzicht over de Strip gewoon de nuts. Beter kan niet. Simpel.

Via de giftshop gaan we naar de Big Shot en Bozzie begint al zeven kleuren stront te schijten. Geeikel over tien jaar geleden en meer van dat soort nonsens. Instappen kreng. We zitten in de vier stoelen die meteen uitkijken op de Strip. De dude die er werkt zegt dat we langzaam naar boven gaan en dat ze ons dan laten vallen. Volgens Bozzie gaat dat net even iets anders en als ik drie keer hoor omroepen dat we onze nek naar achteren moeten houden weet ik genoeg. Paaf. Off we go. Met een rotvaart schiet je de lucht en hang je plots 400 meter boven de Strip. G.E.I.L. Ze stuiteren je nog een paar keer op een neer en dan is het klaar. Money well spent.

Ik krijg weer last van gebruikelijke kwaaltjes. Ik kan niet drinken, stoppen met drinken, en dan weer beginnen. Nooit gekund en ik zal het ook nooit leren. Als na acht uur Corona’s hijsen stop heb ik twee uur later een kater, simpel zat. Gecombineerd met het chronische slaaptekort voel ik me waardeloos maar ik peins er niet over naar huis te gaan. Als deze stad me op de knieën wil hebben zal ze van goede huize moeten komen. Bring it on.

We bekijken het casino van de Stratosphere even maar we beginnen het punt te bereiken dat een casino een beetje erg veel van een casino weg begint te krijgen. Oftewel, het kan maar beter iets aparts te bieden hebben en dat heeft dit casino niet. Next.

We overleggen buiten wat te doen en we komen tot de conclusie dat we onze gezichten in het Venlose niet meer kunnen vertonen als we niet minimaal één stripclub van binnen gezien hebben. Spearmint Rhino it is.

De taxi zet ons voor de deur af en we stappen naar binnen. Zonnebril, Camera en ander snuisterijen moeten we inleveren voor we kunnen gaan gluren. Goed, je ziet natuurlijk wat je van een stripclub kunt verwachten. Vrouwen in veters en paaldanspraktijken op het podium. We sneaken in de vier stoelen net achter de rij stoelen die aan het podium vast zitten. Dit is later onze downfall. Ik zie direct dat er wel 100 dames zijn en nog niet de helft van dat aantal mannen. Aan aandacht geen gebrek dus. Ik denk dat het rond de 15de keer dat ik zeg geen interesse te hebben in een lapdance het me begint te irriteren. Ik ben verre van vrijgezellig en wil rustig een (inmiddels) Colaatje drinken en that’s it. Als snel blijkt dat dát niet gaat werken. Als ik dame nummer 37 laat weten dat GEEN interesse heb zegt ze “Honey, you are at the Spearmint Rhino. You ARE interested” Point taken.

Iebus begint een beetje wit weg te trekken en zegt misselijk te worden. Peltinho is in de hemel en lijkt het voorlopig naar zijn zin te hebben. Een lapdance kost slechts $20,- dus Peltinho is als snel een paar minuutjes weg. Iebus ziet er met de minuut slechter uit en ik heb het met alle respect RADICAAL gehad met deze tent. We zijn hier nu drie kwartier en ik ben er klaar mee. Ik heb inmiddels tegen 40 bloedmooie vrouwen gezegd dat ze moeten opzouten wat opzich al tegennatuurlijk is. Maar ik heb het niet naar mijn zin omdat je om de minuut zo’n del aan je fiets hebt hangen. Peltinho is terug, Iebus is bang dat hij de tent onderkitst en Bozzie en ik zijn er klaar mee. Achteraf hadden we links in de hoek moeten gaan zitten en niet in de loopgang van de dames.

Een uur na binnenkomst staan we weer buiten. Een ervaring rijker een illusie armer. Spearmint Rhino: Single? Do. Not single? Don’t.

Iebus gaat van kwaad tot erger. Terug bij CC moet hij rennen naar de kamer en kotst daar zo’n beetje zijn hart uit op de kiet. Hij gaat daarna maar pitten omdat hij bang is nog een keer te moeten. Het is rond twaalven en daar zitten we dan aan de bar van CC. Ik heb inmiddels weer ergens nieuwe energie gevonden en voel me hoentje. Bozzie drinkt nog een Budje mee maar gaat dan ook naar bed. Ik ben niet moe, Peltinho is hoerig, dus voorlopig is aan dit avontuur nog geen einde.

We tikken tot een uur of drie Budjes weg als ik Peltinho geouweneel over hoerig zijn zat ben en hem richting een aantal vrouwmensen dirigeer. Toevallig schuift er een dame aan die voor een vuurtje vraagt en ik neem snel de pleitmars. Zo, nu kan Peltinho nergens meer op terug vallen en moet hij dat chicksel wel versieren. Ik drink een pilsje aan de andere kant van het hotel en kom na een halfuurtje terug. Peltinho staat nog immer met de dame in kwestie te praten. GG sir.

Ik nestel me aan de bar en vraag hoe het allemaal uitziet. “Volgens mij heb ik me weer iets op de hals gehaald” laat Peltinho weten. Het loopt tegen vieren en ik wil wel weten of deze deal nog beklonken gaat worden. Ik heb weinig zin om naar een fitnessende Peltinho te moeten luisteren links van me. “Enne?” “Hmmm, ze wil $200,- hebben” Muha. Lol. Deze dame werkt in de “entertainment industry”. Dude, what was I thinking? Dame om 03:00 aan de bar van het CC. Nice read, Vallen. Broddelwerk.

Ik ga me er maar eens tegenaan bemoeien want voorlopig gaat het niet goed. Peltinho heeft prijs al naar beneden geschroefd tot $150,- voor een half uur. Ik bekijk het kind even en kom tot de conclusie “- EV” Als de dame Pelthino vraagt wat ik zei is hij niet beroerd dit haarfijn aan de dame uit te leggen. Om een onbegrijpelijke reden wordt ze boos.

Goed. Nieuwe tactiek. We gaan we en komen een half uur later terug. We drinken een Budje aan de andere bar en gaan tegen vijven in de ochtend maar weer eens kijken. Ze zit er nog. De prijs wordt als snel $120,- maar Peltinho is nog niet tevreden. De barman komt ons inmiddels waarschuwen voor de dame en Peltinho besluit dat het wel welletjes is. Niet veel later komt de hotel security de dame en een vriendin uit het hotel verwijderen.

Wat een dagje. Prachtig. We drinken nog een paar Budjes en gaan rond 06:00 maar eens proberen langer dan een uur te slapen. Morgen maar eens de achterkant van de Strip aanvallen.

Eerste Foto`s Vegas druppelen binnen

Downtown voor de Golden Nugget



Voor het MGM Grand Hotel.



Voor de "Poker Hall of Fame" in de Binions.



Voor het Ceasars Palace



Voor de bekendste Stripclub van Vegas: Spearmint Rhino



Voor de heilige grond.

Verslag Vegas: Dag 3

Ik word redelijk uitgeslapen wakker. Het is nog donker en dat betekend dus niet veel goeds. Aarzelend kijk ik op de klok en….07:05 Nou schei eens heel snel uit . Ik merk gewoon dat ik echt kwaad begin te worden. Ik lig verdomme pas 3,5 uur te snurken. Doodziek. Al vloekend loop ik naar de WC. Bij terugkomst merk ik dat Peltinho ook weer wakker is. “Enne?” “Ja, doodziek, klaarwakker”

Flikker maar op. Ik ga weer pitten. Natuurlijk lukt dat voor geen meter. Om 07:45 klopt Bozzie op de deur. Of we mee gaan de schrapersgame spelen? Dat gaan we natuurlijk niet meer redden om voor de High Hand bonus aan te schuiven. Peltinho gaat alweer douchen dus ik waag nog een poging in slaap te vallen maar dat is totaal kansloos. Om 08:15 staan we dus weer onder in het Casino.

Bozzie zit bij de schrapers maar er loopt maar één game en die zit vol. Bozzie heeft voorlopig de High Hand binnen met Jacks full of Aces. Die moet hij dus even richting de eindstreep van 11:00 weten te brengen maar daar gaan Peltinho & ik natuurlijk niet op wachten. Iebus lijkt geen moeite met slapen te hebben en komt elke dag pas rond 10:00 naar beneden.

Peltje & ik besluiten na een 6 inch Spicy Italian maar een naar links te gaan lopen. In de verte zien we de Sahara staan. Tijd om een kijkje te gaan nemen. Het is echt heerlijk weer in Vegas. Met een 22 graden is het zeker geen straf om te lopen. Het Sahara blijkt tot onze schok een Hotel & Casino te zijn. We maken een klein rondje en checken de poolarea uit. Peltinho heeft een Pool fetish en moet in elke casino de Pool vinden.

Het Sahara Casino heeft nou niet iets heel aparts tenzij je van racewagens houdt. De poker.room heeft wel een tientaltafels maar er loopt slecht een enkele 2/4 Limit game. Achter in het casino vinden we een arcadehal die natuurlijk airhockeytafels heeft. Peltinho wordt twee potjes radicaal in de pan gehakt en we hebben het er warm van. Er loopt een monorail vanuit de Sahara naar verschillende andere Casino’s dus gaan we maar eens bekijken. Het kost $7,- dollar om met die gekke boemel te rijden wat natuurlijk helemaal nergens op slaat aangezien taxikosten veel lager zijn.

Om half elf zijn we weet terug in CC en Bozzie’s High Hand lijkt het te gaan redden, dat mag ook wel want hij staat enkele tientjes achter in de game. Iebus ligt nog te slapen dus gaan we maar eens boven kijken in CC. Daar is het podium voor de flauwe Circusshow en die hebben we natuurlijk nog niet bekeken. Boven ligt ook een immense Arcadehal en hier heb je Boemerang Airhockey. Je staat zeg maar naast elkaar en moet elkaar door de bocht bestoken. De tafel is gedeeltelijk kapot, de wind blaast er maar half door en mijn slawerktuig is rigged. Geen enkele reden om de uitslag van dit potje voor het nageslacht te bewaren, derhalve.

Iebus slaapt vrolijk verder als Bozzie, Peltinho & ik het Adventure Dome maar eens gaan bekijken. Bozzie heeft de High Hand Jackpot gewonnen en dat mocht ook wel aangezien de locals een groot gedeelte van originele buy-in hebben afgepakt. Het Adventure Dome is zozo en buiten Dear Hunting is er weinig te beleven. Ik schiet dat gekke hert wel 15 keer voor zijn flikker maar dat kuitenbijtertje weigert het loodje te leggen. “Aim for Head and Hearth” krijg ik als tip. Nonsens.

Iebus is rond twaalven boven water en we besluiten weer het toernooi in het Hard Rock Hotel te gaan spelen. Bozzie en Iebus moeten nog eten dus besluiten we dat maar bij het Hard Rock te doen. We schrijven ons om 12:40 in en snellen naar het restaurant. De jongens bestellen burgers maar ik ga voor de Club Sandwich. Prima broodje verder alleen jammer dat je er een trapladder bij moet vragen om over de friet te kunnen kijken. Die Amerikanen gooien te pas en te onpas overal een gezinszak friet bij. Wie zit daar nou op te wachten bij een Club Sandwich?

We moeten deze dag bijna afscheid nemen van Peltinho. Het eten komt “pas” om vijf voor één en dus moeten we een beetje doorspaaien. Als ik op een gegeven moment naar links kijk zie Peltinho met een vuurrood hoofd allemaal rare bewegingen maken. Und? Hij heeft zich verslikt in een stukje burger en ziet er meer dood dan levend uit. Uiteindelijk komt hij weer bij zinnen en overleeft dit voorval. Sympathieker zou zijn geweest als ik een helpend handje toegestoken zou hebben maar ik kan weinig anders dan bijna in mijn broek zeiken van het lachen. Nu, ten tijde van het tikten van het verslag rollen de tranen weer over mijn wangen. Sorry pik.

Niemand krijg zijn eten helemaal op, zelfs Bozzie niet. Althans, dat zegt hij zelf. Ik kijk om zijn bord zie bloedserieus nog twéé speren friet en een stukje burger ter grote van het topje van een pink. Zelf Bozzie kan er om lachen. Snel naar de tafels.

Ik heb slechts twee handjes gemist en zie tot mijn verbazing dat een vrouwelijke dealster bij mij aan tafel zit die gisteren gewoon keihard zelf zat te spelen? WTF? Blijkbaar doen ze er in Vegas niet zo moeilijk over aangezien de floormanager van de Poker.room gewoon de 1/2NL zit te grinden terwijl hij links er rechts met rekjes chips loopt te slepen. Ook goed.

Ik speel best goed maar verrek van de buikpijn door het snelle eten. Tijd voor een Budweiser. Bozzie en Iebus gaan na het busto gaan weer cash spelen. Peltinho besluit te bubbelen en ik kom na een swingy FT Heads Up met ietwat dronken Amerikaan die een mooie deal voorstelt. Hij wil wel $500,- hebben dan mag ik de rest hebben. Ik laat weten dat ik daar nog even over wil denken aangezien de eerste prijs van dit tourooi maar $480,- is. Lol.

Ik heb maar 20K en hij een 100K maar ik besluit geen deal te maken. Let’s gamble. Ik dubbel vrij snel maar dan loop ik preflop met AT tegen zijn TT aan en ik kan geen suck-out maken. Oh well. Tweede toernooi, tweede FT, tweede cash en een tweede plaats. Het levert iets van $280,- op geloof ik. Mooi.

We zijn iets minder zat dan gisteren dus we kunnen nog wel een tripje wagen. We nemen een taxi naar Ceasars Palace omdat we daar nog niet geweest zijn. Puike tent. Erg ruim en een mooie poker.room. We lopen later een stukje verder over de strip en bekijken nog wat Casino’s. We komen onder andere bij Planet Hollywood terecht. Het hotel waar de meeste PI Vegas gangers in maart zullen verblijven. We hebben meteen in de gaten dat het een puike tent is gezien de moderne inrichting maar heel ver komen we niet in dit Casino. We komen namelijk terecht bij de “Pleasure Pit”. De Pleasure Pit is een zooitje blackjacktafels waarachter ze een stel dames hebben geplant die enkele zeer specifieke kwaliteiten bezitten. Kwaliteiten als Cup DD en een lichaam waar enig fotomodel een moord voor zou doen. ZOMG. We wandelen een aantal rondjes rond de pit als de floormanager een compleet nieuwe blik van deze schoonheden opentrekt. Tijd voor wandelschoenen. De minimale stakes zijn $25,- op deze tafels. We bekijken het bovenste gedeelte van PH (lees we bekijken de Pleasure Pit van boven) en drinken nog enkele Budweisertjes.

Nadat we de Pleasure Pit met pijn in het hart verlaten hebben (we will be back!!!!!) lopen we over de strip richting MGM Grand. In de MGM is het helemaal gedaan. Het is inmiddels zondagavond 23:00 en we zijn zo’ 55 uur in Vegas waarvan we (ik) er zo’n zes geslapen heb. Vanaf het verstrek in Venlo zijn we al ruim 70 uur in touw met 6 uurtjes slaap. Ik stort volledig in en buiten oude rot Peltinho is de rest ook gammel. Snel een Taxi terug naar CC en ik loop linea recta naar mijn kamer. Ik ruk de kleren van mijn lijf en voel mezelf al in slaap vallen voor ik goed en wel het bed raak. Eindelijk. Fatsoenlijk slapen.

Programma voor dag 4: Downtown & Stripclubs!

Eerste Foto is binnen

Verslag Vegas: Dag 2

Ik word wakker en zie dat het nog donker is, of onze gordijnen moeten wel erg goed zijn. Ik voel me prima en als ik een schatting van de tijd moet doen is het zeker half elf. Ik kijk op de klok en zie 06:59 staan. WTF? Ik lig nog geen drie uur te slapen en ben klaar wakker. Ik ga even pissen als ik constateer dat Peltinho ook wakker is. “Enne?” “Ja, doodziek, klaarwakker”

Ik kruip nog even in bed in de veronderstelling dat ik nog wel even in slaap val. Thuis kan ik na het wakker worden 100 meter door ijswater zwemmen en weer als een blok in slaap vallen op het moment dat ik mijn bed weer ruik. In Vegas is dat net even anders. Ik ben klaarwakker.

Om kwart over zeven is Peltje het beu: “Fok it, ik ga douchen”. Uitstekend. Er ligt immers nog een hele stad klaar om uitgespeeld te worden en slapen kan altijd nog. Om kwart voor acht kloppen we Bozzie wakker die na eigen zeggen al een tijdje wakker was maar eruit ziet alsof hij zojuist uit een maanden durende winterslaap ontwaakt. Om kwart over acht komt Bozzie het casino in waar Peltje en ik al even de boel aan een nadere inspectie aan het onderwerpen zijn.

Ik ben niet zo van het ontbijten en de andere twee hebben nog geen honger. Er lopen twee games in de verre van mooie poker.room van het CC. Het blijkt om 3/6 limit te gaan en Bozzie en ik besluiten maar eens kaartje te gaan leggen met de lokale schrapers. Er blijkt een High Hand jackpot te zijn die elke dag loopt van zeven tot elf s’morgens. De hoogste hand (beiden holecards gebruiken verplicht) wint $200,- er is ook nog $100,- en $50,- voor de twee volgende plaatsten. Helaas moet je op zijn laatst om acht uur aanschuiven en dus doen we daar niet meer aan mee.

Peltinho ziet na een kwartiertje dat de game nog slechter is dan onze juicy kroeggame in Venlo en neemt dus ook maar plaats aan de andere tafel. Iebus is inmiddels wakker en koopt ook wat muntjes. Om 11 uur breekt de game en zijn de eerste tientjes winst van deze trip een feit. De locals zijn zo slecht dat het pijn doet aan de ogen, maar limit geeft nu niet echt de optimale mogelijkheden om daar het maximale uit te halen. Ik de game zit ook locale derper genaamd Mike. Mike en ik zitten op een geven moment in een hand die we uitchecken en hij wint. Hij vertelt daarna eerlijk dat hij ook geen bet meer kon plaatsten omdat hij precies $65,- voor zijn neus had staan en dat was de Buy-in van de 09:00 toernooi in Ceasars Palace, die wilde hij graag spelen maar was daarna broke. Lol.

We ontbijten even bij de Subway en besluiten de Strip maar eens van de rechterkant aan te vallen. Het eerste Casino dat we binnen lopen is de Treasure Island en na een korte inspectie nemen we plaats aan de bar van Kahuna Ville voor het eerste biertje van deze dag. We besluiten het 13:00 toernooi in het Hard Rock Hotel te gaan spelen en springen snel in een Taxi.

Het Hard Rock Hotel is cool. Op de ingang staat: “This House is Rocking, don’t bother knocking” Dat kan alleen maar goed gaan. We zijn nog net op tijd voor de 13:00 uur toernooi dat voor een $50,- toernooi met 100 BB’s en 30 minuten levels gewoon prima is. De dealers zijn erg goed en snel. Bozzie zet het broddelwerk van de eerste dag moeiteloos voort door in hand drie alle muntjes weg te donken met iets marginaals als een setje tienen. Er zijn zo’n 30 gasten op komen dagen voor dit toernooi. Iebus schiet uit de startblokken met snelle dubbelop en Peltinho en ik houden ons stapeltje netjes op peil.

De dealer in Hard Rock Hotel zijn best grappig, ik heb zojuist een all-in gecalled met 77 op een AAT94 board en villian liet K hoog zien. Een hand later raise ik op de button met A4d en de SB called. Op een boer hoog schuift villian insta all-in en ik vraag aan de dealer of ik twee Herocalls achter elkaar mag maken. De dealer kijk me rustig aan zegt: “I’ve seen that happen a couple of years ago”. Prachtig.

Ik win twee essentiële flipjes en zit als twee in chips aan de FT. Met nog vijf man over probeert een Aziatische man wanhopig een deal te maken. Als hij eindelijk de andere drie zover heeft laat ik even weten niets van een deal te willen weten. Deals hebben geen zin want we hebben onderling afgesproken dat als we met een zijn vieren een toernooi spelen dat we 50% van het prijzengeld in de pot stoppen voor taxi’s, eten en andere toernooien. Met een eerste prijs van $530,- heeft dat voor mijn geen functie. Bij de laatste drie maakt een shortstack (die niet genoeg meer had om een complete Ante te betalen) een zieke comeback tot 20K. Mijn linker buurman bust hem uiteidelijk en daardoor komen we HU met zijn 60K tegen mijn 80+K. Als hij me een deal aanbied die ik met deze blinds niet kan laten liggen ($480 voor mij $300 voor hem, lol) is het eerste toernooitje binnen. Prima uit de startblokken dus in Vegas. $240,- voor de pot en $240,- voor het grote Vallen in Vegas fonds. Dat kon slechter.

We eten een hapje in het restaurant van het Hard Rock wat hard nodig is. De vele Budweisers voor $1,- hebben hun sporen achtergelaten. Met name op Iebus. Die heeft in de laatste hand aan de cashtafel nog even $170,- aan het gas heeft laten gaan en probeert ons uit te leggen dat hij de hand eigelijk ´technisch’ uitstekend speelde. Hij heeft echter geen enkel idee meer hoe de hand nou daadwerkelijk ging. Hij begint de hand achtereenvolgens vanuit de blinds, de cut-off, de hijack, UTG+1 en de button. De flop is vier keer anders en ook de rare turn lijkt steeds iets anders van kleur te veranderen. Eigenlijk weet hij er niets meer van behalve dat het ‘technisch’ ruim voldoende was allemaal.

Iebus & Bozzie blackjacken nog een bescheiden winstje bij elkaar bij een van veraf aantrekkelijke dealster. Het is inmiddels 19:00 uur en de meningen over waar te gaan zijn verdeeld. Bozzie is moe en kan wel wat slaap gebruiken, Iebus wil naar de uitreiking van een of andere Porno Award in de Madalay Bay. Uiteindelijk besluiten we maar eens het Bellagio van dichtbij te gaan bekijken. Ik de taxi komt Iebus tot de conclusie dat het enige probleem aan zijn gespeelde hand aan de cashtafel was dat zijn tegenstander de Nuts had. “Technisch” gezien speelde hij de hand zo goed dat de tegenstander moeite had met de Nuts te callen, dat dan weer wel.

Onze Taxi chauffeur heeft een naam die niet doet vermoeden dat hij van herkomst Amerikaans is. Het ritje naar het Bellagio duurt wel wat lang maar goed, dat moet wel aan de zaterdagavond drukte op de strip liggen. Als hij uiteindelijk stopt voor de deur van het Palazzo begint het ons te dagen dat hij ons wel eens verkeerd verstaan kan hebben. Uitstekend.

Het Palazzo hebben gisteren al gezien dus daar zijn snel klaar mee, snel de weg over richting The Mirage dan maar. Natuurlijk gaan de gedachte direct naar Rounders en de legendarische uitspraak: “all I’m thinking about is Vegas, and the fucking Mirage”. Iebus is inmiddels weer hersteld van de Budweisers en schuift snel aan een 1/2NL game aan. Bozzie is moe, Peltinho kaart liever toernooitjes en ik ben zo langzamerhand ook aardig gaar aan het worden. Na een uurtje heeft Iebus zijn “technisch” verantwoord verloren dollars weer bijna terug dus gaan we verder.

Bozzie wil naar CC en slapen, Peltinho wil bier drinken, Iebus wil kaarten en wil eigenlijk slapen maar het is 20:30 op zaterdagavond in Vegas, ik weet niet of ooit nog ergens mijn gezicht durf te vertonen als ik om zaterdagavond in Vegas om 21:00 het nest in ben gedoken. Al snel zijn we het eens dat weer maar eens een balletje moesten gaan gooien in de Gold Coast om te zien of we deze avond nog uit de muck kunnen trekken.

De Gold Coast is ook een enorm schrapershol maar de bowlingbanen maken veel goed. Gewoon fokking 70 bowlingbanen naast elkaar, doe eens even snel normaal. We drinken een Budweisertje en besluiten twee rondjes te gaan kegelen. Ondergetekende zou nu natuurlijk kunnen gaan vertellen hoe hij deze twee potjes vakkundig naar zijn hand zette, en dat doen we dus ook.

Na een valse start (1 in beurt 1) begon de bowlingarm van Vallen langzaam los te komen. Bozzie leverde uiteraard broddelwerk maar Peltinho maakte het nog bonter. Ruim vijf beurten zonder ook maar in hetzelfde postcodegebeid als de kegels te komen zette hij op het bord. Iebus leek de overwinning te gaan grijpen maar een tweetal strikes van ondergetekende dirigeerde dit potje egobowling toch richting het juiste adres. Een schamele 112 was voldoende om geen bier te hoeven halen.

Tweede ronde leek de ontsteking aan het evenwichtorgaan van Peltinho even weg toen er zowaar een paar kegeltje omvielen. Bozzie leverde broddelwerk en werd dus troosteloos laatste. Iebus leek met een strike regen nog even de veilige koppositie van ondergetekende aan te tasten maar faalde op het moment suprème als een Bozzie. Een laffe 150+ score was weer eens genoeg. Easy game.

De hernieuwende lading Budweisers lijken Iebus geen goed te doen. Als we hem even kwijt zijn na het pissen staat hij namelijk sokken uit een automaat te trekken. Right. Inmiddels is het elf uur en op aandringen van Bozzie drinken we paar Margarita’s aan de bar die smaken als gootsteenontstopper. Snel weg hier.

Iebus heeft last van zijn knie en pak het liefst nog een taxi van kamer 923 naar 924 in CC. Het Rio lijkt echter zo dichtbij dat we besluiten even een kijkje te nemen in het WSOP huis. Tot ons verrassing blijkt het hierom een Hotel en Casino te gaan. Wow. We checken de poker.room even en vinden de WSOP giftshop die op dit tijdstip gesloten is. Hier moeten we zeker terug op donderdag als we inkopen gaan doen.

De meeste vermoeidheid lijkt het lichaam weer verlaten te hebben en dus besluiten we maar eens een tweede poging te ondernemen om het Bellagio te bereiken. De Taxi zet ons deze reis pardoes voor het juiste hotel af en gaan maar eens op onderzoek uit. We verdwalen in de immense gangen maar dar is verre van een straf. Wat een Casino. En Hotel. Unreal.

We bekijken even de poker.room en zien dar Doyle Brunson en David Benyamine “The Big Game” aan het spelen zijn met een paar anderen die we niet goed kunnen zien. Te gaar om zelf te gaan spelen drinken we een pilsje aan de bar. Dit moet toch beter kunnen. Al dat betalen voor dat bier. We besluiten maar eens op paarden te gaan wedden om op deze manier goedkopere Budweisers te organisren. Works like a charm. Bozzie zet tien dollar op paard 8 dat blijkbaar de 300 meter sprint voor mieten vind en daar eigenhandig 450 meter sprint van maakt door direct na de start geen rechte lijn te nemen maar een eerst een meter of vijf recht van de ideale lijn te gaan kijken.

Paar Budweisers later besluiten we een aantal Potdollars op een paard te zetten. Paard nummer acht geeft 5 tot 1 odds en heet “Play Your Card”. Dat kan niet mis. Gespannen zijn onze acht ogen gericht op hok nummer 8 waar onze hoop in bange dagen zodadelijk moet gaan stuiven. Met onze neuzen op het scherm vliegen de hokken open en sprinten ze weg. Tegen de tijd dat de boe-roepers van het Animal Liberation Front met spandoeken om de vrijlating van ons paard komen roepen hebben we in de gaten dat onze dollars niet al te best besteed zijn. Binnen een nanoseconde liggen we met zijn vieren over de tapijten van het Bellagio te rollen. Ons paard loopt historisch te falen in zijn hok en tegen de tijd dat de eerste paarden al over de helft van de baan zijn begin ons paard ook maar eens te galopperen. Het duurt zeker vijf minuten voor we weer een woord tegen elkaar kunnen uitbrengen zonder dat de tranen over de wangen biggelen van het lachen. Ontzettend “had je bij moeten zijn” verhaal, maar mijn god, nummer 8 zal voor de VPC nooit meer hetzelfde zijn.

Het wordt later en rond de klok van 02:00 besluiten om het een dag te bellen. De Taxi brengt ons naar CC waar we na een slaapmutsje (budweiser) kapot ons bed opzoeken. Ik kan wel een dag slapen.

Verslag Vegas: Dag 1

Het is 06:34 als mijn telefoon geluid begint te maken. Dat is best raar als bedenkt dat ik mijn wekker op 06:40 had gezet met de intentie twee heerlijk snooze 10 minuten in het beginschema van deze dag te bouwen. ‘Thuis Belt’ staat op het scherm. Enne? Mijn vader zal ons deze morgen naar het vliegveld in Dusseldorf brengen en zou om 07:30 bij mij moeten zijn. “Auto wil niet starten, je moet me even ophalen”. Fijn. Daar gaan mijn prachtige snooze minuten. Bad beat. Ik grom en brom mezelf maar richting de douche om eerder dan gepland aan deze lange dag te gaan beginnen. Onder de douche zucht ik nog een keer als ik me eigenlijk afvraag wat er voor deze dag op de rol staat. O ja,

VEGAS, BABY!

Om tien over zeven arriveer ik in Tegelen om mijn vader op te pikken, hij zal later op de dag de auto wel weer bij mijn vriendin terug bezorgen. We vertrekken richting de andere kant van Venlo om Peltinho op te halen en komen iets na half acht weer bij mij thuis aan waar Iebus en Bozzie al voor de deur staan te wachten. We vliegen om 11:30 maar voor de intercontinentale vlucht staat volgens het boekje dat je drie uur van tevoren in moet checken. Dat zal allemaal wel, eerst Senseo. Snel de vriendin gedag zeggen die ik voor het eerst in acht jaar langer dan een week niet ga zien, and off we go.

Peltinho & ik arriveren een tiental minuutjes eerder in de vertrekhal van het Dusseldorfse vliegveld dan Iebus & Bozzie die door de Iebus Sr. gebracht worden. We vergapen ons aan stewardessen tot we met ons vieren maar eens de incheckbalies moeten gaan zoeken. Bozzies broddelwerk – dat een rode lijn door deze dag & trip zal hebben – begint hier. Enkele foute balies en wachtrijen verder nemen we zelf maar het heft in handen omdat het gepruts van Bozzie nogal tijdrovend wordt. Na een juiste wachtrij komen we bij de incheckbalies van Lufthansa waar ze nog nooit van Bozzie en diens reisgezelschap gehoord hebben. GG Bozzie. Gelukkig weten ze ons nog uit een of ander algemeen systeem te plukken en ons toch allemaal in de vlieger richting Chicago te proppen, het zij op verschillende plaatsen. Onze vlucht vanuit Chicago richting Vegas is komen te vervallen, of we dat even na willen kijken als we in Chicago geland zijn? Right. Bozzie probeert nog het een en ander bij Expedia in de schoenen schuiven maar het vertrouwen van het gezelschap in onze reisleider is een ruim uur na vertrek in Venlo ongeveer gelijk aan de buitentemperatuur. – 13.8

Na het inchecken eten en drinken we nog wat in de tax-free zone bij een werkelijk ongehoord irritante Duitser die daar de bediening doet. Peltinho besluit nog niet te eten gezien het zijn eerste vliegreis gaat worden en geen zin heeft meteen op 10K hoogte met doekjes en een dweil aan de slag te gaan. Door wat geschuif met plaatsen kunnen we met zijn vieren toch nog erg bij elkaar in de buurt zitten in de vogel richting Chicago.

De reis is saai, de films dramatisch, het eten zou in een Thaise gevangenis tot protesten leiden en het invullen van de formulieren ten tijde van turbulentie is ook niet je van het maar na 9,5 uur landen we dan toch op Chicago O’Hare. Waar we bevreesd waren voor de strenge controles op de Amerikaanse vliegvelden bleek dat allemaal heel erg mee te vallen. Om nou te stellen dat de Amerikaanse douanebeambten plezier in hun werk hebben is ietwat overdreven maar een halfuurtje na het landen staan we toch alweer buiten waar Peltinho een sigaretje kan roken. Niet dat we daar nou per se moesten zijn maar Bozzies broddelwerk had er nou eenmaal toe geleid. Trap op, trap af, trap op, trap af (we hebben het hier over een en dezelfde trap) en meer van dit soort onacceptabel gepruts van Bozzie doen Iebus (die een ernstige knieblessures heeft) het zweet uitbreken. De borden in Chicago O’Hare zijn gelukkig zo duidelijk dat zelfs Bozzie na enige tijd het juist spoor gevonden heeft.

We checken ons in voor de vlucht richting Vegas die overigens gewoon op de rol blijkt te staan. We moeten nog een uurtje of wat doden in de tax-free zone en besluiten na het eten van wat burgertjes aan te schuiven bij het laatste bierlokaal voor onze vertrekgate. Als ik vier ernome budweisers wil bestellen moet ik wel alle vier de paspoorten laten zien. “Welcome to Chicago, boys” zegt de barman. Dit geldt overigens voor iedereen. Naast me staat een vrouw van minimaal 80 jaar oud die keihard haar ID moet laten zijn na het bestellen van bier. Raar volk voorlopig, die Amerikanen.

De vlucht naar Vegas vertrekt op tijd en we zijn weer zo’n goede vier uurtjes zoet. De prursor op deze vlucht hield een speech die waarschijnlijk langer is dan die van Obama tijdens zijn inauguratie aanstaande maandag. Er was blijkbaar nog een slechtere film gemaakt dan de twee die we in de vorige vlucht gezien hadden en dus wordt ons die voorgeschoteld. De geluidsfuncties in mijn stoel vallen er op een gegeven moment van uit. Blij toe.

Na vier uur krap zitten doemen dan eindelijk de lichtjes van Las Vegas op. Helaas zien we de Strip niet liggen door het feit dat we bij de vleugel zitten en omdat we waarschijnlijk de landingbaan anders benaderen. Direct na landing zien we wel de Mandalay Bay en het MGM Grand. Geweldig. Het is nu 19:45 lokale tijd en voor ons Nederlanders 05:45. Het eerste wat je ziet op het vliegveld zijn gokkasten en binnen twee minuten van aankomst worden de eerste dollars dan ook al vakkundig verbrand. Na het oppikken van bagage snel naar de taxi’s en ons hotel, het Circus Circus.

We rijden achter de Strip langs maar zien de grootste Casino’s dus wel liggen, we arriveren na een 10 minuten bij de achteringang van het Circus Circus. Na het inchecken snel naar de kamers, douchen, dollars verdelen en de Strip aanvallen, zoveel was duidelijk.

We checken heel even kort het Circus Circus uit. Natuurlijk veel slechte verhalen gehoord maar op het eerste oog valt het mee. De kamers zijn gewoon goed, wel hebben we een upgrade gepakt naar de Main Tower. Het ruikt in het casino af en toe een beetje dubieus maar och, hier kunnen we best een weekje slapen. Direct naast het Circus Circus (CC vanaf nu) ligt het Slots – A - Fun casino wat bij CC hoort. Hier ruikt het niet dubieus maar stinkt het gewoon. Wat een ongelofelijk schuimhol is dat. Oud, smerig, vuil & stinkend. Dat geldt zowel voor casino als bezoekers. Hier komen we nooit meer, dat spreek……………wat hangt daar achter voor een bord? Subway. Uitstekend. Michelinster voor deze tent!

Wel lopen recht de Strip op als we meteen verliefd worden op het aanblik van de Strip. We zien het Wynn, Treasure Island, Palazzo en nog veel meer. Opzich wel grappig. In het CC zit een McDonalds, 25 meter naast het CC zit een………….McDonalds, een krappe 50 meter naast deze McDonalds ligt……….juist, een McDonalds.

We lopen een stukje de Strip op als we oversteken richting het Wynn. Natuurlijk wordt eerst de pokerroom aan een inspectie onderworpen, maar even cashgamen na deze slopende dag lijkt niet de beste optie. We lopen ons rondje door het casino en maken daarna de oversteek richting Palazzo. Een zeer classy tent waar ik persoonlijk nog nooit van gehoord had. Geen idee hoe het precies zit maar het is in ieder geval verbonden met The Venetian. We lopen een stukje door om maar eens wat te gaan drinken in The Venetian zelf. Dat is overigens wat makkelijker gezegd dan gedaan want het bestellen van een viertal Corona’s duurt smerig lang. Je bent er ook nog eens vier tientjes voor kwijt dus het wordt duidelijk dat we aan onze 1ct gokkasten truck moeten gaan werken. Het enige wat er nog beter uitziet dan de serveersters in The Venetian is de Pokerroom. ZOMG wat een room. Geweldig.

Het is inmiddels 02:00 Vegas tijd en we gaan terug naar CC. Iebus en Bozzie gaan slapen, Peltinho en ik lusten nog wel een Budweisertje en slaan nog een uurtje of twee kapot aan de bar. Nooit verkeerd om het barpersoneel te leren kennen als je daar nog een weekje mee moet doen. Rond 04:00 gaan we maar naar bed want blijven zitten tot het ontbijt is ook niet echt een optie maar over de slaap zijn we eigenlijk al heen.

Doelstelling 2009

Bijna leek ik in de donkere dagen voor Vegas nog een paar buy-ins voor de 1/2NL aldaar bij elkaar te schrapen. Terwijl ik tijdens de “opendag” voor zilverleden op Nederpoker.nl eigenlijk gouden filmpjes wilde gaan kijken ging ik plots erg goed in een 180 donkament van $20,-

Onderstaande gruwelhand gooide echter roet in het eten.

PokerStars Game #23606306900: Tournament #131898398, $20+$2 Hold'em No Limit - Level XV (1000/2000) - 2009/01/05 16:42:05 ET
Table '131898398 2' 9-max Seat #5 is the button
Seat 1: URWM (68012 in chips)
Seat 4: Ronny Bluff (20223 in chips)
Seat 5: OswVenlo (36654 in chips)
Seat 9: edw_fje (145111 in chips)
URWM: posts the ante 200
Ronny Bluff: posts the ante 200
OswVenlo: posts the ante 200
edw_fje: posts the ante 200
edw_fje: posts small blind 1000
URWM: posts big blind 2000
*** HOLE CARDS ***
Dealt to OswVenlo [Ac Ad]
Ronny Bluff: folds
OswVenlo: raises 4000 to 6000
edw_fje: calls 5000
URWM: folds
*** FLOP *** [9h Ks 6d]
edw_fje: checks
OswVenlo: bets 10000
edw_fje: raises 26000 to 36000
OswVenlo: calls 20454 and is all-in
Uncalled bet (5546) returned to edw_fje
*** TURN *** [9h Ks 6d] [6s]
*** RIVER *** [9h Ks 6d 6s] [Ts]
*** SHOW DOWN ***
edw_fje: shows [Ah 6h] (three of a kind, Sixes)
OswVenlo: shows [Ac Ad] (two pair, Aces and Sixes)
edw_fje collected 75708 from pot
*** SUMMARY ***
Total pot 75708 | Rake 0
Board [9h Ks 6d 6s Ts]
Seat 1: URWM (big blind) folded before Flop
Seat 4: Ronny Bluff folded before Flop (didn't bet)
Seat 5: OswVenlo (button) showed [Ac Ad] and lost with two pair, Aces and Sixes
Seat 9: edw_fje (small blind) showed [Ah 6h] and won (75708) with three of a kind, Sixes

Out als vierde voor $288,- ipv tweede in chips en een vrij zekere $448,- en een goede kans op $720,- of $1080,-

Oh well, een zelfde hand maar dan in mijn voordeel had me eerder in dit toernooi gehouden maar helaas konden de pokergoden blijkbaar niet leven met het feit dat ik 2009 even voorliep op de odds.

Ik zou tot Vegas geen minuut meer online spelen en dat is dus natuurlijk niet gelukt. Ik had wel alle resterende dollars gecashed maar mezelf met FPP`s weer wat cash bezorgt door SnG satelites te winnen. Een buy-in of 10 gewonnen op de 10NL en gisteren een klein shipje.

De $400,- dollar die nu op Stars staan moeten het dan maar gaan doen in 2009. De doelstelling voor dit jaar wordt gelijk aan die van vorig jaar: Vegas.

Vegas 2010 dan wel te verstaan. Geen gekke doelstellingen. Gewoon beter worden en Vegas 2010 bij elkaar pokeren. In 2008 lukte deze doelstelling – hetzij onorthodox – maar dat mag de aanstaande pret niet drukken.